Komt een vrouw bij de psychiater...

Vrouw: Dokter, u moet me helpen. Nog nooit heb ik de behoefte gehad een bezoek te brengen aan een psychiater, maar nu is de nood hoog.
Psychiater: Vertelt u maar, wat is er aan de hand?
Vr: Ik kan er niet meer tegen, gek word ik er van.
Ps: Gaat u verder.
Vr: Overal oranje.
Ps: Oranje?
Vr: Ja, oranje en het k-woord.
Ps: Het k-woord?
Vr: Ja, ja het k-woord, het spijt me, ik krijg het niet over mijn lippen.
Ps: Hoe was uw jeugd?

Vr: Heel plezierig, dank u, maar daar gaat het nu niet om. Het is de overmaat, de 'Boer-zoekt-vrouw-hysterie' in het kwadraat, daar heb ik last van.
Ps: Ik begrijp nog niet waar u heen wilt. Kunt u bij het begin beginnen?
Vr: Sinds januari is het begonnen, na de aankondiging op tv. Het werd wel honderd keer herhaald en daarna begon het vooruitblikken, het speculeren, het ophemelen.
Ps: Ik begin iets te vermoeden.
Vr: Radio, tv, kranten, tijdschriften, het gaat maar door. Op twitter kun je zelfs een speciale feestbanner aan je account toevoegen. We moeten met z'n allen zingen, sporten, dromen en blij zijn. En continu worden we op de hoogte gebracht wat Jan, Piet, Nelly en Karin vinden van de ophanden zijnde gebeurtenis. En dan zwijg ik nog over de stoet BN-ers die we in aanloop naar het feest over ons heen krijgen.
Ps: Bent u jaloers? Wilt u misschien zelf graag in de belangstelling staan?
Vr: Nee, van jaloezie heb ik geen last en ik zou met niemand willen ruilen. Ik wil alleen dat we weer ons nuchtere zelf worden en niet zo op tilt slaan bij een wisseling van de wacht, die, laten we eerlijk zijn, op zichzelf nogal archaïsch is.
Ps: Ik ben bang dat ik niet veel voor u kan betekenen. U lijdt aan een gezonde dosis oranje-allergie en daar valt niet veel aan te doen. Het volk wil nu eenmaal de illusie, het sprookje, pracht en praal en vermaak, dat wisten de oude Romeinen al. U zult met uw tegengeluid weinig gehoor vinden. Mijn advies is: laat de radio en tv uit en zoek op 30 april een goed heenkomen in de vrije natuur. Een psychiater heeft u niet nodig, u zult naar verloop van tijd vanzelf genezen.
Vr: Dank u dokter, ik voel me al een stuk beter.

Maestro

Zaterdagmiddag, tijdens de studiedag van het koor waar M. en ik lid van zijn, kondigde onze dirigente aan dat we aan het volgende onderdeel van het programma toe waren. Een competitief deel waarbij we door degene die altijd de maat aangeeft werden uitgedaagd dit nu eens zelf te doen voor de hele groep. Ze was geïnspireerd geraakt door het tv-programma Maestro, waarin bekende Nederlanders een orkest moesten (leren) dirigeren en in opeenvolgende afleveringen het tegen elkaar opnamen, totdat er uiteindelijk één Maestro overbleef. De competitie tijdens onze studiedag was veel kleinschaliger opgezet met als inzet de wisselbeker die ooit jaren geleden voor het laatst uitgereikt werd tijdens een andere studiedag.
De dirigente legde de spelregels uit, ze wilde van iedere stemsoort minimaal één kandidaat die de strijd aanging. Het duurde niet lang of M. stond op om als eerste de uitdaging aan te gaan en dat verbaasde me niets. M.'s passie - een versleten woord, maar in dit geval wel van toepassing- is (klassieke) muziek en zingen. Van het tv-programma had hij afgelopen najaar geen aflevering gemist. Hij koos het Avé Verum van Mozart en wij, zijn mede-koorleden, moesten zingen zoals hij het aangaf. Het ging al aardig goed en na wat aanwijzingen van de dirigente deden we hetzelfde stuk onder zijn leiding nog een keer en ging het nog beter.
M.'s broer R. kon natuurlijk niet achterblijven en deed ook een gooi naar de Maestro-titel en na hem waren er nog drie kandidaten zo dapper om het denkbeeldige dirigeerstokje op te pakken. Duidelijk bleek, net als tijdens het tvprogramma, hoe moeilijk alle kandidaten het vonden om op zoveel dingen tegelijk te moeten letten: opmaat, ritme, tempo en inzetten van de verschillende partijen.

Na ampel overleg maakte de jury, bestaande uit de pianiste en de dirigente, na de theepauze bekend wie de felbegeerde wisseltrofee een tijdje mocht bewaren. M. was de gelukkige en dat kwam volgens de pianiste niet alleen omdat hij zo charmant naar haar geglimlacht had. Met een vooruitziende blik had ik twee dagen voor de studiedag al een Maestro-achtige foto van M. geschoten, vlak voor een optreden bij weer een ander koor.


Voor het slotstuk van de studiedag gingen we naar de kookstudio om gezamenlijk te koken en te eten. En daar bleek dat ieder koorlid een Maestro (m/v) werd, vaak op een onvermoed terrein. Zowel de erkende hobbykoks als de spreekwoordelijke linkerhanden waren in staat met elkaar een heerlijk drie gangendiner te bereiden. Een tenor die nooit in de keuken te vinden is bediende nu de pastamachine, een sopraan die koken een noodzakelijk kwaad vindt was creatief met muzieknootjes en een alt die zich al verdienstelijk had gemaakt door een zelfgemaakte plaatcake mee te nemen, draaide haar hand niet om voor het bereiden en bakken van de cantuccini.

Daar moest op gezongen worden en ziedaar, een bas zette alvast de aanval in voor de verovering van de nieuwe Maestro-titel.

Het was een geslaagde en vrolijke dag, die niet mogelijk was geweest zonder het voorbereidende en organiserende werk van een aantal 'stille krachten'. Zij zijn eigenlijk de echte meesters!