Alternatief

Na anderhalf uur lopen in de stromende regen sopt het in mijn schoenen net zo als daarbuiten. Bovendien begint mijn al geblesseerde rechtervoet steeds meer pijn te doen en M. klaagt over een oude beenkwetsuur die nog steeds niet over is. Maar we zijn op weg naar het einde en natuurlijk zetten we door. Nog zo'n zeven kilometer en dan zijn we in Usselo. Waar? Usselo, een stipje vlak onder Enschede. Het eindpunt van het Trekvogelpad, dat 400 km westwaarts start in Bergen aan Zee. December 2007 zijn we begonnen aan dit wonderschone natuurpad dwars door Nederland en nu zes en half jaar later, lopen we de laatste etappe.
Aanvankelijk waren we iets anders van plan voor dit vakantieweekje. Een rondje IJsselmeer fietsen  zou het worden, maar de weersverwachting voor dat gebied gooide roet in het eten. Plan B trad in werking: de laatste etappes lopen van 'onze' Lange Afstands Wandeling (LAW). Nog snel een Bed & Breakfest geregeld in de buurt van Neede (Achterhoek) van waaruit we konden opereren.

 

Het lopen van de LAW heeft in ons geval altijd meer weg van een biatlon, we lopen niet alleen, we fietsen dezelfde afstand ook nog een keer. Dat gaat zo. Eerst rijden we met de auto -fietsen achterop- naar het eindpunt van de te lopen etappe. Daar parkeren we de auto en laden de fietsen af. We fietsen vervolgens naar het beginpunt van de etappe, daar waar we de vorige keer zijn gestopt. We zetten de fietsen goed verankerd neer en lopen de etappe tot de auto. Met de auto halen we de fietsen op. Klinkt ingewikkeld, maar loopt gesmeerd als je het een paar maal hebt gedaan. En het is een prettige afwisseling van beweging.

Dit laatste gedeelte, van Ruurlo naar Usselo, is wat ons betreft wel één van de mooiste stukken van de gehele route. Het voert ons langs bloeiende heide, 

 lieflijk slingerende beken

en staat garant voor ontmoetingen met

schaapskudden, kalfjes, een zilverreiger (!) en.....

   
muggen.
In dit werkelijk schitterende hoogveengebied stikt het in juli en augustus van de muggen. Net op de warmste dag van de week liepen we daar in korte broek doorheen. Geen goed idee als je, zoals ik, een beetje allergisch bent voor deze kleine sluipmoordenaars. Binnen enkele minuten leken mijn benen die van een waterpokkenpatiënt en ontstond de onvermijdelijke jeuk. M. deed manmoedige pogingen mijn belagers weg te jagen, dan wel dood te slaan, maar het waren er teveel.

 .

Ondanks die kleine ongemakken is het een voorrecht om zo door de mooiste delen van ons eigen land te mogen struinen, soms met regen, vaak met zon. We hebben er van genoten.
De eindstreep hebben we geheel volgens de laatste mode vastgelegd, bij gebrek aan ontvangstcomité

Kleine dingen

"Heb je zin in een fietstochtje?" Als die vraag mij gesteld wordt zit ik bij wijze van spreken al op het zadel. Dus zo snel als ik gelegenheid had beantwoordde ik de vraag die via mail binnenkwam van vriendin M. bevestigend. Geluk zit in kleine dingen en dat geldt voor mij zeker als het om fietsen gaat. Sinds ik het als klein meisje leerde ervaar ik nog iedere keer wanneer ik fiets iets van dat gevoel van vrijheid dat me toe al overkwam. Degene die het fietsen heeft 'uitgevonden' verdient een groot standbeeld.

Deze zomer hebben we veel prachtige dagen en afgelopen vrijdag was er één van. Perfect weer voor een tochtje naar Noordwijk. Eerst door het groen van Leyduin richting Zandvoort. Op de boulevard zochten we een bankje voor een koffiestop . De door mijn vriendin meegenomen koffie uit de thermoskan smaakte uitstekend zo met uitzicht op zee.

Op het fietspad door de duinen richting het zuiden kwamen we, behalve veel andere fietsers, ook een slimme gast tegen die, anders dan veel van zijn soortgenoten, bepaald niet schuw was. Het leek er meer op dat deze Lowieke uit was op een gratis maaltje.


Rond 12.00 uur kwamen we aan in Noordwijk, waar we een strandtent uitzochten voor de lunch. Een prima gelegenheid om niet alleen een aantal zaken door te nemen die ons persoonlijk bezig houden, maar ook de actuele problemen op wereldschaal die ons raken. Oppervlakkige praatjes zijn nu eenmaal niet aan ons besteed.
Voor de terugreis kozen we een iets andere route die ons via Langevelderslag langs het zweefvliegveld bracht waar we uitzicht hadden op een grote groep grazende herten.

Gezeten tussen de konijnenkeutels nog even een selfie, inmiddels al niet modern meer, maar wel leuk.  

Het was geen spectaculaire tocht, gewoon vanaf huis samen een eindje peddelen en ondertussen lekker bijpraten. Maar wel errug lekkuh, zoals mijn vriendin de volgende dag memoreerde. Groots en meeslepend: nodeloos ingewikkeld.