Zonnewende

21 juni: Het is de langste dag en die breng ik voor het eerst sinds lange tijd niet in Nederland door, waar het dan met gemak tot half elf 's avonds licht is. Hoe anders is het op 'onze' heuvel in Italie op zo'n 700 meter hoogte. Daar gaat de zon al om tien over acht achter de tegenoverliggende helling schuil. Het is daarna natuurlijk nog niet direct donker, maar het gaat wel rap.Overdag wordt de lucht om ons huis heen gevuld met de geluiden die verschillende soorten vogels en insecten onvermoeibaar voortbrengen. Ik herken van de vogels helaas alleen de roep van de koekoek (okay, dat is een makkie) en het gekwinkeleer van mussen en meesjes. Al die andere riedeltjes en wijsjes kan ik niet koppelen aan de juiste vogel. Tegen de schemering begint er een ander orkest te spelen. We horen uilen, nog steeds de koekoek, die er maar geen genoeg van kan krijgen en die wordt bijgestaan door een collega met een kortere roep, alsof hij zich verslikt, en herten die hun bassige hoest uitstoten, die tegen de wanden van de hellingen op echoot. Dit alles tegen de achtergrond van het gezaag van de krekels die ook diensten van 24 uur per dag lijken te draaien. Al die aanwezige en zich manifesterende natuur vind ik al een passend decor voor een vakantie in het algemeen en voor de langste dag in het bijzonder, maar dan moet het mooiste nog komen. Als bij toverslag verschijnen er vlak voor onze neus, wanneer de schemering in het donker is overgegaan, kleine dansende lichtjes die sierlijke strepen trekken in de duisternis. Het duurt maar even, dan verdwijnen de vuurvliegjes, die een weerspiegeling lijken van de sterren hoog boven ons, weer even raadselachtig als ze zijn gekomen. De hemellichamen blijven gelukkig en geven de kortste nacht een stralend aanzicht.