Doorloop

Je bent geraakt. In ademnood. Ontlading stikt in stilte die verstomt.
Laat het koken. Laat het pruttelen. Laat het roken nu en dan.

Willekeurig floepen de zinnen in flarden door mijn hoofd. Op allerlei momenten komen ze voorbij, tijdens het ontwaken, als ik sta te koken, of wanneer ik bij Albert Heijn boodschappen doe. De bijbehorende melodieën begeleiden in stilte de teksten in mijn bovenkamer.
Misschien lijkt het alsof er iets mis is met me, maar voor zover ik weet heb ik alles nog op een rijtje. Wel heb ik me in een leerproces gestort.

Het koor waarin ik zing werkt mee aan een musical die eind maart wordt uitgevoerd. Dat is op zich heel leuk, maar het vergt een investering die de normale tijdsduur van een repetitie ver te boven gaat. Met nog twee maanden te gaan zijn we nu serieus met de musicalliederen aan de gang gegaan. Het instuderen van de liedjes is business as usual: net zo lang oefenen totdat de noten en het ritme er goed in zitten. Iets anders is het dat we als koor tijdens de uitvoering ook

òp het podium worden verwacht. Dat betekent dat we alle teksten uit het hoofd moeten leren. Als een scholier die een proefwerk Franse woordjes heeft, ben ik begonnen de lastigste coupletten er in te stampen. Tijdens het woon-werkverkeer stop ik de meezing cd voor de alt partij in de speler en dan verandert mijn auto in een toneeldecor in Franse sfeer (het verhaal speelt zich af in een Frans dorpje). Steeds opnieuw zing ik de liedjes mee om zo tekst en melodie te laten beklijven. Wanneer ik op mijn werk aankom heb ik er al eenderde musical opzitten.

Vandaag was de tweede doorloopdag. De bedoeling daarvan is dat zowel spelers als zangers (een deel van) de musical aan één stuk door spelen. Dat moet niet al te letterlijk worden genomen, want het spel wordt tussen de scenes steeds stilgelegd voor aanwijzingen van de regisseur of vragen van spelers en dirigent. Het bleek vandaag nog moeilijk genoeg om de tamelijk verse liedjes er zonder spieken goed uit te krijgen. Bovendien werden we verrast door de wens van de regisseur dat we al zingend hier en daar ook mee spelen. Hoe ik dat moet oefenen in de auto weet ik niet, maar als iemand me de komende tijd vreemde capriolen ziet maken weet nu dat ik dan bezig ben me in te leven in mijn rol. De echte spelers hebben alvast veel bewondering bij me afgedwongen, ze lieten vandaag al mooie dingen zien en horen.

Let's dance

Vrijdagavond.
Vier toegangskaarten.
Patronaat Haarlem.
Dansvloer.
Veel decibellen.
Soul, rock, disco, funk.
George McGrae, Martha & The Vandellas, James Brown, The Rolling Stones, The Doors, Patrick Hernandez, Les Poppys, Led Zeppelin, The Golden Earring, Aretha Franklin, The Pointer Sisters, Gotye, Michael Jackson en vele anderen.
DJ Alex van Oostrum.
Zweten.
Met drankje even uitrusten.
DJ Harry de Winter.
Meezingen.
Plezier.
Vier danslustige vrouwen.

Zaterdag.
Spierpijn.

Creatief met karton

Vanmiddag wordt een pakket, een grote kartonnen doos, afgeleverd op het bureau van mijn collega. De inhoud van de doos is geen verrassing voor hem, het bevat een artikel dat hij gisteren heeft  besteld bij een webwinkel. Wel blijkt de doos zelf een surprise te zijn. Op een van de dekselflappen staat de volgende tekst:

Mijn collega begint te grinniken als hij het leest en laat me de tekst ook zien. Bij nadere inspectie van de doos zien we dat deze nog meer grapjes en ludieke opschriften in zich bergt, zoals een bedankkaartje voor de buren, voor het geval zij het pakket voor je hebben aangenomen en drie suggesties voor het recyclen van de doos. Als een stel kinderen op zoek naar de verborgen schat vinden we op elke kant van de doos wel iets dat bedoeld is om de ontvanger van het pakket een lach te ontlokken.

Het is duidelijk dat hier bij de webwinkel over nagedacht is. De marketingafdeling heeft zich verplaatst in de klant: iedereen vindt het leuk om een pakket te krijgen, ook al heb je het zelf besteld, en het uitpakken zorgt altijd voor enige opwinding. Een goed moment dus om de aandacht van de klant nog even vast te houden en zo de naam van de webwinkel er in te peperen en de binding tussen klant en winkel te verstevigen.
In mijn eigen vakgebied begint het begrip marketing langzaam gestalte te krijgen, maar het is nog lang geen vanzelfsprekend bedrijfsonderdeel en een budget hebben we er eigenlijk ook niet voor, dus van dit voorbeeld kunnen we nog wel wat leren. Ook al staan we - ik - soms wat ambivalent tegenover het hele marketing denken. Want is het ook niet een beetje kinderachtig, zo'n doos vol met onzin, zit ik daar als klant wel op te wachten? Wil ik wel meewerken aan de infantilisering? Aan de andere kant moest ik er toch wel om lachen en schreef de Nederlandse historicus Johan Huizinga niet al lang geleden over de Homo ludens, de spelende mens? Ik ben er nog niet uit, maar ondertussen was ik wel even creatief met karton.

Reclame

Op zoek naar een synoniem kwam ik vandaag op internet een berichtje tegen dat moeiteloos past in de categorie nutteloze weetjes. Het blijkt dat vandaag 45 jaar geleden de eerste televisiereclame in Nederland werd uitgezonden. En zoals dat wel vaker gaat als zo'n feit zich aan je opdringt, brengt het een stroom aan herinneringen op gang. Op 2 januari 1967 was ik zeven jaar en ik zal vast niet de allereerste STER uitzending gezien hebben, maar ik kan me nog goed herinneren hoe ik, waarschijnlijk niet lang daarna, verlekkerd zat te kijken naar dat nieuwe fenomeen op het zwart-wit scherm. Het intrigeerde me, denk ik, omdat de reclameboodschappen een wereld lieten zien, waarin volwassenen met het grootste gemak al die dingen deden en zeiden die grote mensen doen, maar dan in een min of meer ideale wereld. Een kind wil immers niets liever dan zelf  'groot' zijn en beslissingen nemen. Natuurlijk kende ik al advertenties uit de Libelle (thuis) en de Margriet (bij mijn Oma), maar nu was het bewegend beeld met geluid, muziek en jingles en dat gaf meer 'glamour', al kende ik dat woord nog niet.
Een reclame uit die tijd die me het meest is bijgebleven, was een spotje voor een merk babyverzorging (voer voor psychologen). Ik weet nog dat ik de naam van het product belachelijk vond en de stem van de vrouw die de commercial insprak was erg laag en ze sprak de zinnen langzaam en duidelijk articulerend uit, waarbij de naam van de babyzalf minstens vier keer werd herhaald. De reclame ging ongeveer als volgt: er komt een jonge vrouw in beeld en de vrouwelijke voice-over vraagt op geheimzinnige toon: "Verwacht u ook een baby'tje?". Zonder op antwoord te wachten komt er meteen achteraan: "Penaten". Afwisselend met het beeld van een wolk van een baby, worden de potjes van het verzorgingsproduct getoond, terwijl de naam Penaten nog vier maal valt.
Wij waren thuis meer van de Zwitsal en ik kende het merk Penaten dan ook niet. Het blijkt nog steeds te bestaan, maar wordt volgens mij alleen in Duitsland verkocht.
Helaas kon ik het spotje niet vinden op internet, maar wel de uitzending van de allereerste STER reclame op 2 januari 1967.
Inmiddels ben ik ouder en wijzer en is mijn fascinatie voor tv reclame volledig verdampt. Geen idee hoe dat komt........