Boekenweek

Het is nooit erg druk langs de lijn op zondag 12.00 uur tijdens de thuiswedstrijd van het voetbalteam waar mijn zoons in spelen. Als er al mensen staan te kijken dan zijn het de bekende types die een familiaire dan wel affectieve band hebben met een van de thuisspelers. En er hangen ook altijd wel een of meer kleurrijke figuren rond zoals je die bij elke voetbalclub aantreft, de man op leeftijd die het liefst de hele zondag bij zijn club doorbrengt en de verstandelijk gehandicapte die met iedereen langs de lijn een praatje probeert aan te knopen. Ook de tegenstander wordt meestal op bescheiden schaal door wat getrouwen geëscorteerd.
De man die ik deze zondag langs het veld zie staan ken ik niet en ik vermoed dat hij met de tegenpartij is meegekomen. De nogal bonkige, stevige man van een jaar of 30 ziet er op het eerste gezicht uit als een normale toeschouwer. Maar hij heeft iets in zijn handen dat niet vanzelfsprekend hoort bij de uitdossing van een voetbalsupporter. Hij houdt een dik opengeslagen boek vast en staat langs de lijn te lezen. Af en toe kijkt hij even op van zijn lectuur en lijkt het of hij naar de wedstrijd kijkt, maar ik vraag me af of hij wel geïnteresseerd is in wat zich op het veld afspeelt, want er valt geen enkele af- of goedkeurende reactie of enige geestdrift bij hem te bespeuren. Omdat ik benieuwd ben wat hij staat te lezen begluur ik zijn boek zo onopvallend mogelijk. Het is een nogal beduimeld exemplaar waarvan de bladzijden wat opbollen. Zou hij het boek bij een vorig bezoek aan het voetbalveld in de regen hebben gelezen? Ik zie ook dat de tekst op de bladzijden in twee kolommen is verdeeld. Er zijn maar weinig boeken waarbij de bladspiegel er zo uit ziet en mijn vermoeden wordt bevestigd als ik iets door mijn knieën buig zodat ik de titel op het omslag kan lezen: het is inderdaad een bijbel. Wat beweegt iemand om al bijbellezend een voetbalwedstrijd bij te wonen? Moet hij het boekwerk voor een bepaalde tijd uit hebben? Compenseert hij zijn misschien als zondig beschouwde bezoek aan een voetbalwedstrijd op zondag door het daar ter plekke lezen van de heilige schrift? Of zal hij dadelijk tijdens de rust de troepen van geestelijk voedsel voorzien? Een ding is zeker, hij zit er zo te zien zelf totaal niet mee dat zijn verschijning op zijn zachtst gezegd bijzonder is. Hij leest stug door, zucht eens wat als hij van houding verandert en geeft geen krimp als er van het veld als gevolg van een botsing enige godslasterlijke kreten opklinken.
Als het rust is wandelt de man naar de wedstrijd die nog bezig is op een belendend veld om daar zijn leespartij voort te zetten. Hij is blijkbaar een passant en geen aanhanger van de tegenstander, want na de rust keert hij niet terug en verlies ik hem uit het oog. Ik denk niet dat de spelers op het veld de man met het boek bewust hebben gezien. Leesbevordering is mooi, maar of het ook werkt langs het voetbalveld?
De wedstrijd wordt wel door de thuisclub met 5-0 gewonnen.