Toen ik in juli een paar nieuwe planten in onze achtertuin zette sprak ik op deze digitale plek de hoop uit dat de slakken eerbied zouden hebben voor mijn noeste arbeid. Natuurlijk deden ze dat niet. Slakken hebben nu eenmaal hun eigen taak op deze wereld, namelijk het eten van malse jonge blaadjes waar ze die maar tegenkomen. De goede raad van een collega om koffie rond de nieuwe planten te strooien, teneinde de slijmerige beestjes op afstand te houden, heb ik opgevolgd, echter zonder het gewenste resultaat. Hoewel ik eigenlijk nauwelijks durfde te kijken zag ik tijdens mijn regelmatige rondjes langs de nieuwe planten hoe deze langzaam maar zeker veranderden in rasterwerkjes van louter nerven.
Mijn hoop dat de drie dahlia's dit jaar nog tot bloei zouden komen werd letterlijk in de knop gebroken. De slakken bleken dol op de tere bloemen.
Vorige week werd ik door de natuur, die veerkrachtiger is dan de menselijke geest, teruggefloten. Een grote rode bloem keek me vanuit de tuin uitdagend aan. Nederig ging ik door de knieën om de pracht vast te leggen en ontdekte nog meer knoppen die op het punt staan uit te komen.
Mijn vertrouwen kan niet meer stuk. Laat nu de herfst maar komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten