Spreken is zilver

Okay, het is een twijfelachtige eer, maar er is een overeenkomst tussen mij en BN-ers als Frans Bauer, Jan Smit en - het is bijna niet te verteren - Gordon. Sinds een paar dagen ben ik namelijk mijn stem kwijt. Als ik praat klink ik als een bejaarde kraai. Bepaalde klanken komen niet langs mijn stembanden, zodat er af en toe een stukje ontbreekt in de zin die ik uit mijn keel probeer te krijgen. Het beste is natuurlijk om zo min mogelijk te praten, maar dat valt zelfs voor mij niet mee. Ik ben niet de grootste kletskous, maar er moet af en toe gecommuniceerd worden al is het alleen maar om collega's gerust te stellen dat er verder niet zoveel met me aan de hand is. "Zo die is behoorlijk depressief, dacht ik toen ik je aan de telefoon kreeg" zegt een collega tegen me in een kennelijke poging een goed gesprek te beginnen. "Ik vind juist dat ze zo kan gaan werken bij die 06-lijnen" oppert een ander opgewekt. Het is fijn als collega's zo met je meeleven.
Gaandeweg deze derde dag komt er steeds meer geluid uit mijn mond, maar tijdens het volleyballen durf ik bijna geen 'los' te roepen uit angst twijfel te zaaien bij mijn teamgenoten: riep ze nou wel of niet?   
Spreken is zilver, doch zwijgen is goud zegt het spreekwoord. Vaak blijkt het maar al te waar te zijn, maar ik wil er aan toevoegen dat zingen diamant is. Als ik in de auto naar huis zit doe ik geheel automatisch mijn mond open om mee te zingen met de muziek op de radio. Natuurlijk komt er geen geluid en geschrokken doe ik snel mijn kaken weer op elkaar. Helaas morgen niet naar het koor, dringt het tot me door, zingen is nu echt uit den boze. En dat voelt pas echt als een handicap. Qua zangtalent ben ik lichtjaren verwijderd van professioneel, maar ik begrijp nu hoe akelig het is om als zanger een tijdje niet te mogen zingen.
'Schrijf er maar een blog over' gaf een vriend me vandaag als suggestie mee. Dat was een goed en stem-veilig advies.