25 jaar

Om me heen kookboeken en verzamelde recepten. Zaterdag heb ik een etentje met een club van vijf vriendinnen bij een van ons thuis en de bedoeling is dat ieder een gang verzorgt. Ik heb mezelf opgedragen het voorgerecht te maken. Geen moeilijke opgave, want ik hou van koken. Maar ik moet toch wel even zoeken omdat er twee vegetariërs in het gezelschap zitten en iemand met een vrij fatale allergie voor vis. Bovendien vind ik dat het voorgerecht geen kaas mag bevatten, aangezien de hoofdgang bestaat uit kaasfondue.
Al zoekend realiseer ik me ineens dat we elkaar dit jaar al 25 jaar kennen. Jonge vrouwen - meiden zou je nu zeggen - waren we, maar wel alle vijf al moeder. We waren allemaal pas verhuisd naar de nieuwste stad van het land en hadden behoefte aan contact. Vanuit een buurthuisbijeenkomst ontstond een vrouwengroep, in het begin bestaande uit 10 vrouwen, die we naar eigen goeddunken inrichtten. We kwamen elke week een avond bij elkaar en bespraken van alles. We waren geen hardcore feministen, maar droegen de vrouwenzaak een warm hart toe. Achteraf beschouwd bevonden we ons in het staartje van de tweede feministische golf. Met onverschrokken jeugdige overmoed werden ochtenden en avonden voor vrouwen uit de wijk georganiseerd over allerhande vrouwenonderwerpen en we deinsden er zelfs niet voor terug een VOS (Vrouwen oriënteren zich op de samenleving)- of assertiviteitscursus te geven, opdat de vrouwenemancipatie haar beslag kon krijgen. We hadden onderling soms stevige discussies, maar erg dogmatisch was het allemaal niet. Gezelligheid en pragmatisme hadden de overhand. Zo organiseerden we onze eigen oppaspool, waar ook sommige echtgenoten aan meededen, en als uiterste vorm van efficiëntie vormden drie vrouwen, waaronder schrijfster dezes, anderhalf jaar lang een kookpool. Het idee daarvan was dat er drie maal per week door 1 vrouw voor drie gezinnen gekookt werd, met het gevolg dat je twee dagen in de week, niet hoefde. Een aangename variant van de afhaalmaaltijd. In de zomer gingen we zonder onze mannen, maar met de kinderen een week op vakantie in Nederland. Uitermate vermoeiend, maar ook heel gezellig, vooral 's avonds als 'het hele spul in bed lag'.
Sinds zo'n 15 jaar zijn we met z'n vijven als vriendinnen nog overgebleven, de anderen haakten om diverse redenen af. Een paar maal per jaar spreken we af en praten we over ons wel en wee en wat ons verder bezighoudt. En we gaan er af en toe ook een paar dagen op uit of we bezoeken een voorstelling of film. Het is cliché, maar ik kan me vaak niet voorstellen dat we allemaal vijftigers zijn en dat er al een half leven achter ons ligt met alles wat daarin gebeurd is. Maar het is wel fijn om een clubje vrienden te hebben waarmee je een gedeeld verleden hebt en waarmee je min of meer op dezelfde golflengte zit. We hebben wel eens gekscherend zitten filosoferen over hoe we als ouwe bessen nog steeds bij elkaar zouden komen, of wie weet, wel bij elkaar zouden wonen. Zaterdag maar eens wat herinneringen ophalen, bij de groene asperge-rucolasalade met hazelnoten en gekookt ei.
Maar eerst zal ik die dag aanwezig zijn bij de begrafenis van een dierbare collega. Zij overleed afgelopen zondag na een korte slopende ziekte, nog maar 52 jaar oud. Deze trieste gebeurtenis doet ieder die ermee wordt geconfronteerd beseffen vooral van het leven te genieten. Zij heeft dat ook altijd gedaan.