Creatief met karton

Vanmiddag wordt een pakket, een grote kartonnen doos, afgeleverd op het bureau van mijn collega. De inhoud van de doos is geen verrassing voor hem, het bevat een artikel dat hij gisteren heeft  besteld bij een webwinkel. Wel blijkt de doos zelf een surprise te zijn. Op een van de dekselflappen staat de volgende tekst:

Mijn collega begint te grinniken als hij het leest en laat me de tekst ook zien. Bij nadere inspectie van de doos zien we dat deze nog meer grapjes en ludieke opschriften in zich bergt, zoals een bedankkaartje voor de buren, voor het geval zij het pakket voor je hebben aangenomen en drie suggesties voor het recyclen van de doos. Als een stel kinderen op zoek naar de verborgen schat vinden we op elke kant van de doos wel iets dat bedoeld is om de ontvanger van het pakket een lach te ontlokken.

Het is duidelijk dat hier bij de webwinkel over nagedacht is. De marketingafdeling heeft zich verplaatst in de klant: iedereen vindt het leuk om een pakket te krijgen, ook al heb je het zelf besteld, en het uitpakken zorgt altijd voor enige opwinding. Een goed moment dus om de aandacht van de klant nog even vast te houden en zo de naam van de webwinkel er in te peperen en de binding tussen klant en winkel te verstevigen.
In mijn eigen vakgebied begint het begrip marketing langzaam gestalte te krijgen, maar het is nog lang geen vanzelfsprekend bedrijfsonderdeel en een budget hebben we er eigenlijk ook niet voor, dus van dit voorbeeld kunnen we nog wel wat leren. Ook al staan we - ik - soms wat ambivalent tegenover het hele marketing denken. Want is het ook niet een beetje kinderachtig, zo'n doos vol met onzin, zit ik daar als klant wel op te wachten? Wil ik wel meewerken aan de infantilisering? Aan de andere kant moest ik er toch wel om lachen en schreef de Nederlandse historicus Johan Huizinga niet al lang geleden over de Homo ludens, de spelende mens? Ik ben er nog niet uit, maar ondertussen was ik wel even creatief met karton.