Paasweekend

Een paar weken geleden bedachten wij dat het een goed idee zou zijn om in het paasweekend weer verder te gaan op het lange afstandspad dat we van west naar oost Nederland belopen. Het bleek inderdaad een goed idee, ondanks, of dankzij het Hollandse Paasweer: koud, winderig, bewolkt,
zonnig en nat. We zagen donkere luchten laag boven het land hangen, maar de vogels zongen evengoed uitbundig.

We ontdekten dat we toch niet zo ver van huis waren.

Op de pont ervoeren we de wijdsheid van de IJssel.

We kwamen veel gastvrijheid tegen, zoals in dit zelfbedieningshuisje waar iedereen tegen een spotprijsje zelf koffie, thee, frisdrank, appeltaart, cake etc.  kon pakken.

Maar ook in kasteel Vorden waar we naast koffie ook een schuilplek vonden voor regen en kou.

  

De enkeling die ons niet wilde hebben, lieten we links liggen.

Maar bovenal beleefden we de lente in al haar verschijningen:

Nog één keer

Omdat nagenieten zo leuk is en omdat de liedjes nog steeds door mijn hoofd dwarrelen, nog één keer de musical. foto's: Rembert Oldenboom

Bevalling

Met blijdschap geven wij kennis van de geboorte van een drieling! Het was bij tijd en wijle een zware dracht, maar de bevalling is uitstekend verlopen en zoals ouders vaak ervaren, is alle narigheid vergeten wanneer het kind er eenmaal is. Het zijn drie wolken van baby's, hoewel aan ieder kindje wel een schoonheidsfoutje zit, maar wie is volmaakt?

foto: Rembert Oldenboom

Eindelijk was het dan zover! Na een niet geheel naar wens verlopen generale repetitie op donderdag, brak dan vrijdagavond eindelijk het moment van première aan. De musical waaraan al zo lang door zoveel mensen hard was gewerkt kon uitgevoerd worden.
De anderhalf uur die de voorstelling duurde vloog voorbij. Het ging goed, dat bleek uit de reacties uit de zaal bij grappige scènes en ook uit de stilte, als er een ontroerend moment was. De spelers waren goed op dreef, de solisten zongen alsof ze nooit anders hadden gedaan en het koor, waar ik deel van uit maak, was geconcentreerd op de teksten, de inzetten, de op- en afkomsten en de dingen die we op toneel moesten doen. Er waren -natuurlijk- ook missers, maar weinigen zullen ze bemerkt of gehoord hebben, behalve wij zelf, de dirigente en de regisseur. Aan het eind van de voorstelling ben je dat al bijna weer vergeten. Als je met elkaar iets moois hebt gecreëerd is het applaus in ontvangst nemen een heerlijk toetje.

Op zaterdag volgden de matinee en de finale, die ook elk hun eigen sfeer hadden. Geen voorstelling is hetzelfde heb ik gemerkt, er gebeurt altijd wel iets onverwachts, van tot in het gebouw doordringend geluid van sirenes van hulpdienstauto's, tot een stapel stoelen, die met donderend geraas op het toneel omvalt, juist bij een gevoelig lied van een soliste. Maar ook dat maakt het meedoen aan zo'n productie tot een enerverende ervaring. Er is spanning, concentratie, plezier, energie, maar ook ontlading en ontroering.

Wat na drie voorstellingen overblijft is de herinnering aan een leuke en mooie belevenis die je als groep met elkaar deelt. En bij die groep horen niet alleen de mensen op het toneel, maar zeker ook zij die buiten beeld een rol spelen. Zonder hen komt de productie niet tot stand: regisseur en regieassistentie, dirigente, muzikanten, decorbouwers, licht- en geluidstechnici, grimeurs, souffleur, en mensen voor catering, kleding en rekwisieten, pr en productie en financiën.

De afterparty, het echte feest na de nazit op zaterdagavond, was een swingende manier om afscheid te nemen van een intensieve periode van samen werken, oefenen en lief en leed delen. Een soort kraamfeestje eigenlijk.

  
  

Grote schoonmaak

Wat doe je als je na een inspannende musical-repetitiedag helemaal los wilt komen van de liedjes, de teksten, de choreografie, kortom als je even helemaal iets anders wilt? Juist, dan begin je aan de grote schoonmaak: je hoofd leeg maken en nieuwe energie opdoen. Na bijna de hele dag binnen te hebben doorgebracht, terwijl buiten de lente woedt, gaat het bij mij behoorlijk kriebelen. Naar buiten wil ik, in de zon, genieten van het allermooiste seizoen. Geconfronteerd met de staat van mijn achtertuin kan ik onmogelijk simpelweg op het terras plaatsnemen voor een welverdiend kopje thee. Niet alleen mijn hoofd moet leeg, ook de tuin is na maanden wintergeweld toe aan een schoonmaakbeurt. Ik pak een  snoeischaar, de gft-container, een harkje en de bezem en begin aan de eerste fase van de voorjaarsschoonmaak.


