Vogels

Volgens een bericht in 'de Volkskrant' van vandaag vormen de grote hoeveelheden vogels op en rond Schiphol een onaanvaardbaar risico voor het vliegverkeer. Het verbaast me niets. Deze zomer maakten wij een fietstochtje dat ons onder andere bracht naar een, overigens mooi, gebied in de buurt van de polderbaan, de nieuwste start- en landingsbaan (2003) van de almaar uitbreidende luchthaven. Tot onze verrassing troffen wij onder de bulderende vliegtuigen drie ooievaars in het weiland aan.

De terugkeer van deze sierlijke vogels in het Nederlandse landschap is een mooi voorbeeld van een geslaagde vorm van vogelbescherming en nog steeds maakt een lichte opwinding zich van mij meester als ik ze 'in het wild' tegenkom. Maar dat ze doodgemoedereerd aan het foerageren waren, letterlijk onder de rook van aanvliegende Boeings, dat vind ik vanuit vogel standpunt toch wel het toppunt van aanpassing.


Het is duidelijk dat de huidige situatie gevaarlijk is voor mens en vogel. In 2010 kon de bemanning van een vliegtuig dat was getroffen door een in de motor vliegende gans na tien benauwde minuten het toestel weer veilig aan de grond zetten. Het is eigenlijk een wonder dat het niet vaker mis gaat.
Staatssecretaris Atsma pleit er nu voor de ganzen -andere vogels vormen geen gevaar?- in de buurt van Schiphol te vergassen! Een meerderheid van de Tweede Kamer wil eerst op zoek naar een diervriendelijker manier om het probleem op te lossen. Ik hoop voor alle gevederden in deze regio dat het zal lukken, zodat ze niet definitief worden verdreven door die andere vogels.

   

Goed nieuws

Stel je voor je woont in een bergdorpje op zo'n 1.000 meter hoogte, in de diepe vallei van Antrona - Italiaanse Alpen. Stel je dan ook voor dat dit dorpje tussen zulke hoge hellingen ligt dat het 83 dagen per jaar verstoken blijft van direct zonlicht. En stel je ten slotte voor dat alle jonge mensen weg trekken uit het gehucht en alleen de ouderen overblijven. Drie maanden lang kou en duisternis. Het lijkt mij iets om jaarlijks meer tegenop te zien.
Maar stel dan dat er iemand in het dorp is die het er niet bij laat zitten. Die niet alleen eerste burger is, maar zich ook als zodanig gedraagt. Die namelijk zijn taak als hoeder en belangenbehartiger van zijn burgers serieus neemt. In 1999 beloofde burgemeester Midali de inwoners van Viganella zonlicht. Een even simpel als geniaal idee had hij: er moest een reuzespiegel komen op de noordhelling van de berg bij Viganella, 500 meter boven het dorp. Het duurde zeven jaar voordat alle bezwaren om het plan tot uitvoer te brengen waren overwonnen, maar eind 2006 kon de enorme computergestuurde spiegel van 8x5 meter in gebruik genomen worden. Sindsdien valt er ook tussen 11 november en 2 februari zonlicht op de huizen, de pleintjes en de mensen van Viganella. Het bijzondere staaltje van vernuft en doorzettingsvermogen kan inmiddels rekenen op veel belangstelling, niet in de laatste plaats van bestuurders uit dorpjes, wereldwijd, die in een vergelijkbare situatie als Viganella verkeren.

De Nederlandse fotograaf Niels Stomp maakte foto's van het dorp en publiceerde ze in zijn boek "83 Days of Darkness" dat dit jaar verscheen. Een artikel in 'de Volkskrant' van 15 november naar aanleiding van dit boek trok mijn aandacht. Wat mij betreft een oase van goed nieuws tussen alle sombere berichten over de slechte economische situatie in (Zuid) Europa. 

Magic

Het jaarlijkse familieweekend voltrekt zich volgens het gebruikelijke patroon. Op vrijdagmiddag/avond druppelen de familieleden vanuit verschillende windstreken binnen in de groepsaccomodatie, die dit jaar in het uiterste puntje van Nederland staat, in Zeeuws-Vlaanderen dicht tegen de grens met België. Er wordt door een paar jonge honden al even gevoetbald op het belendende veld en bij een prachtige ondergaande zon wordt het eerste biertje gedronken. 's Avonds komen al snel de spelletjes op tafel: de aloude bordspelen, maar naast het scrabble wordt ook fanatiek de digitale variant, Wordfeud, beoefend. Tijdens zo'n weekend gaat ieder zijn eigen gang. Dat werkt perfect in een groep die qua leeftijd uiteenloopt van 9 maanden tot 83 jaar en waar doorheen zich ook nog een adoptiehond beweegt die zeer schuw is. Er vormen zich altijd als vanzelf groepjes in verschillende samenstelling die gaan wandelen, een dorp of stad bezichtigen, het strand bezoeken of gewoon in het huis blijven. Op zaterdagavond wordt een doldwaas gezamenlijk spel georganiseerd door een van de gezinnen, waarbij de ware fanatieke aard van de familie naar boven komt, als het om winnen gaat. Dit jaar staat het onderdeel blaasvoetbal garant voor verhitte koppen en discussies over al dan niet gemaakte doelpunten. Kortom een heel gewoon familieweekend, tot zondagochtend.



Net na het ontbijt in de gezamenlijke ruimte wordt zwager C. door een van zijn zonen op de hoogte gebracht van het feit dat de deur van het appartement waar zij en wij onze slaapkamers hebben is dichtgewaaid, met de sleutel in het slot aan de binnenkant van de deur. Er blijkt geen reservesleutel te zijn en de eigenaar van het pand zit in Frankrijk en ook de sleutelbewaarder is niet thuis. Zeven personen zijn met een windvlaag afgesloten van hun kleding, tassen, portemonnees, telefoons, hun hele hebben en houwen. Het vooruitzicht van een hele zondag binnen zitten en wachten op betere tijden staat ons in het geheel niet aan en dus wordt het pand aan een inspectie onderworpen die zicht moet bieden op inbraak mogelijkheden. Er wordt een gammele houten trap gevonden die bij lange na niet hoog genoeg is om rechtstreeks bij het op een klein kiertje openstaande kantelbare slaapkamerraam te komen. Er ligt nu nog een gapend gat tussen de ladder en de ook niet al te stevig ogende dakgoot. Neef O. raakt door deze uitdaging pas goed in zijn element, want hij is letterlijk niet voor een gat te vangen. Het is bijzonder jammer dat mijn fototoestel in het onbereikbare appartement ligt, want wat had ik zijn acrobatische actie graag willen vastleggen. Vanaf de door de zwagers gestutte trap neemt O. een snoekduik en in een oogwenk is het hele lange lijf, als was het een act van Hans Klok, in het geopende raam verdwenen. Als hij in plaats van zijn zeer korte coupe ook de wapperende manen van Klok had gehad, dan was de vergelijking met de illusionist compleet geweest, want er stond daarbuiten een forse wind.
Het Zeeuwse weekend voltrekt zich verder zoals gebruikelijk, maar voor altijd heb ik de door het raam verdwijnende benen van O. op mijn netvlies.
Vandaag is Sinterklaas aangekomen in Nederland. Als hij nog een Piet tekort komt heb ik wel een tip voor hem.