Roze wolk

foto: Rembert Oldenboom

Ingrediënten voor een mooie concertdag.
Men neme:

Een zondag met het juiste weertype: droog, maar niet echt zonnig.
Goede planning en voorbereiding.
Enthousiaste jonge musici.
Een geweldige pianiste met uitstraling.
Een koor met 22 leden, geconcentreerd en met heel veel zin in zingen.
Een gedreven dirigente met heel veel zin in een mooie uitvoering.

foto: Rembert Oldenboom

Grote inzet van alle deelnemers en een schare toegewijde vrijwilligers.
Een zaal die maar vol blijft stromen met bezoekers.
Een gevarieerd programma voor elk wat wils.
Solisten die de sterren van de hemel zingen.
Applaus, bloemen, applaus, toegift, toespraak, rozen, applaus.
Complimenten en loftuitingen van bezoekers, waaronder ook zij die verstand hebben van muziek maken.
Oog- en tongstrelende taarten om uit te delen tijdens de nazit met koffie en thee.

foto: Wabe Heeringa

Een gezamenlijk etentje als besluit van een gezamenlijk geleverde inspanning.
Heerlijk eten.
Drie tafels en een rouleersysteem om van tafel te wisselen bij iedere gang.
Geanimeerde gesprekken, doorspekt met vele lachsalvo's.


En dan neemt de dirigente het woord en ze vat de hele dag samen als zij tot besluit van haar toespraak zegt: "Jullie hebben mij vandaag erg gelukkig gemaakt".

Vandaag, the day after, dalen wij weer langzaam af van onze roze wolk.

Gedachten op woensdagmorgen

"Coke snuiven is tegenwoordig heel gewoon" is de kop van een artikel in de krant van vandaag. Ik lees het aan de ontbijttafel en vervolgens laat ik er gedurende de hele ochtend mijn gedachten over gaan. Vier jonge mensen in de leeftijd van 22 tot 26 jaar komen in het stuk aan het woord over hoe en waarom zij cocaïne gebruiken. Ik schrik niet van het onderwerp van het artikel, ik weet heus wel wat er te koop is. Er is een regelmaat in berichtgeving over het gebruik door jongeren van (party)pillen, paddo's, coke en grote hoeveelheden alcohol. En als je er niet over leest, dan zijn er wel tv programma's als 'Spuiten en slikken' die je op de hoogte brengen. Het gebruik van hard- en softdrugs is natuurlijk niet alleen iets van deze tijd. Ik heb zes jaar in de Bijlmermeer gewoond en reisde elke dag met de metro op en neer naar de Amsterdamse binnenstad. Bijna altijd werd de achterste bank van de wagon bezet door een junk die zat te spuiten of te snuiven. Kwam ik aan bij mijn werk, dan moest ik mij vaak eerst langs een lijmsnuivende tiener van een jaar of dertien wurmen voordat ik de deur van de bibliotheek kon openen. Dat waren de junkies en hun voorlopers: zwaar verslaafde zielepoten die zichzelf naar de rand van de maatschappij hadden gerookt en gespoten.
De geïnterviewde personen uit het artikel zijn echter geen randfiguren, maar gewone jongeren die een studie volgen en/of een baan hebben. Ze gebruiken de coke samen met vrienden, niet alleen voor en tijdens het uitgaan, maar ook als ze bij elkaar thuis zijn, of zoals een van de geïnterviewde vrouwen zegt: "Gezellig met een kopje thee. Lekker kletsen over dingen, filmpje aan. Maar het is meer dan dat: het geeft een extra dimensie aan een avond". En deze opmerking verontrust mij wel en maakt dat ik er tijdens de ochtend geregeld over nadenk waarom zulke jonge mensen hun gezelligheid zoeken in het gezamenlijk gebruiken van cocaïne. Het refereren aan gezelligheid is ook bekend van mensen die veel drinken, de rokers laat ik hier maar even buiten beschouwing. Ik vraag me af waar het idee vandaan komt dat het pas gezellig is als er alcohol, of in dit geval cocaïne wordt 'genuttigd'. Ik ben beslist niet van de blauwe knoop - hoewel ik zelden alcohol drink - ik rook niet, snuif ook niet en toch heb ik niet het idee dat ik in gezelschap ongezellig ben.
De jongeren uit het interview vinden dat ze, nu ze jong zijn, moeten genieten en moeten uitzoeken "wat het leven is", zoals een van hen het formuleert. Maar wat het leven is ervaar je niet door het met een door alcohol of geestverruimende middelen benevelde blik te beleven. Integendeel, je krijgt weliswaar, volgens gegevens van het Trimbos instituut, door het gebruik van coke tijdelijk meer energie en uithoudingsvermogen, maar daarna kun je leegheid en depressieve gevoelens ervaren en ook agressief gedrag behoort tot de bijwerkingen. Het lijkt heel cool en stoer om een beetje te experimenteren, maar ik vind het behoorlijk sneu als je alleen op die manier je vriendschap met anderen extra inhoud kunt geven.
Uit het verhaal blijkt dat de jongeren zich weinig zorgen maken over en ook geen kennis hebben van de gevolgen van het gebruik op langere termijn. Ze denken dat ze er mee zullen stoppen zodra ze niet meer veel uitgaan, maar "ik vind dat ik nu nog even mag genieten", aldus een 26 jarige vrouw. Arm kind, wat zal het leven dan daarna tegenvallen: niets meer te genieten.

