Rose is a rose is a rose

Elke keer als ik de vaas terug op tafel zet stop ik mijn neus in een van de rozen. Het gaat vanzelf, ik moet gewoon even ruiken. Het komt niet zo vaak voor dat rozen die niet meer aan de struik zitten zo lekker ruiken! Eigenlijk koop ik bijna nooit meer rozen, omdat ze dus niet geuren, maar ook omdat de kwaliteit steeds vaker te wensen overlaat. De knoppen komen niet uit, de kopjes gaan hangen, of de bloemblaadjes worden voortijdig bruin. Niets is zo armetierig als een bos (half) verlepte bloemen. Maar deze prachtige rode rozen zijn gelukkig een uitzondering. Ik kocht ze voor M. die deze week jarig was. En het leuke van bloemen geven aan je partner is, dat je er zelf ook van kan genieten. En dat doe ik dan ook met volle teugen.
Omdat ik de geur van de rozen niet mee kan sturen met dit stukje probeer ik hem in woorden te vangen, maar het lukt me niet. Ik kom niet veel verder dan: zoet, zomers, bloemig(wat een vondst!), fris. Het is natuurlijk ook de omgekeerde wereld: de geur van een roos te benoemen. De odeur van een roos of een andere bloem wordt juist gebruikt om aan te geven waar bijvoorbeeld een parfum naar ruikt, of het bouquet van een wijn. In mijn zoektocht naar het wezen van de geur van de roos stuit ik op Shakespeare die Julia tegen Romeo laat zeggen:

"What's in a name? that which we call a rose
By any other name would smell as sweet"

Hetgeen zoveel lijkt te betekenen als: wat iets (of iemand) is maakt uit, niet de naam van het beestje.
Het lijkt in tegenspraak met een ander citaat uit de literatuur, in het gedicht Sacred Emily van Gertrude Stein:

"Rose is a rose is a rose is a rose".

Met andere woorden: de dingen zijn zoals ze zijn.

Of ik van deze twee literaire grootheden veel wijzer ben geworden weet ik niet, maar laat ik het hier op houden: een roos ruikt als een roos en daarom noemen we het een roos en zelfs als we het anders noemen blijft de geur even heerlijk.

Ik geloof niet dat ik voor filosoof in de wieg gelegd ben.