Shame, shame, shame

In de zomer van 1970, ik was 11 jaar, stond de single 'Huilen is voor jou te laat' van Corry en de Rekels wekenlang in de top 40. Mijn zus en ik volgden wekelijks de verschuivingen in de top 40, de hitparade die elke zaterdag door Radio Veronica werd uitgezonden. We haalden bij de plaatselijke platenboer een gedrukt exemplaar van de singlelijst, zodat we goed voorbereid waren voor het zaterdagmiddagritueel.

Dankzij de lijst wisten we wanneer de radio harder kon en op welk moment het geluid beter even tijdelijk weggedraaid moest worden. 'Huilen is voor jou te laat' viel in de laatste categorie. Het Nederlandse levenslied was niet aan onze jonge oren besteed. Wekenlang stond dat verdraaide nummer in de top 40. Was het nummer de ene week een paar plaatsen in de lijst gezakt, de week daarop klom het weer op en dat ging zo week in week uit door, tot onze grote ergernis. Zo jong als ik was, kon ik het amper verdragen het nummer uit te luisteren. En nog steeds kan ik niet zo goed tegen smartlappen van Nederlandse bodem.

Alex Roeka vertolkte het bewuste lied deze week in 'De Wereld Draait Door' in de nieuwe rubriek die het tv-programma sinds kort met regelmaat opvoert: de guilty pleasure. Bekende (pop)muzikanten wordt gevraagd een lied ten gehore te brengen waar ze heimelijk van houden, maar zich eigenlijk voor schamen, omdat het niet strookt met de goede smaak (een guilty pleasure dus). Dat levert verrassende keuzes en soms mooie momenten op. De manier waarop Roeka het door mij verachte nummer, geschreven door Vader Abraham, liet klinken, heeft me ruim veertig jaar na dato enigszins verzoend met deze monsterhit uit de Nederlandse hitgeschiedenis.

Mijn eigen guilty pleasure is nota bene ook een soort smartlap, maar dan van Duitse makelij. 'Du' van Peter Maffay uit 1971 was ook een grote hit. Het singletje heb ik indertijd gekocht en vanzelfsprekend kon (kan) ik de tekst woord voor woord meezingen. En hoewel ik pas twee jaar later Duits kreeg in de tweede klas Atheneum wist ik best wel waar het liedje over ging. Waarom ik voor dit nummer als een blok viel weet ik eigenlijk niet. Het had in ieder geval niets te maken met de zanger, die vond ik niet bepaald aantrekkelijk. In tegenstelling tot het meisjesidool van die tijd bij uitstek, David Cassidy, waar ik wel bij weg zwijmelde. Maar wie kent hem nu nog?
Het intro van 'Du' vind ik nog steeds onweerstaanbaar, de radio gaat onmiddellijk harder. Verder is het tempo een succesfactor, het is een perfecte 'slijpplaat'. Op de, onschuldige, maar wel zeer serieuze feestjes van de zesde klas lagere school, kon je op dit nummer prima langzaam dansen, dicht tegen je danspartner aan, slijpen of schuifelen noemden we dat. En dan natuurlijk de tekst van 'Du', een ultieme liefdesverklaring:

Seit wir uns kennen ist mein Leben bunt und schön
Und es ist schön nur durch dich
Was auch gescheh'n mag, ich bleibe bei dir
Ich lass' dich niemals im Stich

Hoezo zou ik me moeten schamen voor dit geweldige nummer?
Zo, ik ben uit de kast gekomen. Nu wil ik graag weten welk plaatje jouw guilty pleasure is. Kom maar door.