Brocante; nazomeren, deel 1

Frankrijk, Arzembouy, augustus 2015

Je moet er even voor rijden, zo'n 1.200 km, maar dan heb je ook wat: (na)zomerweer. Op zich is een dergelijke afstand goed te doen, zeker in de twee dagen die we er voor uitgetrokken hebben. Het helpt alleen niet mee als het navigatiesysteem, zonder dat je het weet, staat ingesteld op het vermijden van tolwegen. Net voorbij België begint het ons te dagen dat de route die het ingebouwde kastje kiest, afwijkt van die welke we intuïtief zelf zouden rijden. Een controle op de instellingen van het systeem geeft in eerste instantie geen duidelijkheid. Maar bij nadere inspectie blijkt dat de 'betaalkeuzes' op "uit" staan. In Nederland en België niet erg, in Frankrijk resulteert dit in een reistijd die zomaar twee uur langer wordt. Echter, zoals een bekende filosoof ons al leerde: elk nadeel heeft zijn voordeel. Dat we door dit akkefietje Parijs niet links, maar wel rechts kunnen laten liggen, is een prettige bijkomstigheid.

Ons overnachtingsadres in Bourgondië bevindt zich in een slaperig dorpje waar juist vandaag het jaarlijkse feest plaatsvindt dat gepaard gaat met een zogenaamde brocante-markt en eten en drinken tot 's avonds laat. De gastheer van het b&b, die getuige zijn niet meer geheel vaste stem, alvast is begonnen met het proeven van de wijn, ontvangt ons hartelijk en loodst ons tussen alle geparkeerde auto's en hekken door naar een parkeerplaats vlak bij zijn huis. Het hele dorp kijkt toe, we zijn gelijk geïntroduceerd.

Nadat we de bagage voor de overnachting hebben uitgeladen, slenteren we langs de brocante kraampjes, waar de gebruikelijke oude meuk te koop wordt aangeboden die je ook op Koningsdag in Nederland aantreft. Voornamelijk boeken, huisraad, serviesgoed, dvd's, speelgoed en kleding. Uiteindelijk is dat allemaal bijzaak, het gaat uiteraard voornamelijk om het nuttigen van dranken en spijzen. Hiervoor zijn diverse kraampjes ingericht, waar verhitte dames en heren hun best doen een eenvoudige- lees vette, dan wel zoete hap - te bereiden en/of te verkopen aan de vele bezoekers, niet alleen uit het eigen dorp, maar ook uit nederzettingen in de wijde omtrek. Voor de betaling van de diverse gerechten is een onhandig en niet geheel sluitend systeem bedacht. Eerst moet je bepalen wat je wilt bestellen, zodat je de daarvoor benodigde bonnetjes van 50 cent en 1 of 2 euro kunt kopen bij een mevrouw die de kas bewaakt. Daarna betaal je met dit nepgeld je bestelling, tenzij je iets wilt hebben waar je dan weer geen bonnetje voor nodig hebt, want dan kun je rechtstreeks afrekenen. Ingewikkeld inderdaad.

Achter de toonbank van de drankvoorziening zwaaien een man en een vrouw gezamenlijk de scepter. Ze moeten woekeren met de ruimte en aangezien ze allebei zelf ook nogal wat ruimte in beslag nemen, is dat beslist een uitdaging. Zeker omdat het nog steeds vrij warm is, rond de dertig graden, Het tempo van bediening is derhalve laag en houdt geen gelijke tred met de vraag naar bier, wijn en koffie, die naarmate de avond vordert steeds groter wordt. De vrouw doet haar uiterste best, maar wordt enigszins in de weg gelopen door de man, die niet erg aanspreekbaar is voor de klanten. Gelukkig werkt het bonnetjessysteem hier niet, hoewel dat misschien wel een oplossing was geweest voor een wat vlottere afwikkeling van de transacties.
Heb je eenmaal je kostje bij elkaar gescharreld, dan kun je plaatsnemen aan de lange tafels die voor de gelegenheid zijn neergezet, onder de overkapping van een grote partytent. Tenminste, als de plek die je hebt uitgezocht niet al 'occupé' is , zoals een Franse dame me fijntjes toevoegt als ik me met plastic bord en dito bestek en bekertje naast haar wil installeren.

Het bleef nog lang onrustig in Arzembouy, maar wij, reizigers op doortocht, hielden het toch maar voor gezien en zochten onze slaapplek op. De volgende dag restte ons nog ruim 500 km naar het eerste vakantieadres.

Tegels

Portugal, mei 2015

Ieder land heeft zijn typische kenmerken: de dingen waar buitenlanders het eerst aan denken en het land mee associëren. Het zijn vaak ook deze karakteristieke zaken of producten waar dat betreffende land zelf mee naar buiten treedt. Voor Nederland -of Holland zoals ons land in het buitenland meestal wordt genoemd, ook door
Nederlanders zelf - zijn tulpen, kaas, molens en klompen nog steeds onverwoestbaar. Bepaalde groepen toeristen denken overigens eerder aan wiet, wallen en coffeeshops, maar dat terzijde.
Vòòr ons bezoek aan Portugal bracht ik het land vooral in verband met port, fado en voetbal. Zeker zijn deze clichés alom tegenwoordig, hoewel de port in het deel van Portugal waar wij geweest zijn, het midden, zich niet erg opdringt.
Twee producten, die niet zo op mijn netvlies stonden, maar die je bij een bezoek aan Portugal niet kunt missen, omdat je er bij wijze van spreken mee doodgegooid wordt, zijn kurk en azulejos.  

In de streek Alentejo, waar onze Romeinse Lusthof staat (zie bericht van 10 juni), tref je heel veel kurkeiken aan. Portugal is de grootste kurkproducent ter wereld en dat merk je in de (souvenir)winkels. Tassen, telefoonhoesjes, sandalen, sieraden, kleding, onderzetters: van al dit soort artikelen en nog veel meer vind je een variant, geheel of gedeeltelijk van kurk gemaakt. Ik moet bekennen dat ik ook ben gezwicht voor zo'n product, een lief schoudertasje van blauw geverfde kurk verleidde mijn ogen op de trappen van de steil omhoog gaande stad Coimbra.







Eenmaal in de winkel gelokt door de charmante verkoopster heb ik haar aan het werk gezet door te vragen of ze ook een armbandje had met een vlinder erop. "For my daughter in law, she loves butterflies" voegde ik er enigszins geestdriftig aan toe. Maar dat was eigenlijk niet nodig, de ijverige jonge vrouw keerde de halve winkel om in haar zoektocht naar de 'borboleta', inderdaad Portugees voor vlinder. En ze vond dit kleinood, dat gelukkig net paste om de ranke pols van mijn schoondochter.

Azulejos zijn beschilderde tegels. Muren, vloeren, plafonds en soms complete gevels werden en worden bedekt met dit soort tegels. Een gebruik dat door de moren al in de achtste eeuw naar Spanje en Portugal is gebracht en in de 16de eeuw begon Portugal zelf tegels te produceren. De tegels vertellen verhalen over heldendaden of de geschiedenis van een stad, waarmee ze een voorloper van het stripverhaal kunnen worden genoemd. Maar er zijn ook tegels met alleen patronen of motieven in verschillende kleuren. Je komt ze echt overal tegen: in kastelen, kapelletjes, kloosters, treinstations, kerken, zowel binnen als buiten en dat maakt het straatbeeld fleurig.

 

 

In het Convento de Cristo, een klooster in Tomar gesticht door de Tempeliers, viel me ineens de gelijkenis op met het Delfts Blauw. Niet zo gek als je bedenkt dat het woord azul (blauw) waarschijnlijk is afgeleid van azulejos, dat weer stamt uit het Arabische al zulaydj, een mozaïekkunstvorm van veelkleurige tegels van geglazuurd terracotta.