Ik ga de uitgebloeide sprieten van de Vrouwenmantel te lijf, knip de oude bloemen uit de Hortensia's, hark het mos en de oude bladeren uit de vaste plantenbak en snoei de bijna volledig ingevroren Hypericum rigoreus af tot kort bij de grond. M. sluit zich bij mijn opruimwoede aan door de immer voortwoekerende klimop aan te pakken. Na anderhalf uur werk is de tuin nog lang niet klaar, maar de container zit vol en onze magen zeggen dat het bijna etenstijd is.
Aan de voorjaarsschoonmaak in huis doe ik niet, maar met het equivalent ervan voor de tuin ga ik vol liefde aan de gang, want dat betekent dat het buitenseizoen officieel is geopend.

Be proud and tell

Het is heel verleidelijk om je mee te laten slepen in de negatieve berichtgeving over boeken, boekhandels en bibliotheken. Hoewel er nog steeds heel veel boeken verschijnen, zowel digitaal als in drukvorm, is het gezucht en geklaag niet van de lucht over de slechte marktpositie van, met name het gedrukte boek, de boekhandel en de bibliotheek, volgens sommigen gekenschetst als achterhaalde instituten. Ik geef toe dat ik zelf ook wel eens meedoe aan de klaagzang en dan met name over het gebrek aan besluitvorming van plaatselijke politici met betrekking tot de toekomst van de bibliotheek. De mensen die over ons beslissen zijn niet uitgesproken vóór leesbevordering, vóór spreiding van cultuur en vóór toegang tot informatie, kortom vóór de bibliotheek.
Deze week bleek heel duidelijk dat klagen geen zin heeft en ons ook geen stap verder brengt. Het helpt daarentegen wel om enthousiast te laten zien wat je te bieden hebt en om telkens opnieuw je boodschap te vertellen aan wie het maar horen wil en ook aan wie het niet horen wil. Wees trots en laat het zien en horen!
Woensdagavond was de bibliotheek omgebouwd tot een markt- en ontmoetingsplaats voor plaatselijke schrijvers en hun lezers. Het was een druk bezochte, zeer geanimeerde, vrolijke avond met voordrachten, zang en muziek en er werden tussendoor ook nog vele boeken verkocht en gesigneerd. Schrijvers en publiek hadden het naar hun zin en waren erg te spreken over dit initiatief van de bibliotheek, in samenwerking met de boekhandel, er werd al gezinspeeld op een jaarlijkse herhaling. Redenen om trots te zijn op dit resultaat en niet te vergeten op de medewerksters die zo hard gewerkt hebben om dit feest voor te bereiden en uit te voeren.

De dag erna bezocht ik met drie collega's Bibliotheek Hengelo, die is uitgeroepen tot Beste Bibliotheek van Nederland en deze titel een jaar mag voeren. Het werd een inspirerend bezoek, niet alleen vanwege de aantrekkelijke bibliotheek zelf, maar ook omdat de collega's die ons daar ontvingen een goed verhaal hielden over hun aanpak, beweegredenen en omgang met bezuinigingen. We gingen er gesterkt vandaan en dat kwam niet alleen door het jaloersmakende leescafé met de verleidelijke menukaart.

Ook het aansluitende bezoek aan een kleinschalige bibliotheekvestiging in een Kulturhus in Lemelerveld was een openbaring. Hier zagen we dat het mogelijk is om op een klein oppervlak een volwaardige en aantrekkelijke bibliotheekvoorziening te bieden, die ook nog ruime openingstijden heeft, dankzij de gedeeltelijke onbemande openingsuren.

Tijdens ons eigen alternatieve Boekenbal, afgelopen woensdag, droeg ik geen galajurk, maar een T-shirt met deze tekst: 

Wij, als bibliotheek, zijn graag vriend van onze bezoekers en leners en we hopen dat zij ook onze vriend worden en blijven. Aan een goede vriend heb je wat. En wij hebben wat, heel veel zelfs: verhalen, muziek, films, kranten, tijdschriften, informatie, leestips, workshops en cursussen, literaire avonden, filmavonden, informatieve bijeenkomsten over diverse onderwerpen. We zijn er voor iedereen, voor jong en oud, voor leeskringen, voor mensen met leesproblemen en voor mensen die het Nederlands moeten leren. En we bieden programma's aan op het gebied van lees- en cultuurbevordering, educatie en mediawijsheid voor het basisonderwijs, voortgezet onderwijs en voor onderwijs aan volwassenen.
Er valt nog veel te verbeteren, maar we zijn trots op wat we voor onze klanten hebben en doen en dat blijven we vertellen. 

