Uit Egyptische ogen
- nachtblauwe pupillen
in lichtend groen-
kijkt de poes mij aan.
Niets begrijpt ze van me,
maar ze is zacht
en warm onder haar vacht
van goed vertrouwen
Hanny Michaelis
Drie jaar geleden overleed onze kat. Soms werd mij nadien gevraagd of we weer een nieuwe poes zouden nemen. "Voorlopig niet" is altijd mijn vaste antwoord. Daar kun je nog alle kanten mee op. Want ja ik ben een kattenliefhebber en ik mis af en toe de aaibaarheid, eigenzinnigheid en gezelligheid van zo'n sierlijk beestje. Aan de andere kant scheelt het een hoop haren in huis, is er geen kattenbak die gereinigd moet worden en blijven de meubels heel.
De oplossing voor dit dilemma heeft zich inmiddels aangediend. Sinds kort heeft een buurtkat van onze tuin (en die van de buren) zijn domicilie gemaakt. Waar hij thuishoort weten we niet, maar bij ons voelt hij zich behoorlijk thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten