Jurk

Of je kleurvoorkeur iets zegt over je persoonlijkheid weet ik niet, maar een feit is dat de meeste mensen wel een of twee lievelingskleuren hebben. Mijn lievelingskleur is blauw in verschillende tinten van turkoois tot diep donkerblauw. Wat me nu zo aantrekt in die kleur kan ik moeilijk benoemen, maar ik word er als door een magneet toe aangetrokken. Of het nu gaat om woninginrichting, kleding of plantenkeuze, acht van de tien keer kom ik na het winkelen thuis met iets blauws. Is mijn kleur niet in de mode - en dat was tot 2010 jarenlang het geval - dan geef ik beduidend minder geld uit aan mijn garderobe. Blauw is een koele kleur en wordt vaak met zakelijkheid geassocieerd. In de taal heeft blauw ook al geen goede pers, denk aan 'een blauwtje lopen', 'blauwe maandag', 'the blues hebben' en 'je blauw betalen'. Ik word desondanks, of misschien wel dankzij die vermeende eigenschappen juist altijd blij van blauw. Een veld , of indien niet voorhanden een schap in een tuincentrum, met echt blauwe bloemen zoals iris, gentiaan, of korenbloem, daar kunnen mijn ogen geen genoeg van krijgen.

De zoektocht gisteren naar een geschikte outfit voor mij als moeder van de bruidegom was eigenlijk een eitje. Voor de vorm heb ik een aantal jurken aangehad in een andere kleur. Het was alleen maar een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist, en alras ook mijn assistentes, c.q. vriendin en aanstaande schoondochter, doorkregen. De beste match is toch blauw. En mooooi dat ie is! Ik kan bijna niet wachten tot het juni is.



Deze is ook mooi, maar mijn jurk ziet er iets anders uit...



  

Spreken is zilver

Okay, het is een twijfelachtige eer, maar er is een overeenkomst tussen mij en BN-ers als Frans Bauer, Jan Smit en - het is bijna niet te verteren - Gordon. Sinds een paar dagen ben ik namelijk mijn stem kwijt. Als ik praat klink ik als een bejaarde kraai. Bepaalde klanken komen niet langs mijn stembanden, zodat er af en toe een stukje ontbreekt in de zin die ik uit mijn keel probeer te krijgen. Het beste is natuurlijk om zo min mogelijk te praten, maar dat valt zelfs voor mij niet mee. Ik ben niet de grootste kletskous, maar er moet af en toe gecommuniceerd worden al is het alleen maar om collega's gerust te stellen dat er verder niet zoveel met me aan de hand is. "Zo die is behoorlijk depressief, dacht ik toen ik je aan de telefoon kreeg" zegt een collega tegen me in een kennelijke poging een goed gesprek te beginnen. "Ik vind juist dat ze zo kan gaan werken bij die 06-lijnen" oppert een ander opgewekt. Het is fijn als collega's zo met je meeleven.
Gaandeweg deze derde dag komt er steeds meer geluid uit mijn mond, maar tijdens het volleyballen durf ik bijna geen 'los' te roepen uit angst twijfel te zaaien bij mijn teamgenoten: riep ze nou wel of niet?   
Spreken is zilver, doch zwijgen is goud zegt het spreekwoord. Vaak blijkt het maar al te waar te zijn, maar ik wil er aan toevoegen dat zingen diamant is. Als ik in de auto naar huis zit doe ik geheel automatisch mijn mond open om mee te zingen met de muziek op de radio. Natuurlijk komt er geen geluid en geschrokken doe ik snel mijn kaken weer op elkaar. Helaas morgen niet naar het koor, dringt het tot me door, zingen is nu echt uit den boze. En dat voelt pas echt als een handicap. Qua zangtalent ben ik lichtjaren verwijderd van professioneel, maar ik begrijp nu hoe akelig het is om als zanger een tijdje niet te mogen zingen.
'Schrijf er maar een blog over' gaf een vriend me vandaag als suggestie mee. Dat was een goed en stem-veilig advies.