Cluster

Nu de datum van de première dichterbij komt is het elk weekend raak. De liederen van de musical kennen we nu zo langzamerhand wel, maar waar we moeten staan en wat we wel of niet moeten doen op het toneel, dat is een heel ander verhaal. Afgelopen zaterdag was er een sessie waarin de regisseur zich alleen aan het op- en afkomen en de bewegingen van het koor op het toneel zou wijden. Omdat sommige nummers tamelijk lang zijn moet er voldoende actie op het toneel plaatsvinden om de aandacht van het publiek vast te houden. Voor die actie moeten wij zangers gaan zorgen en dat dit nauw luistert hadden we een week eerder gezien, toen er twee dansende engelen als achtergrond bij een duet werden geïntroduceerd. Die goedbedoelde interventie had niet het beoogde effect, integendeel.

Zaterdag konden de aanwijzingen die wij zangers van de regisseur kregen grofweg verdeeld worden in twee opdrachten: clusteren of niet clusteren, dat wil zeggen in kleine groepjes dicht bij elkaar staan of in een rij naast elkaar de breedte van het toneel vullen. Ik weet niet of de term in de toneelwereld gebruikelijk is, maar ik vind het woord clusteren geen artistieke uitstraling hebben. Bij mijn vorige werkgever, ruim 10 jaar geleden, had ik de functie clustermanager, een titel waar ik niet erg blij mee was. Als iemand mij vroeg wat ik deed probeerde ik het woord altijd te vermijden, of vertelde ik er direct bij wat het inhield. Ik was hoofd van twee bibliotheekvestigingen die samen een organisatorische cluster vormde.
De Dikke van Dale omschrijft clusteren zo: 'samenbrengen in groepen met gemeenschappelijke eigenschappen'. En voor het woord cluster geeft van Dale een aantal omschrijvingen: 'groep, tros', maar ook 'complex, verzameling van bijeenliggende gebouwen'.
Op internet vond ik nog een andere invulling van het begrip clusteren. Het blijkt dat de term ook gebruikt wordt in verband met het geven van borstvoeding. Clusteren staat dan voor het min of meer continu geven van borstvoeding gedurende een bepaalde periode van de dag, of nacht, als het kind daar behoefte aan heeft. Op de website waar ik het artikel over deze betekenis van clusteren vond was onderstaande afbeelding bijgevoegd en dat is toch frappant, aangezien de musical gaat over Maria.  

Nooit had ik zelf zo'n zakelijk woord als clusteren in verband gebracht met toneelspel of het geven van borstvoeding, maar zo zie je dat je soms je associaties moet bijstellen. Nu nog zien hoe dit alles te rijmen is met clusterbommen en clusterhoofdpijn. 

Voor wie met eigen ogen wil zien of dat clusteren een beetje gelukt is: er zijn nog kaarten voor de voorstellingen op 30 en 31 maart.
   

Sterrenteam

De opdracht was duidelijk: niet laatste worden in de poule. Want dat betekent direct degraderen en we waren nu juist gepromoveerd naar het veld waar we naar eigen idee thuis horen.

Van september tot en met mei doe ik één keer in de maand met mijn volleybalteam, Recredo, mee aan een toernooi voor recreanten, heren en dames gemixt.  Een avond lang mag ik dan de sport beoefenen die ik het liefste doe. Al naar gelang het aantal teams dat meedoet worden er vijf of zes wedstrijden van 13 minuten gespeeld. Elk team moet ook een paar keer fluiten en af en toe is er gelegenheid de kas van de sportkantine te spekken.

We hebben een leuk team van vier mannen en twee vrouwen (en een reservespeler) die verschillend zijn qua achtergrond en leeftijd, maar goed bij elkaar passen. We willen graag goed presteren, maar zijn niet fanatiek. Voorop staat het plezier en dat hebben we, tijdens het spel, de trainingen, maar ook daarbuiten, als we met elkaar een glaasje drinken of uit eten gaan. Het is altijd gezellig en de gesprekken zijn vaak diepzinnig, maar soms ook buitengewoon melig.

