Keuzestress

Dagelijks stel ik mezelf twee terugkerende vragen waar ik een antwoord op moet geven:"Wat trek ik aan" en "Wat gaan we eten"? Ik geef toe dat menigeen worstelt met vragen van grotere importantie, maar de dilemma's waar ik het hier over heb laten zich niet, zoals sommige andere vraagstukken in het leven, eenvoudiger oplossen naarmate ik ouder en wijzer word.
Er zijn mensen die 's avonds hun kleding klaarleggen voor de volgende dag. Dat is makkelijk, want dat scheelt tijd in de ochtend, tijd die je liever slapend doorbrengt. Mij is het nog nooit gelukt om 's avonds te bedenken wat ik de volgende dag aan wil. Ik laat me bij mijn kledingkeuze namelijk allereerst leiden door het weer en daarbij wil ik niet afgaan op de weersverwachting, maar op eigen waarneming. Dat betekent overigens niet dat de keuze voor een shirt, bloes, trui, vest, broek of rok overduidelijk ingegeven wordt door zon of regen, kou of warmte. Vandaag bijvoorbeeld wilde ik een turkoois shirt aan met een witte broek. Staande voor de kast slaat de twijfel toe: het shirt is te dun, zo warm wordt het niet vandaag. Ik kan er een topje onder aantrekken om dit probleem op te lossen. De schoenen die uitstekend bij deze outfit passen kan ik echter niet aan, omdat ik gisteravond tijdens het werken in de tuin ongenadig ben gestoken door een zwerm uitgehongerde muggen en mijn geplaagde enkels verdragen derhalve geen sneakersokjes. Dan maar mijn donkerblauwe driekwart broek. Maar het bloesje dat daar goed bij staat zit eigenlijk te krap, dat wordt een daglange ergernis. Een ander bijpassend shirt ligt in de wasmand. Nog een paar overwegingen verder, kies ik uiteindelijk voor kleding die mij zowel comfort biedt in de strijd tegen de jeuk, als bij het reguleren van de lichaamstemperatuur.
Ik troost me met de gedachte dat ik niet de enige vrouw ben met een keuzeprobleem aangaande dagelijkse kleding. Ik heb een collega eens horen vertellen hoe ze geregeld haar zorgvuldig uitgezochte kledingcombinatie na een korte blik in de spiegel net zo makkelijk verruilt voor een compleet ander stel kleren.

Die andere dagelijkse vraag ligt nog wat gecompliceerder, omdat ik hier een keuze moet maken die niet alleen mijzelf betreft. Sinds jaar en dag ben ik verantwoordelijk voor de dagelijkse warme maaltijd van ons gezin. En hoewel het aantal personen in het gezin in rap tempo afneemt, leidt dat vooralsnog niet tot een vereenvoudiging van de keuze, er valt zelfs meer te kiezen. Uiteraard ben ik zelf mijn grootste criticus. Ik heb een fors eisenpakket als het om voeding gaat. Het is maar zelden dat ik kies voor gemak. Een maaltijd moet gezond zijn èn lekker. Geen of weinig vlees, alleen scharrel of biologisch. Zoveel mogelijk duurzame vis. Afwisseling in groente en fruit, het liefst van het seizoen, en elke dag een portie rauwkost (en dan bedoel ik niet alleen sla). Het klinkt als een wet van Meden en Perzen, maar zo voel ik het niet en om praktische redenen doe ik geregeld water bij de wijn. Omdat ik koken, in tegenstelling tot boodschappen doen, leuk vind is het voor mij geen opgave om elke dag een maaltijd te bereiden, als ik er eenmaal uit ben wàt er op tafel moet komen. Net als bij kleding lukt het me niet om langer dan hooguit twee dagen vooruit te plannen wat ik wil gaan eten. De keren dat ik het wel deed gebeurde er steevast iets onverwachts waardoor de ingeslagen voorraad nutteloos werd of hopeloos tekort schoot.
Voorlopig houd ik me maar vast aan het ingesleten patroon van late inspriratie. Wie weet als de laatste telg binnenkort zijn biezen heeft gepakt is het misschien tijd voor verandering.
En ja, ik weet het: allemaal luxeproblemen.