  

Lusthof

Portugal, Monte Saraz, mei 2015

Op de laatste dag van onze vakantie in Portugal nemen we 's morgens afscheid van onze gastheer Marc. Hij is eigenaar van de Bed & Breakfest waar we vijf dagen verbleven.





"Hebben jullie nog in het gastenboek geschreven?" vraagt hij. Oeps, bijna vergeten. En deze schitterende locatie verdient juist een hommage, want Bed & Breakfest is een veel te magere omschrijving voor het landgoed waar we met spijt afscheid van nemen.



De betiteling 'Romeinse lusthof' kwam in mij op toen we op onze eerste dag hier door een vriendelijke dame werden rondgeleid die, hoewel ze geen woord Engels sprak en wij geen Portugees beheersen, ons toch goed wegwijs kon maken in het kruip-door-sluip-door complex.

De eeuwenoude boerderij wordt omringd door een olijfgaard en een grote tuin, met overal zitjes,

hoekjes en nissen met stoelen en bankjes.

Stenen muur die gedeeltelijk stamt uit de Romeinse tijd

En een zwembad uiteraard, dat in vroeger tijden dienst heeft gedaan als bassin voor de olijfolie.

Naast het hoofdgebouw met daarin kamers voor de gasten staan op het landgoed ook nog een aantal vrijstaande huizen, gebouwd in dezelfde landelijke stijl. Dit alles ligt ongeveer 800 meter van de geasfalteerde weg naar het dorp, zodat het heerlijk rustig is. Nou ja, afgezien van het luide gekwaak van de kikkers in de vijver -geheel gevuld met waterlelies - en overdag het onophoudelijke gekwetter van spreeuwen, zwaluwen en vele andere vogels.

Uiteraard ontbreekt op dit Elysium ook een elegante huiskat niet, die zich niet alleen vorstelijk neervlijt op de ligstoel bij het zwembad, maar ook tijdens het ontbijt rondhangt om op een onbewaakt ogenblik gezellig bij je op de stoel te springen. Kortom, we voelden ons hier erg thuis.    

Het uitzicht op het hoger gelegen dorp Monsaraz, een paar kilometer verderop, is zowel overdag als
's avonds betoverend, net als het dorpje zelf waar we alle avonden hebben gegeten met een schitterende zonsondergang als toetje.

De smaakpapillen kwamen in deze paradijselijke omgeving dus ook niets tekort en dat begon al bij het ontbijt aan een grote gemeenschappelijke tafel, waar soms wel vijf talen werden gesproken. 

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de omgeving, die ons ook in meerdere opzichten verraste. Maar daarover een andere keer. 

Ontdekking

Opnieuw stop ik de cd in de speler, voorlopig kan ik nog niet genoeg krijgen van deze muziek. De enigszins doordringende, bijna hypnotiserende stem van de jonge Ierse singer-songwriter klinkt volwassen, doorleefd. De nummers op zijn debuutalbum zijn afwisselend, qua tempo en genre. Folk, blues, soul, een vleugje gospel, hij combineert en beheerst het allemaal. Bij één nummer doet hij me zelfs aan Jim Morrison van The Doors denken. Behalve gitaar, slagwerk en piano (keyboard) is er ook een rol weggelegd voor de cello, een instrument dat je niet zo vaak hoort in popmuziek, en het klinkt fantastisch en creëert een bepaalde zwaarmoedige sfeer. Het album is voor een groot deel opgenomen op de zolder van de artiest, niet een perfecte studio en daarom klinkt het af en toe wat 'gruizig'. Geen gelikte productie dus.