Kwijt

Vrijdag
Nadat ik me heb aangekleed wil ik de finishing touch aanbrengen door mijn gouden halskettinkje om te doen. Het is een simpel, maar verfijnd sieraad dat ik geregeld om mijn nek heb. Ik tast in het doosje op de commodekast in de slaapkamer en kan het kettinkje niet vinden. Zelfs met behulp van ingeschakeld kunstlicht zie ik het verlangde voorwerp niet. Direct begint in mijn hoofd de vaste riedel voor als ik iets kwijt ben. Wanneer heb ik het kleinood voor het laatst gedragen en waar kan ik het daarna gelaten hebben? Ik heb werkelijk geen flauw benul. In de luttele tijd die ik nog heb voordat ik naar mijn werk moet zoek ik op diverse plaatsen in huis waar ik hoop het vermiste aan te treffen. Het levert niets op en de vrees begint post te vatten dat de ketting bij het laatste gebruik niet goed vast heeft gezeten, zodat ik hem ergens - maar waar- heb verloren. Ik krijg beelden op mijn netvlies van putten en goten waar mijn eigendom in is verdwenen, maar ook van wildvreemden die het gevonden sieraad nu zelf dragen, of, gezien de huidige goudprijs, het hebben ingeleverd om er een mooie prijs voor te krijgen. Om niets uit te sluiten kijk ik nog in de stofzuigerzak, waar ik wel een complete ballpoint tegenkom, maar geen ketting. Gek genoeg ben ik niet erg verdrietig dat ik een kostbaarheid kwijt ben, ik hecht doorgaans niet zo aan materiële zaken. De ketting heeft geen speciale emotionele waarde en is dus vervangbaar. Weet ik meteen wat ik aan M. kan vragen voor mijn verjaardag.
Wat me wel dwarzit is dat het onderwerp van mijn zoektocht zich ergens in het universum bevindt zonder dat ik weet waar en bij wie en wat ermee is gebeurd. En dat ik in de verste verte niet meer weet wanneer ik de ketting voor het laatste heb gedragen geeft me de rest van de dag ook een vervelend gevoel.

Zaterdag        
Vanwege een defect rolgordijn dat ter reparatie is afgevoerd naar de fabriek hangt er een geïmproviseerd gordijn in de slaapkamer. Hierdoor is het niet mogelijk het raam zodanig te openen dat ik een stofdoek kan uitslaan. Omdat de nachtkastjes bijna grijs zijn wil ik ze toch afstoffen en wijk ik voor het ledigen van de stofdoek uit naar de naastgelegen kamer waar het raam wel open kan. Deze kamer hebben we zes maanden geleden omgebouwd tot 'garderobekamer', een heel sjiek woord voor een vertrek waar zich een paar kledingkasten en een tot schoenenkast omgebouwde Lundia-kast bevinden en een passpiegel aan de muur hangt. Vanwege mijn moeizame verhouding tot huishoudelijke werkzaamheden had deze kamer nog geen stofdoek gezien en nu ik toch naast de schoenenkast mijn doek uitsla neem ik gelijk de kast even mee in mijn schoonmaakwoede. Hé, wat ligt daar op de derde plank van onder in perfecte camouflage, goud op licht grenen hout?

Nu moet ik alleen een ander verjaardagscadeau verzinnen.

Netwerk

Verschuifbaar front

Een maal per jaar is er een reünie van de leergang middenmanagement die ik een aantal jaren geleden heb afgerond. De groep van 25 vrouw/man is inmiddels wat kleiner geworden, maar de harde kern van circa 15 mensen komt dus nog jaarlijks bij elkaar om ervaringen uit te wisselen en te kijken naar, of te discussiëren over, nieuwe ontwikkelingen in het bibliotheekvak.




 

Zo moet het niet



Afgelopen week waren we uitgenodigd door een studiegenote uit Weert om in Noord-Limburg de ervaringen met retail en een onbemande bibliotheek te komen bekijken. Na de ontvangst met de onvermijdelijke maar wel bijzonder lekkere vlaai kreeg iedereen de gelegenheid te vertellen over de hot items van haar of zijn bibliotheek en werksituatie. In veel verhalen schemeren ook persoonlijk lief en leed door, want voor een aantal collega's waren de achterliggende jaren beslist enerverend. Grote gemene deler in alle verhalen zijn de aankomende bezuinigingen, tot zelfs 25 % op de totale begroting. Goede tweede is de introductie van retail in velerlei vormen.

Na de Bourgondische lunch en een toelichting door de eigenaar van Puur Sang, die de inrichting en signing van de Noord-Limburgse bibliotheken heeft verzorgd, hebben we per mini-bus een excursie gemaakt langs drie kleine dorpsbibliotheken in Heythuysen, Roggel en Horn. Om de leefbaarheid in de kleine gemeenschappen (gemiddeld 4.000 inwoners) op peil te houden is de bibliotheekvoorziening in een andere vorm gegoten: kleiner van omvang en ondergebracht in een schoolgebouw. De voorzieningen zijn doelmatig, maar ook met oog voor detail ingericht. Het viel ons wel op dat het displayen, in het kader van de retail uitermate essentieel, nog niet op alle plekken op een aantrekkelijke manier wordt uitgevoerd. Dat vereist nog veel oefening en discipline.


Roggel, pieschuimstoeltjes in draaibaar meubel






Horn, onbemand



De laatste voorziening die we bezochten (Horn) is onbemand. De lener kan zich door middel van het scannen van zijn pas toegang verschaffen tot de bibliotheek. Maximaal twee maal per week komt een medewerker of vrijwilliger langs om materialen op te ruimen of nieuwe lezers in te schrijven. De vestiging is nog te kort open om te kunnen zeggen of de inwoners van Horn deze voorziening gaan omarmen.

Kaartlezer om deur te openen

Het was een leerzame, maar bovenal gezellige dag. Gelukkig was de treinreis terug lang genoeg om mijn kaken weer enigszins uit de lachstand te laten komen.

        

Ziek

Vorig jaar waren er veel berichten over ziekte. Niet op een grote afstand, maar dichtbij uit de kring van  familie, collega's en vrienden. En dan ging het niet over griep, of een gebroken been, maar ernstige aandoeningen met soms dito gevolgen. Het nieuwe jaar brengt nog weinig verandering, geen trendbreuk te bespeuren.
Als ik op weg ben naar het ziekenhuis waar mijn moeder ligt bij te komen van een hartoperatie zie ik een lage mist boven de velden hangen, het is een prachtige ochtend. Omdat ik weet dat de operatie goed is verlopen kan ik genieten van de file-loze autorit over het nieuwe asfalt van de vijfbaans A2. Mijn vader heeft me, bezorgd als hij kan zijn, de vorige avond door de telefoon met een half lachje in zijn stem gevraagd voorzichtig te doen onderweg. Het is een ouderlijke bezwering waar ik me ook regelmatig bij mijn eigen kinderen aan bezondig. In het ziekenhuis staat hij me al op te wachten in de hal en samen lopen we door het drukke ziekenhuis naar de afdeling waar mijn moeder ligt. Voor iemand die twee dagen daarvoor een forse ingreep heeft moeten ondergaan ziet mijn moeder er, afgezien van de jodium sporen die, als klodders verf achtergelaten door een slordige schilder, een deel van haar gezicht 'versieren', patent uit. Mijn moeder zit nooit verlegen om een praatje en zelfs nu heeft ze genoeg te vertellen. Over haar sjans met de broeders en dat de zusters allemaal erg lief zijn. "Kijk, dat is onze jongste dochter" zegt ze tegen de verpleegkundige die haar een paar pillen komt brengen. "Ik zei net tegen mijn dochter dat u mijn lievelingszuster bent" vervolgt mijn moeder hartelijk. Ondertussen zorgt mijn vader ervoor dat het mijn moeder aan niets zal ontbreken: een schone pyjama en andere meegebrachte spullen krijgen een plaatsje in het krappe ziekenhuiskastje.
Ouders zijn trots op hun kinderen, maar kinderen kunnen ook trots zijn op hun ouders. En als ik weer in de auto zit op weg naar huis ben ik trots op mijn trouwe toegewijde vader en mijn positieve dappere moeder.
De dag lijkt een happy end te krijgen totdat ik een mail open van een vriendin die meldt dat haar man ernstig ziek is. Het is een volgende schakel in een keten van ellende die haar en haar gezin al ruim een jaar treft. Ik word er erg droevig van en weet ook eigenlijk niet wat ik haar moet zeggen. Muziek kan dan uitkomst brengen merk ik als we 's avonds met het koor waar ik in zing de medley uit de musical 'Hair' oefenen. De medley begint en eindigt met het optimistische 'Let the sunshine in'. Ik zing het voluit mee: Let the sunshine, let the sunshine in, the sunshine in, en hoop dat het waarheid wordt.

Help

Help, wat mankeert er aan mij? Ik ben toch heus wel dol op Hollandse huiselijkheid. En ik ben ook niet vies van een dosis gezonde nostalgie. Op cynisme ben ik niet te betrappen, meestal ben ik tamelijk positief. Daar ligt het allemaal niet aan.
Mooie verhalen kan ik zeer waarderen en wat mij betreft kunnen ze niet vaak genoeg verteld worden, in welke vorm dan ook. Ik hou van eerlijk en authentiek. Het platteland kan rekenen op mijn innige belangstelling, in menig dagdroom zweef ik weg naar een bestaan vol biologisch verantwoord, zelf verbouwd voedsel. En o ja, ik ben een vrouw.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik perfect in het plaatje pas en aan alle voorwaarden voldoe. De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat er daarom iets aan mij schort. Is het de ontstentenis van een bepaald gen, of is het gewoon nuffigheid? Heus, ik heb het een keer geprobeerd, maar ondanks vijf miljoen aanhangers vind ik er geen biet aan, aan 'Boer zoekt vrouw'.
Help, vrouw zoekt boeiende televisie. Helaas komende zondag de laatste aflevering van het onnavolgbare 'Spaanse Schaep'. 

Bed verschonen

Wat is geluk? Er zijn heel veel woorden gezegd en geschreven in een poging deze vraag te beantwoorden. Desondanks is het onmogelijk een defintie van het begrip geluk te geven. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar, maar hoe dat er precies uitziet is moeilijk te omschrijven en ook van plaats, tijd en situatie afhankelijk.
Het leven wordt door velen maakbaar geacht en daardoor lijkt het bijna alsof het je heilige plicht is om te zorgen dat je gelukkig wordt. Er is een uitgebreide geluksindustrie (boeken, websites, goeroes, coaches, workshops) ontstaan die ons er van probeert te overtuigen dat gelukkig worden 'moet'.
Ik weet ook niet precies wat gelukkig zijn is, maar het lijkt mij dat hoe harder je op zoekt bent naar geluk hoe verder je er vanaf drijft. Wat voor mij het dichtste bij geluk komt zijn de kleine genoegens die je soms overvallen, maar die je ook kunt organiseren. Zoals beginnen in een nieuw gekocht boek, in de auto hard meezingen met een stampend rocknummer, als niemand kijkt de sterren van de hemel dansen, oude foto's kijken, op een warme dag zwemmen en daarna opdrogen in de zon. Dat dergelijke genoegens eenvoudig en goedkoop zijn is eigenlijk een voorwaarde voor het gewenste geluksgevoel. In dat licht bezien is mijn genoegen van vandaag een sprekend voorbeeld: het overkomt me geregeld, ik kan ernaar uitkijken, het kost niets en het duurt maar even. Want wat is er heerlijker dan 's avonds in een schoon bed tussen frisse lakens schuiven?