Opnieuw stop ik de cd in de speler, voorlopig kan ik nog niet genoeg krijgen van deze muziek. De enigszins doordringende, bijna hypnotiserende stem van de jonge Ierse singer-songwriter klinkt volwassen, doorleefd. De nummers op zijn debuutalbum zijn afwisselend, qua tempo en genre. Folk, blues, soul, een vleugje gospel, hij combineert en beheerst het allemaal. Bij één nummer doet hij me zelfs aan Jim Morrison van The Doors denken. Behalve gitaar, slagwerk en piano (keyboard) is er ook een rol weggelegd voor de cello, een instrument dat je niet zo vaak hoort in popmuziek, en het klinkt fantastisch en creëert een bepaalde zwaarmoedige sfeer. Het album is voor een groot deel opgenomen op de zolder van de artiest, niet een perfecte studio en daarom klinkt het af en toe wat 'gruizig'. Geen gelikte productie dus.
Hozier is de artiestennaam van Andrew Hozier-Byrne, 24 jaar en al vanaf zijn vijftiende met muziek bezig. Vorig jaar had hij zijn eerste hit in Ierland en de VS met 'Take me to church', het openingsnummer van het album. Deze indringende song met dito tekst zet direct de toon voor de rest van het werk op de cd. De teksten van Hozier zijn niet alledaags, maar gaan ergens over en dat is voor mij een extra reden voor enthousiasme.
Het is lang geleden dat ik zo gegrepen werd door nieuwe muziek. Als je jong bent gebeurt dat sneller is mijn ervaring. Had ik een nieuwe lp en later cd, dan draaide ik die grijs.Met dit album heb ik die neiging ook en dat betekent dat er een snaar geraakt is. Een mooie ontdekking.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten