Koeien, vlaaien en terrassen

Als ik de foto's van het vorig weekend bekijk valt het me op dat er drie onderwerpen veelvuldig zijn vastgelegd. Wandelende vrouwen, koeien en zonnige terrasjes. Dat krijg je als je met een groep vriendinnen op pad bent in Zuid-Limburg en het is prachtig weer. Na een aantal jaren zonder weekend weg was het er eindelijk weer van gekomen. We kennen elkaar al een slordige 25 jaar en in die tijd zijn we bijna ieder jaar met elkaar weg geweest. Ooit begonnen we 's zomers met een week kamperen, zonder onze mannen, maar met de kinderen, die nog zeer jong waren. Het waren geweldige weken, maar je rustte er niet echt van uit. Het was af en toe meer een werkkamp, vooral als alle monden gevoed moesten worden. Maar de avonden waren voor ons, als eindelijk alle kinderen in bed lagen. 

1988

Later vonden we dat we er ook wel eens een weekendje op uit mochten met alleen de zorg voor onszelf. Dat was echt luxe: twee of drie dagen lang lekker doen waar we zin in hadden. We kozen een doel dat relatief dichtbij en betaalbaar was, van Antwerpen tot Zutphen en van Groningen tot Maastricht.
Inmiddels zijn drie van ons al oma en zitten we in een hele andere fase, waarin de lichamelijke ongemakken af en toe de dienst uitmaken. Het maakt voor de vriendschap en de lol die we hebben niet uit. Er is natuurlijk in ieders leven het nodige gebeurd in de afgelopen kwart eeuw en hoewel we de deur niet plat lopen bij elkaar wordt het lief en leed altijd gedeeld. Naar aanleiding van een film die we een keer gezien hebben over een groep vriendinnen is er zelfs een staande uitdrukking voor ontstaan. Degene die de afgelopen periode de meeste ellende heeft meegemaakt krijgt de spreekwoordelijke brownie als troost.

Hoewel we alle vijf gevormd zijn door de tweede feministische golf en we over veel politieke zaken dezelfde ideeën hebben zijn we toch verschillend genoeg, qua karakter en interesses, om voldoende gespreksstof te hebben. Onze gesprekken zijn doorgaans een aangename mix van luchtigheid, lol en ernst. En wie denkt dat zo'n vrouwenclubje garant staat voor gekonkel, jaloezie en intriges komt van een koude kermis thuis. Het is ons nog steeds niet gelukt om ruzie te krijgen. Heel saai inderdaad, maar bij ons werkt het nu eenmaal zo. Gekscherend hebben we wel eens zitten fantaseren over onze oude dag, als we alle vijf alleen zijn overgebleven (statistisch gezien niet ondenkbaar), om dan een soort bessencommune te vormen.

Eerst gaan we volgend jaar uitgebreid stilstaan bij ons 25-jarig jubileum als 'vrouwengroep'. We hebben al gebrainstormd wat we allemaal gaan doen in het weekend in 2012. Het thema wordt 'Health' en we weten ook al waar we naar toe gaan: het altijd swingende Zeeland. Komt die bessencommune toch wel ineens dichtbij. Nu ja, zolang er maar zonnige terrassen zijn en koeien natuurlijk, hoewel ik nog steeds niet weet waarom we steeds met die beesten op de foto moesten.