Ziek

Vorig jaar waren er veel berichten over ziekte. Niet op een grote afstand, maar dichtbij uit de kring van  familie, collega's en vrienden. En dan ging het niet over griep, of een gebroken been, maar ernstige aandoeningen met soms dito gevolgen. Het nieuwe jaar brengt nog weinig verandering, geen trendbreuk te bespeuren.
Als ik op weg ben naar het ziekenhuis waar mijn moeder ligt bij te komen van een hartoperatie zie ik een lage mist boven de velden hangen, het is een prachtige ochtend. Omdat ik weet dat de operatie goed is verlopen kan ik genieten van de file-loze autorit over het nieuwe asfalt van de vijfbaans A2. Mijn vader heeft me, bezorgd als hij kan zijn, de vorige avond door de telefoon met een half lachje in zijn stem gevraagd voorzichtig te doen onderweg. Het is een ouderlijke bezwering waar ik me ook regelmatig bij mijn eigen kinderen aan bezondig. In het ziekenhuis staat hij me al op te wachten in de hal en samen lopen we door het drukke ziekenhuis naar de afdeling waar mijn moeder ligt. Voor iemand die twee dagen daarvoor een forse ingreep heeft moeten ondergaan ziet mijn moeder er, afgezien van de jodium sporen die, als klodders verf achtergelaten door een slordige schilder, een deel van haar gezicht 'versieren', patent uit. Mijn moeder zit nooit verlegen om een praatje en zelfs nu heeft ze genoeg te vertellen. Over haar sjans met de broeders en dat de zusters allemaal erg lief zijn. "Kijk, dat is onze jongste dochter" zegt ze tegen de verpleegkundige die haar een paar pillen komt brengen. "Ik zei net tegen mijn dochter dat u mijn lievelingszuster bent" vervolgt mijn moeder hartelijk. Ondertussen zorgt mijn vader ervoor dat het mijn moeder aan niets zal ontbreken: een schone pyjama en andere meegebrachte spullen krijgen een plaatsje in het krappe ziekenhuiskastje.
Ouders zijn trots op hun kinderen, maar kinderen kunnen ook trots zijn op hun ouders. En als ik weer in de auto zit op weg naar huis ben ik trots op mijn trouwe toegewijde vader en mijn positieve dappere moeder.
De dag lijkt een happy end te krijgen totdat ik een mail open van een vriendin die meldt dat haar man ernstig ziek is. Het is een volgende schakel in een keten van ellende die haar en haar gezin al ruim een jaar treft. Ik word er erg droevig van en weet ook eigenlijk niet wat ik haar moet zeggen. Muziek kan dan uitkomst brengen merk ik als we 's avonds met het koor waar ik in zing de medley uit de musical 'Hair' oefenen. De medley begint en eindigt met het optimistische 'Let the sunshine in'. Ik zing het voluit mee: Let the sunshine, let the sunshine in, the sunshine in, en hoop dat het waarheid wordt.

Help

Help, wat mankeert er aan mij? Ik ben toch heus wel dol op Hollandse huiselijkheid. En ik ben ook niet vies van een dosis gezonde nostalgie. Op cynisme ben ik niet te betrappen, meestal ben ik tamelijk positief. Daar ligt het allemaal niet aan.
Mooie verhalen kan ik zeer waarderen en wat mij betreft kunnen ze niet vaak genoeg verteld worden, in welke vorm dan ook. Ik hou van eerlijk en authentiek. Het platteland kan rekenen op mijn innige belangstelling, in menig dagdroom zweef ik weg naar een bestaan vol biologisch verantwoord, zelf verbouwd voedsel. En o ja, ik ben een vrouw.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik perfect in het plaatje pas en aan alle voorwaarden voldoe. De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat er daarom iets aan mij schort. Is het de ontstentenis van een bepaald gen, of is het gewoon nuffigheid? Heus, ik heb het een keer geprobeerd, maar ondanks vijf miljoen aanhangers vind ik er geen biet aan, aan 'Boer zoekt vrouw'.
Help, vrouw zoekt boeiende televisie. Helaas komende zondag de laatste aflevering van het onnavolgbare 'Spaanse Schaep'. 

Bed verschonen

Wat is geluk? Er zijn heel veel woorden gezegd en geschreven in een poging deze vraag te beantwoorden. Desondanks is het onmogelijk een defintie van het begrip geluk te geven. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar, maar hoe dat er precies uitziet is moeilijk te omschrijven en ook van plaats, tijd en situatie afhankelijk.
Het leven wordt door velen maakbaar geacht en daardoor lijkt het bijna alsof het je heilige plicht is om te zorgen dat je gelukkig wordt. Er is een uitgebreide geluksindustrie (boeken, websites, goeroes, coaches, workshops) ontstaan die ons er van probeert te overtuigen dat gelukkig worden 'moet'.
Ik weet ook niet precies wat gelukkig zijn is, maar het lijkt mij dat hoe harder je op zoekt bent naar geluk hoe verder je er vanaf drijft. Wat voor mij het dichtste bij geluk komt zijn de kleine genoegens die je soms overvallen, maar die je ook kunt organiseren. Zoals beginnen in een nieuw gekocht boek, in de auto hard meezingen met een stampend rocknummer, als niemand kijkt de sterren van de hemel dansen, oude foto's kijken, op een warme dag zwemmen en daarna opdrogen in de zon. Dat dergelijke genoegens eenvoudig en goedkoop zijn is eigenlijk een voorwaarde voor het gewenste geluksgevoel. In dat licht bezien is mijn genoegen van vandaag een sprekend voorbeeld: het overkomt me geregeld, ik kan ernaar uitkijken, het kost niets en het duurt maar even. Want wat is er heerlijker dan 's avonds in een schoon bed tussen frisse lakens schuiven?

Lekker rustig

Als ik aankom bij het gebouw waar ik werk is alles daar nog donker. Het is Oudejaarsdag en bijna iedereen is vrij. Ik ben duidelijk de eerste vandaag en moet dan ook het alarm afzetten als ik naar binnen ga. Zou ik totdat we open gaan om tien uur de enige zijn in het gebouw? Hoewel het met collega's natuurlijk gezelliger is, maakt het me voor een dagje niet uit en bovendien heb ik nog een klus te doen die enige concentratie vraagt, dus dan komt wat rust me goed uit. Wanneer ik net achter mijn bureau heb plaatsgenomen hoor ik de deur beneden opengaan. De collega die naar boven komt is verbaasd me te zien. "Ik kom alleen alles even opstarten en dan ga ik weer" zegt ze. "Als ik had geweten dat jij hier al was dan had ik mijn man niet hoeven vragen als escorte, want alleen een leegstaand gebouw binnen gaan, daar begin ik niet aan". Tja als je alles van te voren weet...
Vol goede moed begin ik aan mijn klus als de telefoon gaat. Een andere collega vraagt of ik even in haar kamer wil kijken of daar misschien iets ligt dat ze kwijt is. Helaas levert de zoektocht niets op. Op het moment dat ik weer verder wil gaan met mijn klus wordt buiten de eerste bom tot ontploffing gebracht. Ik schiet van schrik een halve meter de lucht in en realiseer me op hetzelfde moment dat niet de derde wereldoorlog is uitgebroken, maar dat in de plaats waar ik werk het startschot is gegeven voor het afsteken van vuurwerk. Rustig werken op Oudejaarsdag, dat kan natuurlijk helemaal niet.
Gelukkig komen al snel twee collega's binnen, een om straks het publiek te ontvangen en een die extra vroeg is gekomen om alles op te starten. Oeps, dat was dus al gedaan, foutje van de regie, blijkt later. Als je alles van te voren weet... Dan maar even koffie drinken met elkaar voordat de deur voor de klanten open gaat.
Buiten wordt ondertussen voor tonnen de lucht in geschoten, zou er voor vanavond nog wat overblijven? Er hangt in ieder geval nu al een dichte mist over het dorp en die is niet van meteorologische aard.
Temidden van de geluids- en geurprikkels probeer ik mijn klus te klaren. Het lukt, maar het kost het uiterste van mijn concentratievermogen en om een uur of twee heb ik er schoon genoeg van. Ik wens mijn collega's die nog twee uurtjes door moeten sterkte en een prettige jaarwisseling en spoed me naar mijn auto die me hopelijk naar rustiger oorden zal brengen.
Tja, als je alles van te voren weet, neem je net als de meeste collega's een dagje vrij.