Geduld

Het is nog geen lente merk ik als ik met een vriendin door de duinen loop. Ondanks enkele dagen zon, helaas schijnt hij vandaag wat minder uitbundig, voelt het nog zeer kil aan en de stevige wind helpt ook al niet. Ik wil het voorjaar heel graag ruiken, maar die typerende lentelucht komt niet in mijn neus. Op de fiets op weg naar mijn afspraak zie ik het al aan de bomen van die mooie laan in Vogelenzang: nog geen spoor van het tere blad dat over pakweg acht weken de weg het aanzien van een groene poort zal geven.

Een oefening in geduld, dat is de overgang van winter naar lente in Nederland. Je wilt zo graag dat het gaat gebeuren en soms lijkt het er op, maar dan blijkt er toch nog sprake van uitstel, zoals vandaag.

We genieten wel, mijn vriendin en ik. Van elkaars gezelschap, van de duinen en het bos, die in elk jaargetijde voor ons aantrekkelijk zijn en van de lunch in het eenvoudige, maar behaaglijk warme etablissement waar we na de wandeling neerstrijken. En hoewel de lente nog niet voelbaar is, zijn de voortekenen er al. Twee nieuwsgierige jonge reeën kruisen ons pad, een specht laat zijn gehamer horen en een dartel konijn steekt roekeloos het hele parkeerterrein over.

Fietsend naar huis vallen me ineens de bermen op, gevuld met ontelbare sneeuwklokjes. We hebben afgesproken om nog voor half mei weer een wandeling te doen, als het echt lente is. Nu rest ons geduld.