Mannen over de vloer

Als ik 's avonds thuiskom en boven nieuwsgierig ga kijken, lijkt het of de badkamer veranderd is in een 'plaats delict'. Het vertrek is verboden terrein.
Zodra er werkmannen binnen komen ben je te gast in je eigen huis. Elke keer als er iets in huis gerepareerd moet worden, waarbij er hulp van buiten nodig is, ervaar ik hetzelfde: je eigen stek is ineens niet meer van jou. Het is natuurlijk een zegen wanneer een probleem verholpen wordt door kundige handen. Dat je daarvoor een aantal dagen overlast hebt in de vorm van herrie, stof en ander ongemak moet je daarom geduldig over je heen laten komen. Nu ontvingen we de mannen echter met open armen, ik kon ze wel zoenen, want ze kwamen ons verlossen van een hardnekkig probleem.   
Vier weken geleden kwam er, na veel soebatten, dreigen en klachten van onze kant richting de vastgoedorganisatie waarvan wij een huis huren, eindelijk beweging in de zaak. We hadden een afspraak voor renovatie van de badkamer.
Sinds maart vorig jaar hebben we last van lekkage vanuit de badkamer. Dat heeft in de hal beneden hele bijzondere kunstwerken opgeleverd, absoluut uniek in vorm en uitvoering.

 

In het voorjaar en de zomer van 2013 werd onderzoek gedaan naar de herkomst van al dat vocht. De CV werd aan een inspectie onderworpen, de druk in de waterleiding werd gecheckt en er werd zelfs een gat geboord in de hal richting keuken, zodat er met een camera gegluurd kon worden naar een vermeende boosdoener. Het leverde niets op, maar telkens vond het water weer zijn weg en ontstond er een nieuwe vlek in het plafond.
Tijdens een hittegolf in juli werd de badkamer voor de helft  gesloopt, het lek was letterlijk boven: de afvoer van de douche en de tegelwand naast de douche bleken de schuldigen, althans daar leek het verdacht veel op. Afvoer vervangen, wand opnieuw betegeld, douchecabine weer geplaatst en het plafond bijgewerkt. Wij blij, want na reiniging van de badkamer konden we weer douchen en de wasmachine gebruiken.
Het ging twee maanden goed. Totdat we op een dag in september, we waren net terug van twee weken vakantie, een nieuwe vochtplek ontdekten, die zich in razend tempo uitbreidde.
Er kwam na onze melding weer een (andere) man kijken die foto's maakte en die na veel heen en weer gebel met z'n baas, mij vertelde dat hij ging pleiten voor een volledige renovatie van de badkamer. "Maar ik kan het niet beloven" liet hij er voor de zekerheid nog op volgen, de verhuurder moest dat voorstel wel goedkeuren. Dat begreep ik uiteraard, maar dat zijn woorden in zekere zin profetisch zouden blijken, kon ik toen niet vermoeden. Dat was eind september.
De goedkeuring duurde een slordige vier maanden, waarin de schade en onze ergernis almaar groter werd.

Twee mannen met een vet Leids accent, een oude rot en een jong manusje van alles, hebben anderhalve week heel hard gewerkt, tussendoor genietend van koffie/rookpauzes. ("Tegenwoordig krijg je bijna nergens koffie meer, hoor mevrouw").












Dinsdag was de klus geklaard, resultaat: een gerenoveerde badkamer en wc beneden, die namen ze in één moeite door meteen mee. Allebei als nieuw en nu, na ons schoonmaak- en inrichtingsweekend ook weer geheel gebruiksklaar. Nou ja, bijna dan, de beide toiletpotten doen nog niet helemaal waar ze voor gemaakt zijn....
En het plafond beneden? "Daarvoor komen we later terug". Ik kijk er nu al naar uit.