De klimop en ik

Hij is weer getemd, voor even dan. De regenpijp is vrij, het zonnescherm kan weer naar beneden en de groenbak zit vol. Ik heb een haat/liefde verhouding met de klimop. Ooit hebben we een paar kleine, onbeduidende plantjes in de aarde gezet om de schutting, die de grens met de tuin van de buren markeert, een fraai groen aanzicht te geven. Dat is gelukt. Het hekwerk is veranderd in een weelderig groene muur. Maar de klimop heeft aan de schutting niet genoeg. Wanneer hij de kans krijgt neemt hij ook de rest van de tuin en de muur van het huis in bezit. Als tentakels van een reuze-inktvis strekken zich overal in de tuin slierten klimop uit. Het is deze opdringerige eigenschap die ik elk nieuw tuinseizoen weer met veel knipbeurten probeer in te dammen.
De keerzijde is dat dit stukje groene oase ook veel plezier geeft. Zoals aan de vogels die er hun nesten in bouwen en van de bessen komen snoepen. Maar ook bijen en vlinders zijn verrukt van de geurige bloesem die straks in de zomer weer verschijnt. De onderste regionen van de Hedera, de Latijnse naam van de klimop, wordt zelfs gebruikt als schuilplaats door een egel die regelmatig in onze tuin te gast is. En niet te vergeten zorgt de groene muur zowel 's zomers als 's winters voor privacy op het terras.
Zolang het werk dat allemaal oplevert blijf ik blijmoedig knippen, de trap op en af klimmen, vegen en de bladmassa afvoeren.

Paisley

Na de bruid, de bruidegom en diens moeder is nu M., vader van de bruidegom, aan de beurt om gekleed te worden voor de grote dag. Als we binnen komen in de ons aanbevolen herenmodezaak zijn er geen andere klanten in de winkel en direct komt er een jonge verkoper op ons af. Hij informeert vriendelijk naar onze wensen. Had meneer al iets in gedachten voor de speciale gelegenheid, wil de jongen weten. Nee, meneer draagt eigenlijk alleen een pak tijdens de uitvoeringen van zijn koor, heeft weinig notie van mode, maar wil er natuurlijk wel goed uitzien op de bruiloft van zijn zoon. De ter zake kundige verkoper heeft snel in de gaten wat voor vlees hij in de kuip heeft en laat M. verschillende colberts passen om de juiste maat en kleur te bepalen. Als een van de jasjes goed blijkt te passen qua maat en bij de kleur van mijn jurk (ik heb een stukje stof meegenomen), moet het hele kostuum, een overhemd en bijpassende schoenen aangetrokken worden om het geheel te kunnen beoordelen. M. verdwijnt met alle spullen in de kleedkamer.
En dan als hij weer tevoorschijn komt voltrekt zich hetzelfde wonder als ik een paar weken eerder heb aanschouwd bij de bruidegom. De man die uit de kleedkamer komt lijkt een hele andere dan die er in is verdwenen. Het is opvallend wat een goed zittend kostuum doet met de drager. Het geeft uitstraling, status, stijl en verhult ook nog eens wat het lijf er hier en daar in de loop der jaren bij heeft gekregen. Ik begrijp dat casual kleding veel lekkerder zit dan een pak, maar de heren die daarbij zweren vergeten dat ze veel meer een lust voor het oog zijn met een mooi kostuum aan hun lichaam. 
Het uitgekozen pak zit perfect en staat geweldig, alleen de broek moet iets verkort worden en dat gebeurt ter plekke. In de wachttijd moeten we nog een bijpassende das uitzoeken. De verkoper legt uit het enorme assortiment een aantal dassen van saai tot uitbundig beurtelings op het uitgekozen overhemd. De goede match zit er nog niet tussen, totdat de op dreef rakende winkelier een das met een hip motief uit het rek haalt. De verkoper en ik roepen in koor dat deze das met Paisley-patroon heel mooi staat bij pak en overhemd. M. is eerst wat huiverig, hij houdt niet van opvallen en Paisley, nog nooit van gehoord, en dan ook nog hip, maar al snel ziet hij in dat deze das de perfecte finishing touch is.
We vragen ons gedrieeën af waar de naam Paisley vandaan komt en de verkoper is van het type dat niet rust voordat hij het weet en derhalve zoekt hij na het afrekenen nog even via internet naar de herkomst. Het motief blijkt uit Kashmier (India) te komen en dankt zijn naam aan 19de eeuwse wevers die in de Schotse plaats Paisley het patroon gebruikten bij het maken van grote kleurrijke sjaals. Dit soort kennis zou je toch niet willen missen.
Geheel tevreden lopen we de winkel uit, goed geslaagd èn we hebben weer een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de plaatselijke economie. De Haarlemse middenstand bloeit helemaal op van zo'n aanstaand huwelijk.

Defensie

Al heel lang vraag ik me af waarom nu juist de mooiste natuurgebieden worden ingericht als militair oefenter-rein. Natuurlijk weet ik ook wel dat Defensie gebied nodig heeft om militairen op te leiden en dat het niet handig is om dat in een dichtbevolkte Randstad te doen. Maar in dit land hebben we nog zo weinig natuur over waar je werkelijk van de stilte, in de zin van afwezigheid van geluid voorgebracht door mensen met behulp van mechanische of elektronische middelen, kunt genieten.
Afgelopen zaterdag werden we tijdens een wandeling over de Hoge Veluwe vergast op het geluid van een aanhoudend schieten. Werd er soms afgerekend met een wellicht te grote populatie wild in de omgeving? Nee, er moest sprake zijn van een militaire oefening, want onderweg waren we al onheilspellende waarschuwingsborden over levensgevaar tegen gekomen.
Nog afgezien van het feit dat het moderne oorlogvoeren naar mijn bescheiden mening tegenwoordig toch het beste grotendeels geoefend kan worden met behulp van simulatie op computers (veel jongens en mannen doen niet anders), vind ik dat de schaarse natuur die we nog hebben niet moet worden misbruikt voor militaire doeleinden. Moest Defensie niet bezuinigen?

Ik hoor veel liever het nijvere geklop van de specht. In deze boom zat er eentje lustig te hameren. Als je goed kijkt kun je hem zien zitten.

 

Mazzel

Een paar jaar geleden zijn M. en ik begonnen aan het Trekvogelpad, een lange afstandwandelroute van ruim 380 km die loopt van Bergen aan Zee naar Enschede. Het volgen van het pad is een zoveel jarenplan en dat is voor ons ook onderdeel van het genoegen. Het is een project waar we regelmatig op kunnen terugvallen als we eens lekker willen bewegen en genieten van de diversiteit van het Nederlandse landschap.
De laatste etappe liepen we in september en dus werd het wel weer eens tijd wat kilometers te maken. Omdat we op het traject inmiddels te ver van huis zitten om op een dag heen en weer te rijden en te wandelen maken we er een meerdaagse trip van. Dit weekend was door ons een aantal weken geleden aangemerkt als voorlopig enige mogelijkheid om het er van te nemen, vanwege het ontbreken van andere afspraken. Dat het verreweg het mooiste weekend van het jaar - tot nu toe - zou worden maakt ons tot enorme mazzelaars.

 Het lopen van een etappe is een logistieke operatie die een goede voorbereiding vereist. Het betreft immers geen rondwandeling en openbaar vervoer is over het algemeen goed geregeld in ons land, maar toch niet altijd op elke plek voor handen. We hebben voor ons vervoer van en naar de etappe een methode ontwikkeld die nog het meeste wegheeft van een alternatieve triatlon. Eerst rijden we met fietsen achterop de auto naar de geplande plek van aankomst. Dan fietsen we naar het beginpunt van de etappe, zetten daar de rijwielen neer en lopen vervolgens de etappe tot het eindpunt waar de auto staat. Met de auto halen we de fietsen weer op en zetten we koers naar onze overnachtingsplek. We vinden dit een vrij geniale opzet met slechts een groot minpunt. Dat is dat je van te voren moet bedenken hoever je precies wilt lopen. Dat is lastig, want de ene keer ben je nog lang niet moe als je bij het eindpunt bent en een andere keer loop je op je laatste benen, zoals de tweede dag dit weekend toen de route in werkelijkheid niet meer klopte met die in het boekje. Ouderwetse lopers als wij zijn doen we het nog steeds uitsluitend met routekaart en gezond verstand. Geen GPS, smartphones en andere moderne middelen. Maar een nieuwe druk aanschaffen kan misschien geen kwaad, het afgeschreven bibliotheekexemplaar dat we tot nu toe gebruiken stamt alweer uit 2003.

Al heel wat verschillende landschappen hebben we aan ons voorbij zien trekken. Van de duinen bij Bergen en Egmond, door het open polderlandschap bij de Beemster en Waterland, over de Oranjesluizen bij Amsterdam tot de statige landgoederen achter de Ankeveensche plassen nabij Hilversum. Daarna de bossen van de Utrechtse Heuvelrug, de kastelen in de omgeving van Amerongen en het zicht op de Neder Rijn (met het natuurreservaat De Blauwe Kamer) vanaf de Grebbeberg.
De afgelopen dagen was er een prachtig weerzien met de Veluwe. De route liep onder andere dwars door het park De Hoge Veluwe en we raakten opnieuw onder de indruk van de uitgestrektheid van het gebied.
De nog grotendeels kale bomen konden we bijna per uur groener zien worden, zo explosief werd de winter ingeruild voor het voorjaar. De niet aflatende vogelzang maakte het lentefeest compleet.

We waren geheel onbewust van het drama dat zich elders in het land voltrok. Daar hoorden we pas van in de auto op weg naar huis.