De Alpen, de Pyreneeën en andere hooggebergten zijn onmiskenbaar imposant. De toppen, die met gemak de drieduizend meter halen, bedekt met eeuwige sneeuw, alleen te bereiken via passen met vele haarspeldbochten, of slechts toegankelijk voor bergbeklimmers, of door middel van een kabelbaan. Indrukwekkend, zeker, maar ik vind het altijd na een paar dagen tussen die reuzen genoeg, dan wil ik weer meer wijdsheid om me heen. Van het landschap waar we ons deze vakantie bevinden krijg ik niet snel genoeg. Groene heuvels, valleien uitgesleten door rivieren en af en toe daartussen een reeds lang uitgedoofde vulkaan, al dan niet met krater.
 |
| Puy de Dome |
De vulkaanketen, met 112 vulkanen, in het noordwesten van de Auvergne is relatief jong, minder dan 100.000 jaar, de laatste errupties vonden plaats ongeveer 3.000 voor Chr. De bekendste en hoogste (1.465 meter) is de Puy de Dôme, een fraai exemplaar, weliswaar zonder krater, maar sinds dit voorjaar wel voorzien van een trein die je in tien minuten naar de top brengt. Een goede zet van de Franse overheid - en fors gesubsidieerd door de Europese Unie - want veel beter voor het milieu dan de pendelbussen die er tot voor kort reden.
Inmiddels hebben we verschillende Puys beklommen, dan wel een wandeling er omheen gemaakt. En steeds is het een genoegen: het uitzicht op de top, de bloemen, struiken en bomen onderweg, het gezicht op de andere puys. Bijzonder was de Puy de Pariou, met de bijna volmaakte ronde krater, waarin je kunt afdalen.
De Gour de Tazenat, die we gisteren bezochten is een krater met een meer, waarvan het water aangenaam warm is.
Morgen nemen we afscheid met een laatste wandeling. Gelukkig hebben we daarna de foto's nog.