Tijdens het maandelijkse toernooi is de zaal verdeeld in vier velden, oplopend in niveau en binnen ieder veld spelen de teams tegen elkaar. De winnaar van het veld promoveert de volgende keer naar een veld hoger, de laatste in de poule degradeert. De nummers 1 en 2 van elk veld verdienen aan het eind van de avond een schaal bittergarnituur voor het hele team. Ondanks het recreatieve karakter gaat het dus ook ergens om!

 

Ooit is Recredo (afkorting van Recreanten donderdag, hoewel we inmiddels op dinsdag trainen, maar dit geheel terzijde), een jaar of negen geleden gestart op veld vier, het laagste niveau. In het begin was het afzien, het team was nog geen team en wisselde ook teveel van samenstelling, we bakten er zo gezegd niet veel van. Verliezen was meer regel dan uitzondering en het is te danken aan doorzettingsvermogen en de vurige wens toch ooit op veld drie te geraken dat we er toen niet de brui aan hebben gegeven. Met de komst van wat verse spelers en de ervaring en de vaardigheden die we inmiddels hadden opgedaan gingen de resultaten vooruit. We kwamen op veld drie terecht en konden ons daar lange tijd handhaven en naar verloop van tijd promoveerden we zelfs naar veld twee. Ongekende weelde, maar wel wankele weelde, want meermalen werden we hardhandig naar veld drie terug verwezen. Vorig jaar was de progressie echt aantoonbaar, we konden consolideren op veld twee en regelmatig lonkten we naar veld één, maar die hemel haalden we nog niet.

Hard was dan ook de klap waarmee we twee maanden geleden weer met al  onze benen op de grond terecht kwamen toen we laatste werden en resoluut werden verbannen naar veld drie. We konden niet anders dan daar winnen en zo geschiedde, vier weken geleden. De bitterballen waren ons deel, plus het prettige vooruitzicht weer te mogen schitteren op veld twee.

En zo luidde de opdracht maandag dus: in ieder geval niet laatste worden op veld twee.
De eerste wedstrijd, meestal niet onze beste, moesten we tegen Spaarndam, een sterk team van louter lange mannen en één, ook lange, vrouw die zeer hard kunnen serveren en smashen. Omdat ze maar over één vrouw beschikten moesten ze met z’n vijven spelen, maar dat hadden de meesten van ons pas na een paar minuten in de gaten, zoveel dreiging ging er van het team uit. We begonnen goed, we kregen een ruime voorsprong, maar halverwege kantelde de wedstrijd en kwam Spaarndam steeds dichterbij. Vlak voor tijd werd het gelijk en het lukte ons op het nippertje te winnen, uitslag 20-19. In de tweede wedstrijd, tegen Schoter SG, werd onze aanvankelijke voorsprong met succes weggepoetst door de tegenstander en verloren we, uitslag 20-23, ai, niet zo best en niet nodig.De daarop volgende pot  was tegen Metzezessen, een tegenstander waar we normaal veel moeite mee hebben, maar die we nu met gemak aan de kant schoven, uitslag 22-14. Nog zo’n lastig te nemen hobbel was Let’s Play. We lieten ze even komen, maar veegden vervolgens de vloer met ze aan, uitslag 20-12. Wedstrijd vijf was weer tegen Spaarndam, nu wel met zes spelers en zeer gebrand op een revanche. Al meteen raakten we ver op achterstand, we liepen nog aardig in, maar bij het eindsignaal was het helaas 17-23. Dan nog maar een keer vlammen tijdens het laatste treffen van de avond, nogmaals tegen Metzezessen. Dat lukte, want we wonnen met gemak, uitslag 23-12. Moe, maar voldaan liepen we richting kleedkamer, vier wedstrijden gewonnen, twee verloren, missie volbracht, we waren niet laatste geworden.

Tijdens de nazit in de kantine hebben we nog even kort de avond geëvalueerd, we zouden waarschijnlijk derde worden, dachten we, en daar hadden we vrede mee, het ging weer de goede kant op.De wedstrijdleider nam zoals altijd het woord om de uitslag mee te delen en de prijzen uit te reiken. Hij was aangekomen bij onze poule (van veld twee): “In poule B is als laatste geëindigd Metzezessen, op de vierde plaats Let’s Play, gevolgd door Spaarndam op drie”. Huh……?? Wij keken elkaar verbijsterd aan: zelfs nog bitterballen verdiend met de tweede plaats.

Succes smaakt het beste als je het niet verwacht èn maakt overmoedig. Veld 1 is een kwestie van tijd.