Toeslag

Belasting betalen, ik heb er geen moeite mee. Als ik mensen wel eens hoor spreken over 'de fiscus' als de inhalige rupsje-nooit-genoeg die er op uit is geld uit je zak te kloppen, kan ik enige ergernis niet onderdrukken. De fiscus, dat zijn wij. We profiteren tenslotte allemaal van het geld dat via diverse belastingen wordt geïnd. Zolang het belastingsysteem progressief is, dat wil zeggen dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, én het principe geldt dat de gebruiker (vervuiler, zo je wilt) betaalt, zal je mij niet horen klagen. Wat dat betreft is het in Nederland aardig goed geregeld, dacht ik.

Wij vliegen niet vaak en daarom had ik me er nooit zo in verdiept, maar toen wij deze week een vlucht boekten voor onze vakantie zag ik in de bevestiging hoe de prijsopbouw van een vliegticket in elkaar steekt. Behalve de prijs van de vlucht zelf betaal je voor de volgende zaken:

• luchthavenveiligheidstoeslag
• passagiers-servicetoeslag
• geluidsisolatietoeslag
• bagagescreeningstoeslag
• lokale overheidsbelasting   
• instapbelasting
• veiligheidstoeslag
• administratiekosten
• annuleringsverzekering
• bagage

Al die toeslagen zullen vast nodig zijn om het vliegen mogelijk te maken, maar bij het begrip 'instapbelasting' gingen mijn wenkbrauwen wel even omhoog. Sinds ik de term heb gelezen vraag ik me af waarom je wel instapbelasting betaalt, maar geen uitstapbelasting. En ik begrijp iets beter waarom veel mensen een hekel hebben aan belasting betalen.
Daar overheen kwam het bericht dat deze week in de krant stond over multinationals die in ons land door allerlei slinkse fiscale constructies nauwelijks belasting betalen. Dit maakt de burger natuurlijk minder bereid wèl een steentje bij te dragen. Zeker als blijkt dat die bedrijven vertrouwelijke afspraken maken met de Belastingdienst.
Voor je het weet glijden we als land af en wordt het tijd voor een nieuwe slogan: "Belastingdienst, leuker kunnen we het niet maken, wel corrupter".   

Compliment

"Wat ben je toch goed in salades maken" zegt M. als hij zich verlekkerd over de bordjes buigt die klaarstaan voor het avondeten. "Het ziet er zo mooi uit, je zou er eigenlijk een foto van moeten maken" vervolgt hij, de daad bij het woord voegend.
Een lief compliment waar ik niet veel beter op weet te reageren dan het een beetje af te zwakken,  zo'n huzarenstuk is het immers niet.

Maar als ik de foto later bekijk, moet ik toegeven dat het er inderdaad appetijtelijk uit ziet. Dat we een nieuw servies hebben, werkt natuurlijk ook mee.

 

Het recept voor deze salade (voor 1 persoon):

• leg een flinke hand veldsla op een bordje
• toevoegen: fijn geseden stukjes bleekselderie (halve stengel), dunne reepjes puntpaprika en een kwart rijpe peer in stukjes
• dressing van mosterd, olijfolie en citroen over de salade sprenkelen
• als laatste wat verbrokkelde zachte geitenkaas en 2 vers gepelde walnoten toevoegen

Eet smakelijk!

 

 

 



Bn'er

In mijn jeugd ben ik vijf keer verhuisd. Mijn ouders waren steeds op zoek naar de ideale woning. Het verkassen nam ik voor lief, in Amsterdam waar ik geboren ben en tot mijn twaalfde gewoond heb was het in die tijd, jaren zestig, niet ongewoon om regelmatig van woning te wisselen. Hoewel het niet leuk was om afscheid te moeten nemen van vriendinnetjes was het ook wel spannend en een beetje avontuurlijk om ergens anders opnieuw te beginnen. Net als dat ik het niet vreemd vond om geen neven en nichten te hebben - mijn ouders zijn allebei enig kind -, wist ik ook niet beter dan dat wij af en toe verhuisden. Met de eventuele tere kinderziel werd minder rekening gehouden dan nu: mijn zus en ik moesten een aantal keer wennen op een nieuwe school. Hoewel mijn vader en moeder zeer toegewijde ouders waren (en nog zijn) die het welzijn van hun dochters na aan de harten lag, werd, voor zover ik mij kan herinneren, niet gevraagd of wij wel wilden verhuizen.


Samen met mijn zus in 1971, een paar maanden voor de verhuizing naar H. 

Toen ik laatst tijdens het opruimen van de zolder een stapeltje brieven vond uit mijn tienertijd moest ik denken aan de verhuizing die de meeste impact had. Ik zat net twee maanden in de brugklas toen wij vertrokken uit Amsterdam om in H. te gaan wonen. Dat betekende dat ik terecht kwam op een nieuwe middelbare school in een nieuwe klas. Mijn beste vriendin en een paar klasgenoten die ik nog kende van de zesde klas lagere school liet ik achter. Bij gebrek aan facebook, twitter of chat schreven we elkaar brieven om contact te houden. Telefoneren was niet echt een optie want dan konden huisgenoten meeluisteren. In de brieven, helaas heb ik van de exemplaren die ik verstuurde geen kopieën, gaat het over al die zaken die bakvissen van 12, 13 jaar bezighouden, zoals school, huiswerk, cijfers, feestjes en verliefd zijn. En verliefd was ik, tot over mijn oren, op een jongen waarmee ik in de zesde klas van de lagere school had gezeten. Het was een hopeloze liefde, want onbereikbaar, zeker sinds de verhuizing.

Bij het herlezen van de correspondentie kwam ik in één van de brieven een naam tegen die me bekend voorkwam. Mijn vriendin vertelt in de brief dat ze in de klas gelukkig niet meer naast Hans Sibbel hoeft te zitten. Ik moet toen geweten hebben over wie ze het had omdat ik immers ook in die klas had gezeten. Hans Sibbel is bekend als cabaretier onder het alter ego Lebbis. Gaat het in deze brief over hem? Na enig speurwerk op internet en schoolbank.nl vind ik een klassenfoto waarop ik zowel mijn vroegere schoolvriendin als de cabaretier in jonge jaren herken. Nooit geweten dat ik in de klas heb gezeten met een Bn'er, al was het maar voor twee maanden.

Op die nieuwe middelbare school is het helemaal goed gekomen. Ik werd heel snel opgenomen in de klas en ik kreeg nieuwe vriendinnen. Met de vriendin uit Amsterdam bleef ik nog schrijven en af en toe logeerden we bij elkaar, maar na 2,5 jaar werd het contact steeds minder en stopte het uiteindelijk.

Mijn oudere zus had het minder getroffen in haar schoolcarrière. Door de verhuizingen heeft ze op drie verschillende middelbare scholen gezeten, niet allemaal tot haar genoegen destijds. Ze heeft daarentegen wel jarenlang in de klas gezeten bij een andere Bn'er, de presentator van 'All you need is love'.