Landstitel

Vandaag kan het gebeuren. Vandaag kan 'mijn' club Ajax eindelijk weer eens landskampioen worden. Als geboren en deels getogen Amsterdamse en voetballiefhebber, ben ik al sinds de jaren des onderscheids fan van de hoofdstedelijke voetbalclub. Mijn liefde is er een op afstand, ik heb geen seizoenskaart en ga ook zelden naar wedstrijden. Het is voor mij genoeg het voetbalkampioenschap thuis vanaf de comfortabele bank te volgen.
Op deze dag is het wel uitermate spannend, want voor het eerst in de geschiedenis van het betaald voetbal wordt het kampioenschap op de laatste dag beslist in een rechtstreeks duel tussen de nummers 1 en 2 van de ranglijst. De spanning rondom de ontknoping is de afgelopen weken door de media lekker opgeklopt en de ontmoeting tussen beide clubs vorige week, vanwege de finale om de KNVB beker, deed daar nog een schepje bovenop. F.C. Twente won en was uiteraard vandaag gespitst op het prolongeren van de landstitel.
Al te vaak wordt, in mijn ogen, het fenomeen voetbal belangrijker gemaakt dan het is. Ik was dan ook van plan er vandaag een beetje nuchter mee om te gaan. Natuurlijk wilde ik graag dat Ajax zou winnen, maar ik zou het 's avonds bij Studio Sport wel zien. Ten tijde dat de wedstrijd begint weet ik me te beheersen, ik lees de krant. Ondertussen dwaalt mijn blik geregeld naar mijn horloge en glippen er allerlei gedachten voorbij, zoals: stel je voor dat Ajax nu met 2-0 voorstaat.
Om half vier hou ik het niet meer uit en zet ik Radio 1, "Langs de lijn" aan. Het staat 1-0. Om voor mezelf de schijn op te houden dat ik de radio alleen maar heb aangezet om tijdens een nuttig karweitje wat afleiding te hebben pak ik een stofdoek en stort ik mij op het meubilair in de huiskamer. Qua spanning is het luisteren naar een wedstrijdverslag dragelijker dan het kijken naar beelden op tv, maar evengoed houd ik regelmatig mijn adem in als Twente dreigt te gaan scoren. Het is natuurlijk bezopen om de spanning zo vat op je te laten krijgen, maar ik kan er niets aan doen. Het wordt toch echt tijd dat mijn club die felbegeerde 30ste landstitel gaat binnenhalen en ze zijn er nu zo dichtbij! De volle drie kwartier en een paar minuten extra die de tweede helft duurt zit ik spreekwoordelijk op het puntje van mijn stoel. En als eindelijk het laatste fluitsignaal klinkt ben ik opgelucht en blij, niet eens zozeer voor mezelf. Ik ben vooral plaatsvervangend blij voor mijn zonen, voor M., voor mijn zwagers en voor mijn neefje (die deze week nipt heeft verloren tegen de D2 van Ajax), die allemaal snakten naar een nieuwe landstitel voor onze club.