Hozier is de artiestennaam van Andrew Hozier-Byrne, 24 jaar en al vanaf zijn vijftiende met muziek bezig. Vorig jaar had hij zijn eerste hit in Ierland en de VS met 'Take me to church', het openingsnummer van het album. Deze indringende song met dito tekst zet direct de toon voor de rest van het werk op de cd. De teksten van Hozier zijn niet alledaags, maar gaan ergens over en dat is voor mij een extra reden voor enthousiasme.
Het is lang geleden dat ik zo gegrepen werd door nieuwe muziek. Als je jong bent gebeurt dat sneller is mijn ervaring. Had ik een nieuwe lp en later cd, dan draaide ik die grijs.Met dit album heb ik die neiging ook en dat betekent dat er een snaar geraakt is. Een mooie ontdekking.

 

   
.

Alternatief

Na anderhalf uur lopen in de stromende regen sopt het in mijn schoenen net zo als daarbuiten. Bovendien begint mijn al geblesseerde rechtervoet steeds meer pijn te doen en M. klaagt over een oude beenkwetsuur die nog steeds niet over is. Maar we zijn op weg naar het einde en natuurlijk zetten we door. Nog zo'n zeven kilometer en dan zijn we in Usselo. Waar? Usselo, een stipje vlak onder Enschede. Het eindpunt van het Trekvogelpad, dat 400 km westwaarts start in Bergen aan Zee. December 2007 zijn we begonnen aan dit wonderschone natuurpad dwars door Nederland en nu zes en half jaar later, lopen we de laatste etappe.
Aanvankelijk waren we iets anders van plan voor dit vakantieweekje. Een rondje IJsselmeer fietsen  zou het worden, maar de weersverwachting voor dat gebied gooide roet in het eten. Plan B trad in werking: de laatste etappes lopen van 'onze' Lange Afstands Wandeling (LAW). Nog snel een Bed & Breakfest geregeld in de buurt van Neede (Achterhoek) van waaruit we konden opereren.

 

Het lopen van de LAW heeft in ons geval altijd meer weg van een biatlon, we lopen niet alleen, we fietsen dezelfde afstand ook nog een keer. Dat gaat zo. Eerst rijden we met de auto -fietsen achterop- naar het eindpunt van de te lopen etappe. Daar parkeren we de auto en laden de fietsen af. We fietsen vervolgens naar het beginpunt van de etappe, daar waar we de vorige keer zijn gestopt. We zetten de fietsen goed verankerd neer en lopen de etappe tot de auto. Met de auto halen we de fietsen op. Klinkt ingewikkeld, maar loopt gesmeerd als je het een paar maal hebt gedaan. En het is een prettige afwisseling van beweging.

Dit laatste gedeelte, van Ruurlo naar Usselo, is wat ons betreft wel één van de mooiste stukken van de gehele route. Het voert ons langs bloeiende heide, 

 lieflijk slingerende beken

en staat garant voor ontmoetingen met

schaapskudden, kalfjes, een zilverreiger (!) en.....

   
muggen.
In dit werkelijk schitterende hoogveengebied stikt het in juli en augustus van de muggen. Net op de warmste dag van de week liepen we daar in korte broek doorheen. Geen goed idee als je, zoals ik, een beetje allergisch bent voor deze kleine sluipmoordenaars. Binnen enkele minuten leken mijn benen die van een waterpokkenpatiënt en ontstond de onvermijdelijke jeuk. M. deed manmoedige pogingen mijn belagers weg te jagen, dan wel dood te slaan, maar het waren er teveel.

 .

Ondanks die kleine ongemakken is het een voorrecht om zo door de mooiste delen van ons eigen land te mogen struinen, soms met regen, vaak met zon. We hebben er van genoten.
De eindstreep hebben we geheel volgens de laatste mode vastgelegd, bij gebrek aan ontvangstcomité

Kleine dingen

"Heb je zin in een fietstochtje?" Als die vraag mij gesteld wordt zit ik bij wijze van spreken al op het zadel. Dus zo snel als ik gelegenheid had beantwoordde ik de vraag die via mail binnenkwam van vriendin M. bevestigend. Geluk zit in kleine dingen en dat geldt voor mij zeker als het om fietsen gaat. Sinds ik het als klein meisje leerde ervaar ik nog iedere keer wanneer ik fiets iets van dat gevoel van vrijheid dat me toe al overkwam. Degene die het fietsen heeft 'uitgevonden' verdient een groot standbeeld.

