Stemmen

"Heb jij eigenlijk nog gestemd?" vraagt mijn jongste zoon en even ben ik bang dat ik een verkiezing of referendum heb gemist, maar dan dringt het tot me door waar hij het over heeft. Ik was het immers die hem een week daarvoor gewezen had op de naderende einddatum voor het stemmen op de Top 2000. Meteen was hij aan de slag gegaan om zijn vijftien favoriete (pop)muzieknummers te kiezen en in te sturen naar Radio 2. Dit station zendt al zo'n elf jaar aan het eind van het jaar non-stop, van Kerst tot en met Oudjaar, de Top 2000 uit, die dus wordt samengesteld aan de hand van de door luisteraars gekozen nummers. Het radio-evenement wordt elk jaar groter, uitgebreider en massaler. Leuk voor Radio 2, maar ze moeten wel oppassen dat ze het succesnummer niet teveel uitmelken. Ik bespeurde vorig jaar bij mezelf al een klein beetje Top 2000 moeheid. Niettemin heb ik me toch weer laten verleiden mijn stem uit te brengen, al was het alleen maar om het gevoel te krijgen een ietsiepietsie invloed te hebben op de uitslag, die natuurlijk in mijn en ieders ogen nooit goed genoeg is.
Het sterke aan de Top 2000 is dat het generaties muziekliefhebbers met elkaar verbindt. Uiteraard zijn mijn zonen aangestoken door jarenlang Top 2000 geweld in hun ouderlijk huis, maar wat mij altijd verbaast, is dat zij en veel leeftijdgenoten ook uit zichzelf stemmen en luisteren naar het hele gebeuren. Zij zijn tenslotte marketingtechnisch niet bepaald de doelgroep van Radio 2. Daarbij valt verder op dat ze ook nog vaak kiezen voor nummers die ver voor hun geboorte zijn gemaakt, dat zegt veel over het universele karakter van muziek.
Waar mijn jongste zijn keuze binnen een half uurtje voor mekaar had ben ik veel langer bezig. Het is goed beschouwd ook een onmogelijke opgave om uit duizenden mogelijkheden 15 favorieten te kiezen, voor de nummers die afvallen is het alsof je afstand doet van iets dierbaars. Dit jaar moest er voor mij meer soul in en meer vrouwen. Voor de verandering begin ik bij de Z, maar aangekomen bij K ben ik al bij de 15, dat kan dus niet. Want hoe moet dat dan met The Beach Boys, met CCR, Doors of Deep Purple? Een stuk persoonlijke muziekgeschiedenis aan de wilgen hangen? Het ene dilemma na het andere doet zich voor. Wordt het Aretha Franklin met Respect, of toch Marvin Gaye? Zet ik OMD er in of Fisher Z. En welk nummer van Shocking Blue, Venus was weliswaar mijn eerste eigen ep-tje, maar dat nummer is dood-gecovered. Liever de keus voor Never marry a railroad man, met net zo'n lekker gitaarriedeltje. Zoals met veel dingen wil ik dit ook weer te serieus doen, onderbouwd met argumenten.
Dit is het geworden, de volgorde is alfabetisch (eenmaal bibliothecaris...):

• Aretha Franklin - Respect  Geweldig nummer, sterke tekst, gezongen door de queen of soul.
• The Beach Boys - God only knows Volgens velen het mooiste nummer van deze band en daar sluit ik me bij aan. Met veel gevoel gezongen lied over eeuwige liefde.
• Creedence Clearwater Revival - Born on the Bayou  Ik kan de hele lijst voor de Top 2000 vullen met CCR nummers. De band waarmee ik ben opgegroeid, dank zij mijn oudere zus.

• David Bowie - Sound and vision  Vooral vanwege het minuten lang durende geweldige intro.
• Deep Purple - Black night   Ik hou van stevige rockmuziek met een drumbeat. Iedereen kiest altijd voor Child in time, of Smoke on the water, maar deze vind ik net even beter.
• Doobie Brothers - Listen to the music  Omdat ik er altijd zo vrolijk van word, ik kan er niet stil bij blijven zitten.
• The Doors - Love her madly  De stem van Jim Morrison....en dan dat aanstekelijke orgeltje.
• Eurythmics - Sweet dreams are made of this  In de jaren '80 heb ik de cd's van deze groep grijs gedraaid. Annie Lennox: prachtige vrouw met een prachtige stem.
• Fisher Z - The worker  Weinig hits, maar wel een, vooral in Nederland, geliefde Engelse band. Hun muziek is officieel new wave, maar past wat mij betreft niet echt in een kader en is heerlijk om naar te luisteren.
• The Police - Every breath you take  Ik was een zeer grote fan van deze band, had (heb) alle LP's. Natuurlijk was ik ook een beetje verliefd op Sting en zijn stem. Dit nummer is vooral met een koptelefoon op geweldig, omdat je dan het magnifieke droge drummen van Stewart Copeland goed kunt horen. Lekker cynische tekst ook. 
• The Pretenders - Back on the chain gang  Zangeres Chrissie Hynde bezit een van de mooiste stemmen uit de popmuziek. Dit nummer doet mij het meest: een droevige, bijna wanhopige tekst, haast met een snik gezongen, maar de melodie is eigenlijk heel vrolijk. Ik word er altijd een beetje weemoedig van en dat is best lekker op zijn tijd.

• Shocking Blue - Never marry a railroad man  Zie hierboven. Ondanks de onzintekst staat het nummer nog als een huis.
• Smokey Robinson & The Miracles - Tears of a clown  Meer soul dus dit jaar. Meestal kies ik voor James Brown, maar deze is ook erg prettig en net als een paar andere nummers uit deze lijst uit 1970/1971, mijn coming-of-age in de popmuziek.
• Stealers Wheel - Stuck in the middle with you  Aanstekelijk nummer met goede gitaar-riff.
• Rufus Wainwright - Going to a town  Er moest ook een recente plaat in. Deze is uit 2007 en de combinatie van een ijzersterke tekst en een mooie compositie is bij mij blijven hangen.

In deze staalkaart van mijn popmuziek voorkeur is veel moois afgevallen, vijftien is gewoon te weinig, zonder moeite kan ik veel meer van dergelijke lijsten vullen. Volgend jaar een nieuwe ronde met vast weer een paar andere keuzes.