Twijfel

Vanaf 1980, met een kleine onderbreking van anderhalf jaar, ben ik werkzaam in de openbare bibliotheek. In vier verschillende bibliotheken heb ik wisselende functies gehad en heel vaak maakte collectievorming een onderdeel uit van mijn werk. Collectievorming betekent in mijn werkwereld het aanschaffen en saneren van al die materialen die in de bibliotheek te vinden zijn. In de huidige praktijk zijn dat boeken, cd's, cd-roms, daisy-roms, luisterboeken, dvd's en games.
Ondanks dat ik het dus al lang doe verveelt het me nog steeds niet, ik vind het zelfs een van de leukste onderdelen van mijn werk. Het is werk dat iedere week terugkomt en waar ook een zekere tijdsdruk op zit, want binnen een bepaalde termijn moet er besteld worden. Voor Katwijk bestel ik samen met twee gewaardeerde collega's de nieuwe materialen voor vijf vestigingen. Een van de segmenten waarvoor ik verantwoordelijk ben is de non-fictie voor volwassenen. Elke week moet uit een aanbod van zo'n 150 titels non-fictie een keuze worden gemaakt. Dat is wat je noemt een uitdaging als je bedenkt dat er van die 150 boeken zeker 100 tot 110 titels niet gekocht zullen worden. Voor boekenliefhebbers als wij aanschaffers natuurlijk zijn, valt het dan ook niet mee om iedere keer weer zoveel mooie, interessante of belangrijke boeken niet te kopen. De uitleencijfers van non-fictie laten al jaren een dalende lijn zien en derhalve is dit collectieonderdeel al behoorlijk geslonken ten gunste van fictie dat op meer belangstelling van het grote publiek kan rekenen. Vreemd genoeg is het aanbod aan uitgaven in het non-fictie segment niet gedaald, integendeel, er verschijnt meer dan in het pre-internettijdperk.
Natuurlijk is er ook binnen de non-fictie onderscheid te maken tussen titels die wel en niet of minder succesvol zullen zijn in hun bibliotheekcarrière. Dichtbundels behoren bepaald niet tot de publiekslievelingen en worden door ons dan ook mondjesmaat aangeschaft.
Vorige week zat er in de weekaanbieding een dichtbundel van, een mij onbekende dichter, Pieter Boskma, getiteld "Doodsbloei". Een uitgave met 252 gedichten die Boskma schreef naar aanleiding van het (veel te vroege) overlijden van zijn vrouw. Het boek kreeg een goede recensie en zou de ware poëzieliefhebber vast kunnen bekoren. Maar, oordeelde ik, dit soort 'moeilijke' poëzie loopt heel slecht in Katwijk en het boek zou nauwelijks de kast uitkomen. Mijn eindoordeel luidde: niet aanschaffen.
De volgende dag zag ik een interview met de dichter in de Volkskrant van die dag en het ging natuurlijk over de bewuste bundel. Wat toevallig. In het stuk werden enkele strofen uit "Doodsbloei" weergegeven en daaruit bleek dat de gedichten niet moeilijk, maar juist toegankelijk waren. Tevens werd een boekhandelaar aangehaald die meldde dat er veel vraag was naar de bundel van Boskma en dat er in korte tijd al een derde druk was verschenen. Het interview en de geciteerde passages maakten indruk op me en mijn twijfel van de vorige dag over wel of niet aanschaffen was weer terug en eigenlijk meteen weer weg. Het was een gemiste kans om deze dichtbundel niet in de collectie op te nemen. Gelukkig kon ik de dag daarna mijn fout herstellen. Nu maar hopen dat deze gedichten ook hun weg vinden naar het bibliotheekpubliek, al is het maar een bescheiden weg.