Verliefd

"Ik moet je wat bekennen" zegt ze tegen me als we plaats hebben genomen op het terrasje naast de tennisbaan om te wachten tot we weer aan de beurt zijn. Ik ga er eens goed voor zitten, klaar voor sappig nieuws. "Ik ben verliefd" verkondigt mijn tennismaatje zonder omhaal. "Op Matthijs". "Matthijs?" breng ik uit en tegelijkertijd begint het te dagen. Had ze me niet twee weken geleden verteld dat ze naar een uitzending van De Wereld Draait Door zou gaan? "Ja, Matthijs van Nieuwkerk, wat een leuke man is dat" antwoordt ze en in lyrische bewoordingen vertelt ze hoe leuk het was en hoe aardig hij wel niet is. Ik wist het al. Een paar maanden geleden gingen twee collega's ook naar DWDD en zij kwamen met soortgelijke enthousiaste verhalen terug. En ja, ook ik mag Matthijs graag zien. DWDD is al lange tijd mijn favoriet en de anchorman ook, vanwege zijn manier van presenteren, zijn charme als gastheer en last but not least, zijn 'good looks'. Het oog wil tenslotte ook wat.

Nu mijn medespeelster uit de kast is gekomen kan ik ook wel een bekentenis doen. Geloof het of niet, ook ik ben afgelopen week tot de conclusie gekomen dat ik verliefd ben. Het is zuiver platonische liefde, dat wel, maar het voorwerp van mijn genegenheid zal binnenkort vertrekken uit Nederland en dat doet toch wel pijn. Ook hij figureerde veelvuldig in het eerder genoemde programma, de hooggeleerde Robbert Dijkgraaf, president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Elke keer als hij er was maakte mijn hart een sprongetje. Hij bezit het vermogen om voor de allergrootste alfa, zoals ik, bèta-materie enigszins duidelijk te maken. Hij vertelt op zo'n manier over de wetenschap dat het niet saai is en minder moeilijk lijkt. Hij maakt wetenschap toegankelijk en interessant en hij doet dat overduidelijk met veel plezier. Tijdens het magnifieke college dat hij donderdag op televisie gaf over de oerknal viel het me op dat hij nog regelmatig een blik in de ogen heeft van verbazing, hoewel al die kennis voor hem toch inmiddels gesneden koek is. Hij zit niet in een ivoren wetenschapstoren, maar blijft de enthousiaste leraar die de leerling bij de hand neemt. Je zou iedere middelbare scholier een docent natuurkunde van zijn kaliber wensen. En naast al die kwaliteiten is hij ook nog geestig, bescheiden, welbespraakt, muzikaal en geïnteresseerd in kunst (hij deed ook een studie aan de Rietveld Academie) èn ziet hij er goed uit. Een moderne 'uomo universalis'.
Geen wonder dus dat een van de meest prestigieuze instituten ter wereld hem wil hebben, Robbert Dijkgraaf wordt directeur van het Institute for Advanced Study in Princeton (VS). Zucht, dat wordt dus afkicken de komende tijd.

Meneer Foppe momentje

De werkzaamheden die ik gedaan heb tijdens het lange Koninginnedag-weekend vorig week maakte me weer eens bewust van allerlei spieren en gewrichten waarvan ik in het gewone leven nauwelijks weet heb. Aanleiding voor al dat werk was de verhuizing van het jonge echtpaar dat binnenkort zijn katoenen huwelijk kan vieren.
Na ruim drie jaar in hun tweekamerappartement gewoond te hebben werd het volgens mijn zoon en schoondochter tijd om uit te kijken naar een grotere woning. Deze werd gevonden in een spiksplinternieuwe driekamerflat. Tussen het ontvangen van de sleutel en de geplande verhuizing zat precies 16 dagen. Alle hens aan dek dus om die race tegen de klok te winnen. Met het goede voorbeeld van eigen ouders die altijd klaar stonden (staan) voor hun kinderen, hebben we, evenals de ouders van mijn schoondochter, onmiddellijk zoveel mogelijk vrije uren ingepland om te helpen klussen, met als apotheose het Koninginnedag-weekend waarin verhuisd moest worden.

Als schilderen, laminaat leggen, plamuren, lampen ophangen, kasten in elkaar zetten, rolgordijnen inkorten en zware meubelen versjouwen niet tot je dagelijkse bezigheden behoren moet je er altijd weer even inkomen. Er doen zich problemen voor waar je goed over na moet denken. Alleen heb je daar niet echt de tijd voor, want de klus moet af en dan zie je weleens wat over het hoofd. Op de laatste klusdag was het zover. We waren bezig een onderdeel van de bekende Pax-kast van IKEA in elkaar te zetten. Het ging voorspoedig, het staketsel van de kast stond, de planken en de deur konden erin. Op dat moment kwam M. de kamer binnen, aanschouwde ons werk en begon te lachen. In onze ijver hadden we niet goed opgelet en de achterwand verkeerd om bevestigd, waardoor de mooie witte kant aan de achterkant zat.




Volgens M. een typisch Meneer Foppe momentje, verwijzend naar de onvergetelijke creatie van Wim de Bie. Meneer Foppe, de mensenschuwe man van middelbare leeftijd die een Billy-kast in elkaar gaat zetten en dan na gedane arbeid er tot zijn afgrijzen achterkomt dat de plank verkeerd om zit. Anders dan meneer Foppe wisten wij wel wat ons te doen stond: de achterwand opnieuw, maar dan goed bevestigen.

Het is voorlopig weer even gedaan met het doe het zelven, hoewel, er liggen in ons eigen huis ook diverse klussen te wachten op uitvoering, maar ja, die liggen er al zo lang, er zit geen tijdsdruk achter en dan zijn er altijd andere, vaak leukere dingen die voorgaan.