Boomerang cards

Landstitel

Vandaag kan het gebeuren. Vandaag kan 'mijn' club Ajax eindelijk weer eens landskampioen worden. Als geboren en deels getogen Amsterdamse en voetballiefhebber, ben ik al sinds de jaren des onderscheids fan van de hoofdstedelijke voetbalclub. Mijn liefde is er een op afstand, ik heb geen seizoenskaart en ga ook zelden naar wedstrijden. Het is voor mij genoeg het voetbalkampioenschap thuis vanaf de comfortabele bank te volgen.
Op deze dag is het wel uitermate spannend, want voor het eerst in de geschiedenis van het betaald voetbal wordt het kampioenschap op de laatste dag beslist in een rechtstreeks duel tussen de nummers 1 en 2 van de ranglijst. De spanning rondom de ontknoping is de afgelopen weken door de media lekker opgeklopt en de ontmoeting tussen beide clubs vorige week, vanwege de finale om de KNVB beker, deed daar nog een schepje bovenop. F.C. Twente won en was uiteraard vandaag gespitst op het prolongeren van de landstitel.
Al te vaak wordt, in mijn ogen, het fenomeen voetbal belangrijker gemaakt dan het is. Ik was dan ook van plan er vandaag een beetje nuchter mee om te gaan. Natuurlijk wilde ik graag dat Ajax zou winnen, maar ik zou het 's avonds bij Studio Sport wel zien. Ten tijde dat de wedstrijd begint weet ik me te beheersen, ik lees de krant. Ondertussen dwaalt mijn blik geregeld naar mijn horloge en glippen er allerlei gedachten voorbij, zoals: stel je voor dat Ajax nu met 2-0 voorstaat.
Om half vier hou ik het niet meer uit en zet ik Radio 1, "Langs de lijn" aan. Het staat 1-0. Om voor mezelf de schijn op te houden dat ik de radio alleen maar heb aangezet om tijdens een nuttig karweitje wat afleiding te hebben pak ik een stofdoek en stort ik mij op het meubilair in de huiskamer. Qua spanning is het luisteren naar een wedstrijdverslag dragelijker dan het kijken naar beelden op tv, maar evengoed houd ik regelmatig mijn adem in als Twente dreigt te gaan scoren. Het is natuurlijk bezopen om de spanning zo vat op je te laten krijgen, maar ik kan er niets aan doen. Het wordt toch echt tijd dat mijn club die felbegeerde 30ste landstitel gaat binnenhalen en ze zijn er nu zo dichtbij! De volle drie kwartier en een paar minuten extra die de tweede helft duurt zit ik spreekwoordelijk op het puntje van mijn stoel. En als eindelijk het laatste fluitsignaal klinkt ben ik opgelucht en blij, niet eens zozeer voor mezelf. Ik ben vooral plaatsvervangend blij voor mijn zonen, voor M., voor mijn zwagers en voor mijn neefje (die deze week nipt heeft verloren tegen de D2 van Ajax), die allemaal snakten naar een nieuwe landstitel voor onze club.

Kill your darlings

"Het programma duurt 83 minuten, dat is te lang" zegt de dirigente van het koor waar ik samen met M. in zing. "We moeten dus bedenken wat er moet vervallen" vervolgt ze beslist. Vanwege de meivakantie oefenen we deze avond met een halve bezetting. Dat is niet de enige reden waarom het even stil blijft na deze aankondiging tot eliminatie. Ieder lid van het koor heeft zo zijn en haar voor- of afkeur van bepaalde nummers uit het repertoire, dus welk lied moet vervallen?
Over twee weken geven we een concert en daarvoor zijn we al maanden intensief aan het oefenen. We treden op ter gelegenheid van het derde lustrum, maar dat was eigenlijk in 2010, we bestaan inmiddels 16 jaar. Het kwam er vorig jaar eenvoudigweg niet van en daarom doen we het nu. Het is typerend voor ons koor en hoe we naar onszelf kijken. Dat ligt al een beetje in onze naam besloten: 'Plusminus'. Serieus genoeg wat betreft de kwaliteit, maar niet erg formeel. We doen de dingen zoals het ons uitkomt. Het repertoire is al net zo, we zingen van alles wat: moderne en oudere klassieke muziek van onder andere Karl Jenkins en Gustave Fauré, jaren zeventig popmuziek van Queen en Supertramp, nummers uit diverse musicals, maar ook een bewerkte psalm of een Franse chanson.
Nu de uitvoering dichterbij komt slaat bij menigeen zo nu en dan de twijfel toe. Dat ene stuk klinkt toch eigenlijk wel vals. Bij die passage laten de alten nog wat steken vallen en de bassen zingen deze maat te snel. En wat te denken van de tongbrekende tekst van dat moeilijke Franse lied? We moeten met z'n allen zachter zingen, behalve dan weer bij dat ene deel waar we juist een crescendo langer moeten aanhouden. En oh ja, kijken naar de dirigent, niet teveel in je partituur gluren. Gelukkig hebben we een strenge, doch rechtvaardige dirigente die van doorzetten weet, maar die ook roept dat alles goed komt op de momenten dat we het nodig hebben.
Nog twee woensdagavonden hard werken samen met de geweldige pianiste en de twee jonge musici die ons komen versterken en dan zullen we op die zondagmiddag ons uiterste best doen er alles uit te halen wat we er het afgelopen jaar in hebben gestopt. Met uitzondering dan van een paar darlings die de eindstreep niet gaan halen.
Nieuwsgierig? Er zijn nog kaarten te koop bij ondergetekende.