Welkom

"Ik heb twee vragen" zei mijn vriendin toen ik haar in de week voor Kerst aan de telefoon had. De eerste vraag ging over Tweede Kerstdag, dan zou ze te gast zijn bij ons. De tweede vraag luidde: "mag ik bij je komen wonen?" Door de manier waarop ze de vraag stelde, bijna tussen neus en lippen door, leek het alsof het om een alledaags verzoek ging. Zoiets als: "wil je me de boter even aangeven?" Maar alledaags is het allerminst als goede vrienden uit elkaar gaan en dat als gevolg daarvan met spoed gezocht moet worden naar nieuwe woonruimte.
Ik schrok niet van de vraag en hoefde ook niet na te denken wat mijn antwoord zou zijn. Ik had immers zelf al weken voor ons telefoongesprek tegen mijn vriendin gezegd, toen ze me vertelde dat ze ging scheiden, dat ze altijd bij ons terecht kon, mocht dat nodig zijn. Nu was het dus nodig en kon ik mijn belofte nakomen.

Gelukkig hadden we nog zes weken om de zolderkamer, die tot 2,5 jaar geleden werd bewoond door onze jongste zoon, om te toveren tot een aangenaam verblijf voor mijn vriendin. En die tijd hadden we wel nodig ook want die oude jongenskamer en de zolderoverloop stonden vol, heel erg vol. Met (jeugd)spullen van twee zoons, dozen en huisraad uit het oude huis van mijn ouders, en rommel die we zelf al veel te lang hadden bewaard. Marktplaats, het grof vuil en de kringloopwinkel werden meermalen bezocht, steevast onder het verzuchten van de mantra 'wat-bewaart-een-mens-toch-veel'. Van het één kwam het ander, want de spullen die we wel wilden bewaren moesten opgeslagen worden in de lage ruimten onder het schuine dak. En daar eerst plaats gemaakt worden door middel van het weggooien van nog meer overbodige ballast uit het verleden.
Op de zolderoverloop zette M. nog snel een stellage in elkaar waar al het rondslingerende gereedschap, behangrollen, verfpotten en dergelijke netjes opgeborgen kon worden.
Na het ruimen kwam het schoonmaken en als je dan toch bezig bent, waarom dan niet dat wandje met race-autobehang even een fris behangetje geven?        

Morgen is het zover, dan komt mijn vriendin bij ons wonen, totdat de woning die ze inmiddels heeft gereed is. Wij zijn er klaar voor. Nou bijna dan, alleen nog een plekje creëren voor het hok en de ren van Pluis, haar konijn. Ze zijn welkom.

.