![]() |
| foto: Rembert Oldenboom |
Eindelijk was het dan zover! Na een niet geheel naar wens verlopen generale repetitie op donderdag, brak dan vrijdagavond eindelijk het moment van première aan. De musical waaraan al zo lang door zoveel mensen hard was gewerkt kon uitgevoerd worden.
De anderhalf uur die de voorstelling duurde vloog voorbij. Het ging goed, dat bleek uit de reacties uit de zaal bij grappige scènes en ook uit de stilte, als er een ontroerend moment was. De spelers waren goed op dreef, de solisten zongen alsof ze nooit anders hadden gedaan en het koor, waar ik deel van uit maak, was geconcentreerd op de teksten, de inzetten, de op- en afkomsten en de dingen die we op toneel moesten doen. Er waren -natuurlijk- ook missers, maar weinigen zullen ze bemerkt of gehoord hebben, behalve wij zelf, de dirigente en de regisseur. Aan het eind van de voorstelling ben je dat al bijna weer vergeten. Als je met elkaar iets moois hebt gecreëerd is het applaus in ontvangst nemen een heerlijk toetje.
Op zaterdag volgden de matinee en de finale, die ook elk hun eigen sfeer hadden. Geen voorstelling is hetzelfde heb ik gemerkt, er gebeurt altijd wel iets onverwachts, van tot in het gebouw doordringend geluid van sirenes van hulpdienstauto's, tot een stapel stoelen, die met donderend geraas op het toneel omvalt, juist bij een gevoelig lied van een soliste. Maar ook dat maakt het meedoen aan zo'n productie tot een enerverende ervaring. Er is spanning, concentratie, plezier, energie, maar ook ontlading en ontroering.
Wat na drie voorstellingen overblijft is de herinnering aan een leuke en mooie belevenis die je als groep met elkaar deelt. En bij die groep horen niet alleen de mensen op het toneel, maar zeker ook zij die buiten beeld een rol spelen. Zonder hen komt de productie niet tot stand: regisseur en regieassistentie, dirigente, muzikanten, decorbouwers, licht- en geluidstechnici, grimeurs, souffleur, en mensen voor catering, kleding en rekwisieten, pr en productie en financiën.
De afterparty, het echte feest na de nazit op zaterdagavond, was een swingende manier om afscheid te nemen van een intensieve periode van samen werken, oefenen en lief en leed delen. Een soort kraamfeestje eigenlijk.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten