Witte wereld

   

"Mam, ik heb leuk nieuws" zegt mijn oudste zoon tegen me deze zomer na een gezamenlijk potje tennis. Daar ben ik altijd voor in, dus ik luister aandachtig. Hij vertelt me met trots dat hij zijn vriendin op haar verjaardag ten huwelijk gaat vragen. Ik zal niet zeggen dat ik wist wat hij me ging vertellen, maar geheel onverwacht was het niet. Ik reageer naar mijn idee heel enthousiast, want dat ben ik ook, maar na een paar minuten vraagt hij enigszins beschroomd of ik het wel leuk vind. Leuk??? Wat een vraag, ja natuurlijk vind ik het ongelofelijk leuk en ik val hem om de hals om mijn vreugde kracht bij te zetten. Het nieuws moest even landen, maar sindsdien zorgt het voor een aangenaam soort opwinding. Ik heb gemerkt dat dit trouwens niet alleen geldt voor de direct betrokkenen, maar ook voor hen die er verder af staan. "Ik heb gehoord dat je zoon gaat trouwen" is een veelvuldig, half vragend, uitgesproken zin mijn kant op sinds het nieuws zich heeft verspreid. Op mijn volmondige bevestiging volgt niet zelden een spervuur aan vragen over het aanstaande huwelijk. Mensen hebben behoefte aan goed nieuws en ik wil ze hierin graag laten delen.
De opwinding bereikte deze week een voorlopig hoogtepunt toen ik mee mocht met de aanstaande bruid, haar moeder en schoonzusje, om een bruidsjurk uit te kiezen. Ik voelde me zeer vereerd dat ik door mijn schoondochter in spé gevraagd werd mee te gaan voor de aanschaf van wat toch wel het pièce de la résistance van een bruiloft is. Vooral nadat bleek dat mijn eigen zoon tegenover zijn aanstaande twijfels had uitgesproken over mijn lust om mee te gaan. 'Mijn moeder houdt immers niet van winkelen' was zijn argument. Het klopt dat ik de passie voor dit typisch vrouwelijke tijdverdrijf niet deel met mijn seksegenoten, maar een bruidsjurk uitkiezen is iets heel anders dan winkelen, natuurlijk.
Deze vrijdagavond is het dan zover en worden we op afspraak ontvangen in het bruidshuis. Na een welkom met koffie/thee en bonbons houdt de enthousiaste eigenaresse eerst een uitgebreid exposé over de filosofie, werkwijze en (on)mogelijkheden van haar bruidsmodezaak. Het is duidelijk dat een en ander serieus wordt aangepakt. De keuze voor een bruidsjurk is niet zelden een emotionele aangelegenheid leren we al snel en vandaar ook haar aanbeveling om de jurk na aanschaf het liefst thuis te bewaren, zodat bij een eventuele brand in de winkel, zoals vorig jaar in een bruidshuis in Almere, de jurk er ongeschonden vanaf komt.
Gelukkig komt de eigenaresse na dit geschetste schrikbeeld ter zake door eindelijk met het passen te beginnen. Nadat de benodigde onderkleding is aangetrokken krijgt de lieve, geduldige aanstaande bruid jurk na jurk aangetrokken en dat is steeds weer een feest om te zien. Bijna zonder uitzondering staan ze haar buitengewoon goed en dat maakt de keuze bepaald niet gemakkelijker. Wij toekijkers geven alleen onze mening als de bruid daar om vraagt of als ze onzeker is over een keuze. Dat levert ons een compliment op van de verkoopster die ijzingwekkende verhalen vertelt over huilende bruiden die ze moet beschermen tegen het commentaar van haar gevolg. Om Sylvia Witteman aan te halen: "Ik verzin dit niet".
Het spreekt vanzelf dat ik geen mededelingen doe over de jurk die uiteindelijk als laatste overblijft. Dat is het geheim van de bruid en haar samenzweersters. Na drie uur en een kwartier staan we weer buiten, een sprookjesachtige belevenis rijker.
Twee dingen weet ik heel zeker: dat de bruid er straks schitterend uit zal zien en dat mijn zoon een enorme bofkont is.