Dweilen

Met huishoudelijk werk heb ik een slechte verhouding. Niet eens een haat/liefde, maar een haat/maar-het-moet-toch-gebeuren verhouding. Gevormd in de tweede feministische golf heb ik altijd ambivalente gevoelens gehad over het huishouden. Huisvrouw worden was niet mijn ambitie, maar dat neemt niet weg dat als je buiten de deur werkt, je evengoed een huishouden hebt waar af en toe schoongemaakt moet worden. En ook al heb ik een man die ook zijn steen bijdraagt in het poetsgebeuren, blijven de tijdrovende en vervelende klussen vaak liggen. Totdat ik me ineens ga ergeren aan die ramen waar je bijna niet meer doorheen kunt kijken, dan moet het werk gedaan worden en snel ook.
Vandaag was het weer zover, ik had in mijn hoofd gezet dat de linoleumvloer beneden gedweild moest worden. Had ik niet in de agenda gezien dat het al weer 10 weken geleden was? Juist, hoogste tijd dus. Op de ranglijst van vervelendste huishoudelijke klussen scoort dweilen bijzonder hoog. Het zou een koud kunstje zijn als je een lege vloer mocht bewerken, maar dat is nu precies waarom ik er zo'n hekel aan heb; wat komt er niet bij kijken voordat je aan het echte werk kunt beginnen? Allereerst moet er gestofzuigd worden, want je wilt geen zand, stofvlokken en haren tegenkomen op je mop. Vervolgens moeten de hinderlijk in de weg staande meubels, krantenbakken, etensbordjes van de kat, schoenen, tassen, lampen en wat er verder in een modale huiskamer te vinden is, van de vloer af. De tuin dient in deze bij droog weer als uitvalsbasis voor verweesd huisraad. Als dat alles gedaan is en mop en sop staan klaar, dan moet er nog voor gezorgd worden dat de huisgenoten op veilige afstand blijven en dat je een zodanige route voor het dweilen uitstippelt, dat je zelf na gedane arbeid weg kan komen zonder op de vochtige vloer te hoeven lopen. Inderdaad, wie nog beweert dat huishoudelijk werk voor de dommen is, heeft er geen kaas van gegeten of laat het altijd een ander doen.
Voor even mag er dan genoten worden van wat al dat geploeter oplevert: een heerlijk frisse vloer die weer gezien mag worden. Helaas duurt dat genoegen nooit lang, want in het perpetuem mobile van het huishouden, heb je altijd maar kort plezier van je werk. Ook daarom blijft mijn verhouding met het huishoudelijke slecht, je bent er nooit klaar mee.
Natuurlijk is dit ongenoegen op wereldschaal van nietige omvang, maar het is wel fijn om het eens lekker van je af te schrijven.