Catalunya

Pacs del Penedès, 11 juni 2014

"You're in Catalunya, not Spain" voegt de beeldschone Spaanse ons half geamuseerd en half serieus toe. M. heeft de jonge vrouw, Vanessa heet ze, zojuist toevertrouwd dat hij voor het eerst in Spanje is.
We krijgen een rondleiding op het eeuwenoude wijngoed - sinds 1790 - Parés Baltà in de wijnstreek Penedès, tussen Barcelona en Tarragona. Vanessa geeft in uitstekend Engels uitleg. Ze vertelt gloedvol, met veel handgebaren en gezichtsuitdrukkingen over hoe het familiebedrijf op biologische en duurzame wijze wijn, cava en olijfolie produceert. We krijgen alle aandacht, want we zijn de enige gasten en dat geeft ons de gelegenheid veel vragen te stellen en komen we ook te spreken over andere onderwerpen dan het maken van wijn alleen. En dan blijkt dat onze Vanessa een warm pleitbezorgster is van de Catalaanse onafhankelijkheid. Of de Catalanen veel baat hebben bij een eventuele onafhankelijkheid is de vraag, maar zover komt onze conversatie niet, want de rondleiding is ten einde en wordt afgesloten met een proeverij. Er moeten tenslotte ook zaken gedaan worden.

 

De Cava, witte en rode wijn, het is allemaal even lekker en ook de olijfolie van het huis is heerlijk. We houden ons in, veel ruimte hebben we tenslotte niet over in de auto, en rekenen een paar flessen wit en rood en een fles 'extra vergine' af. Maar niet nadat Vanessa een fotootje heeft gemaakt van de bladzijde uit mijn reisgids waarin het wijngoed wordt vermeld. Op haar vraag hoe wij bij Parés Baltà terecht waren gekomen had ik onze gastvrouw namelijk verteld dat het bedrijf genoemd wordt in het boekje dat ik bij me heb over deze streek. Als echte bibliothecaris heb ik haar de betreffende bladzijde laten zien en de Nederlandse tekst een beetje vertaald. De titel moet haar aangesproken hebben: '100% Catalonië en Barcelona'.

  

  

Barcelona

Canyelles, 10 juni 2014

Drie dagen geleden zijn we vanuit de Languedoc vertrokken richting Spanje voor het tweede deel van onze vakantie. We hebben voor een week een huis gehuurd, 45 km ten zuiden van Barcelona, 6 km landinwaarts en met uitzicht op zee.

Het is 32 graden als we aankomen. De eerste dagen blijft het zo warm en daarom doen we rustig aan. Vandaag is het minder heet en we besluiten een bezoek te brengen aan Barcelona. Dat kan heel goed met de trein, vanuit Vilanova i la Geltrú, de badplaats waar we min of meer op uitkijken vanaf het terras. De treinreis duurt ongeveer 45 minuten en dan ben je in het centrum van Barcelona. Handig, geen gedoe met parkeren in zo'n drukke stad. De treinreis verloopt voorspoedig totdat de trein vlak voor Barcelona tot stilstand komt en geruime tijd blijft staan. Na een kwartiertje worden de meeste passagiers ongeduldig en begint men onderling te overleggen wat er aan de hand kan zijn. Veel wijzer worden we er niet van want ons Spaans is uitermate belabberd. Wanneer er eindelijk iets omgeroepen wordt vraag ik aan een student die vlak bij ons zit of hij Engels spreekt. Trots knikt hij en daardoor uitgenodigd vraag ik hem wat er aan de hand is. Er blijkt op het eerste station van Barcelona een kapotte trein te staan en we moeten terug naar het station waar we net vandaan komen. Ik vraag of dit vaker voorkomt, maar dat blijkt niet het geval, volgens de student is dit nog nooit gebeurd. Kwestie van slechte timing onzerzijds, maar we hebben vakantie en dus de tijd. Drie kwartier later dan gepland zijn we in de stad.
We zijn allebei voor het eerst in Barcelona en beschouwen deze trip als een eerste vluchtige kennismaking.

We bekijken de Sagrada Familia -alleen van buiten-, lopen een stukje over de Ramblas, zien Columbus vanaf zijn hoge positie wijzen naar Genua (waar hij vandaan kwam),

laten de Kathedraal links liggen, maar staan wel even stil bij het intieme plein waaraan het gebouw staat dat een afdeling van de Inquisitie herbergde.

 

En aan het eind van de dag zoeven met de Funicular en de Télèpheric naar de Mont Juic om de stad en de haven van bovenaf te bekijken.

Een indruk hebben we gekregen: een drukke, moderne stad met veel historie en kunst, van Oudheid tot heden. Wat ons van deze dag vooral zal bijblijven zijn twee rustmomenten in de drukte. Een smakelijke lunch in een klein zaakje vlak bij de Sagrada Familia waar we de enige gasten zijn. In het piepkleine winkeltje annex proeflokaal bestierd door een charmante moeder en dochter eten we, geheel tegen de Spaanse regels in, om twee uur 's middags een heerlijke tapasmaaltijd. En evenmin strokend met de plaatselijke gewoonte nuttigen we om half acht 's avonds een paella in een minder toeristisch buurtje aan de voet van de Mont Juic. Een buurtje waar zowel Spanjaarden als 'allochtonen' naast elkaar wonen en werken. Van de islamitische slager tot de Chinees die onze paella bereidt.
De terugreis verloopt volgens het spoorboekje en dus voorspoedig.

Keukengeluk

Hameau de Barres, Quarante  4 juni 2014

De eerste avond van ons verblijf in de Languedoc staan er heerlijke koude gerechten voor ons klaar.

De dagen daarna moet ik zelf aan de slag. Dat is niet erg want ik kook graag, ook in de vakantie.

Maar het is behelpen in de minikeuken van ons vakantieappartement. Je kunt er eten klaarmaken, niet koken. In dit keukentje waar van alles te weinig is – ruimte, pannen, bestek – word je vanuit culinair oogpunt terug geworpen op no-nonsense maaltijden waarvoor weinig eisen gesteld worden aan de minimale uitzet.

In tegenstelling tot de bescheiden afmeting van het appartement is het terras dat bij de woning hoort erg groot.

Op zich een logische zet in een streek waar het leven zich een groot deel van het jaar buiten afspeelt. Het terras herbergt ook een gemetselde barbecue en dat verklaart wellicht de keuze voor de poppenkeuken in huis. Op vakantie hoor je blijkbaar te barbecueën en niet in pannen te roeren. Maar voor twee personen barbecueën, dat werkt niet. Bovendien is dat carnivorenvoer niet ons lievelingseten.

Voor vandaag staat er een eenvoudige ratatouille, een Mediterraan groentegerecht, op het menu. De boodschappen hiervoor hebben we gisteren al gedaan. Tijdens een wandeling vanmiddag op La Clape, een kalkmassief tussen de stad Narbonne en de kust, klimmen we langs de rotsige helling naar boven. Er stijgt uit de kleine struikjes waartussen we onze voeten zetten een kruidige geur op en als ik ze van dichterbij bekijk, zie ik dat het wilde tijm en rozemarijn is. Precies wat ik nog nodig heb voor de finishing touch van de ratatouille. En zo verdwijnt even later een handje verse kruiden in de koelbox die in de auto onze meegebrachte lunch fris houdt.

Goede apparatuur is belangrijk in de keuken, maar voor een lekkere maaltijd heb je toch voornamelijk de juiste ingrediënten nodig.