Sterrenteam

De opdracht was duidelijk: niet laatste worden in de poule. Want dat betekent direct degraderen en we waren nu juist gepromoveerd naar het veld waar we naar eigen idee thuis horen.

Van september tot en met mei doe ik één keer in de maand met mijn volleybalteam, Recredo, mee aan een toernooi voor recreanten, heren en dames gemixt.  Een avond lang mag ik dan de sport beoefenen die ik het liefste doe. Al naar gelang het aantal teams dat meedoet worden er vijf of zes wedstrijden van 13 minuten gespeeld. Elk team moet ook een paar keer fluiten en af en toe is er gelegenheid de kas van de sportkantine te spekken.

We hebben een leuk team van vier mannen en twee vrouwen (en een reservespeler) die verschillend zijn qua achtergrond en leeftijd, maar goed bij elkaar passen. We willen graag goed presteren, maar zijn niet fanatiek. Voorop staat het plezier en dat hebben we, tijdens het spel, de trainingen, maar ook daarbuiten, als we met elkaar een glaasje drinken of uit eten gaan. Het is altijd gezellig en de gesprekken zijn vaak diepzinnig, maar soms ook buitengewoon melig.

Tijdens het maandelijkse toernooi is de zaal verdeeld in vier velden, oplopend in niveau en binnen ieder veld spelen de teams tegen elkaar. De winnaar van het veld promoveert de volgende keer naar een veld hoger, de laatste in de poule degradeert. De nummers 1 en 2 van elk veld verdienen aan het eind van de avond een schaal bittergarnituur voor het hele team. Ondanks het recreatieve karakter gaat het dus ook ergens om!

 

Ooit is Recredo (afkorting van Recreanten donderdag, hoewel we inmiddels op dinsdag trainen, maar dit geheel terzijde), een jaar of negen geleden gestart op veld vier, het laagste niveau. In het begin was het afzien, het team was nog geen team en wisselde ook teveel van samenstelling, we bakten er zo gezegd niet veel van. Verliezen was meer regel dan uitzondering en het is te danken aan doorzettingsvermogen en de vurige wens toch ooit op veld drie te geraken dat we er toen niet de brui aan hebben gegeven. Met de komst van wat verse spelers en de ervaring en de vaardigheden die we inmiddels hadden opgedaan gingen de resultaten vooruit. We kwamen op veld drie terecht en konden ons daar lange tijd handhaven en naar verloop van tijd promoveerden we zelfs naar veld twee. Ongekende weelde, maar wel wankele weelde, want meermalen werden we hardhandig naar veld drie terug verwezen. Vorig jaar was de progressie echt aantoonbaar, we konden consolideren op veld twee en regelmatig lonkten we naar veld één, maar die hemel haalden we nog niet.

Hard was dan ook de klap waarmee we twee maanden geleden weer met al  onze benen op de grond terecht kwamen toen we laatste werden en resoluut werden verbannen naar veld drie. We konden niet anders dan daar winnen en zo geschiedde, vier weken geleden. De bitterballen waren ons deel, plus het prettige vooruitzicht weer te mogen schitteren op veld twee.

En zo luidde de opdracht maandag dus: in ieder geval niet laatste worden op veld twee.
De eerste wedstrijd, meestal niet onze beste, moesten we tegen Spaarndam, een sterk team van louter lange mannen en één, ook lange, vrouw die zeer hard kunnen serveren en smashen. Omdat ze maar over één vrouw beschikten moesten ze met z’n vijven spelen, maar dat hadden de meesten van ons pas na een paar minuten in de gaten, zoveel dreiging ging er van het team uit. We begonnen goed, we kregen een ruime voorsprong, maar halverwege kantelde de wedstrijd en kwam Spaarndam steeds dichterbij. Vlak voor tijd werd het gelijk en het lukte ons op het nippertje te winnen, uitslag 20-19. In de tweede wedstrijd, tegen Schoter SG, werd onze aanvankelijke voorsprong met succes weggepoetst door de tegenstander en verloren we, uitslag 20-23, ai, niet zo best en niet nodig.De daarop volgende pot  was tegen Metzezessen, een tegenstander waar we normaal veel moeite mee hebben, maar die we nu met gemak aan de kant schoven, uitslag 22-14. Nog zo’n lastig te nemen hobbel was Let’s Play. We lieten ze even komen, maar veegden vervolgens de vloer met ze aan, uitslag 20-12. Wedstrijd vijf was weer tegen Spaarndam, nu wel met zes spelers en zeer gebrand op een revanche. Al meteen raakten we ver op achterstand, we liepen nog aardig in, maar bij het eindsignaal was het helaas 17-23. Dan nog maar een keer vlammen tijdens het laatste treffen van de avond, nogmaals tegen Metzezessen. Dat lukte, want we wonnen met gemak, uitslag 23-12. Moe, maar voldaan liepen we richting kleedkamer, vier wedstrijden gewonnen, twee verloren, missie volbracht, we waren niet laatste geworden.

Tijdens de nazit in de kantine hebben we nog even kort de avond geëvalueerd, we zouden waarschijnlijk derde worden, dachten we, en daar hadden we vrede mee, het ging weer de goede kant op.De wedstrijdleider nam zoals altijd het woord om de uitslag mee te delen en de prijzen uit te reiken. Hij was aangekomen bij onze poule (van veld twee): “In poule B is als laatste geëindigd Metzezessen, op de vierde plaats Let’s Play, gevolgd door Spaarndam op drie”. Huh……?? Wij keken elkaar verbijsterd aan: zelfs nog bitterballen verdiend met de tweede plaats.

Succes smaakt het beste als je het niet verwacht èn maakt overmoedig. Veld 1 is een kwestie van tijd.