Deze zomer hebben we veel prachtige dagen en afgelopen vrijdag was er één van. Perfect weer voor een tochtje naar Noordwijk. Eerst door het groen van Leyduin richting Zandvoort. Op de boulevard zochten we een bankje voor een koffiestop . De door mijn vriendin meegenomen koffie uit de thermoskan smaakte uitstekend zo met uitzicht op zee.

Op het fietspad door de duinen richting het zuiden kwamen we, behalve veel andere fietsers, ook een slimme gast tegen die, anders dan veel van zijn soortgenoten, bepaald niet schuw was. Het leek er meer op dat deze Lowieke uit was op een gratis maaltje.


Rond 12.00 uur kwamen we aan in Noordwijk, waar we een strandtent uitzochten voor de lunch. Een prima gelegenheid om niet alleen een aantal zaken door te nemen die ons persoonlijk bezig houden, maar ook de actuele problemen op wereldschaal die ons raken. Oppervlakkige praatjes zijn nu eenmaal niet aan ons besteed.
Voor de terugreis kozen we een iets andere route die ons via Langevelderslag langs het zweefvliegveld bracht waar we uitzicht hadden op een grote groep grazende herten.

Gezeten tussen de konijnenkeutels nog even een selfie, inmiddels al niet modern meer, maar wel leuk.  

Het was geen spectaculaire tocht, gewoon vanaf huis samen een eindje peddelen en ondertussen lekker bijpraten. Maar wel errug lekkuh, zoals mijn vriendin de volgende dag memoreerde. Groots en meeslepend: nodeloos ingewikkeld.

Catalunya

Pacs del Penedès, 11 juni 2014

"You're in Catalunya, not Spain" voegt de beeldschone Spaanse ons half geamuseerd en half serieus toe. M. heeft de jonge vrouw, Vanessa heet ze, zojuist toevertrouwd dat hij voor het eerst in Spanje is.
We krijgen een rondleiding op het eeuwenoude wijngoed - sinds 1790 - Parés Baltà in de wijnstreek Penedès, tussen Barcelona en Tarragona. Vanessa geeft in uitstekend Engels uitleg. Ze vertelt gloedvol, met veel handgebaren en gezichtsuitdrukkingen over hoe het familiebedrijf op biologische en duurzame wijze wijn, cava en olijfolie produceert. We krijgen alle aandacht, want we zijn de enige gasten en dat geeft ons de gelegenheid veel vragen te stellen en komen we ook te spreken over andere onderwerpen dan het maken van wijn alleen. En dan blijkt dat onze Vanessa een warm pleitbezorgster is van de Catalaanse onafhankelijkheid. Of de Catalanen veel baat hebben bij een eventuele onafhankelijkheid is de vraag, maar zover komt onze conversatie niet, want de rondleiding is ten einde en wordt afgesloten met een proeverij. Er moeten tenslotte ook zaken gedaan worden.

 

De Cava, witte en rode wijn, het is allemaal even lekker en ook de olijfolie van het huis is heerlijk. We houden ons in, veel ruimte hebben we tenslotte niet over in de auto, en rekenen een paar flessen wit en rood en een fles 'extra vergine' af. Maar niet nadat Vanessa een fotootje heeft gemaakt van de bladzijde uit mijn reisgids waarin het wijngoed wordt vermeld. Op haar vraag hoe wij bij Parés Baltà terecht waren gekomen had ik onze gastvrouw namelijk verteld dat het bedrijf genoemd wordt in het boekje dat ik bij me heb over deze streek. Als echte bibliothecaris heb ik haar de betreffende bladzijde laten zien en de Nederlandse tekst een beetje vertaald. De titel moet haar aangesproken hebben: '100% Catalonië en Barcelona'.