Op een mooie Pinksterdag

Het weer lokt me naar buiten. Eerst 's morgens de tuin in op de yogamat voor de 'zonnegroet' en andere oefeningen om de spieren soepel te houden. En dan 's middags lekker een stukje fietsen. M. gaat niet mee want hij heeft die ochtend al op de racefiets gezeten en vindt het even genoeg. Ik wijk af van de voor de hand liggende route door duinen, bossen en Aerdenhoutse dreven en kies voor de polder. Het is perfect fietsweer en met de wind achter ben ik in een oogwenk op de Geniedijk, ooit onderdeel van de Stelling van Amsterdam, en ruim 110 jaar geleden aangelegd. Nu staan er prachtige oude bomen, lopen er schapen en kun je er, niet gestoord door auto's, prettig fietsen.
Een polder blijft een bijzonder fenomeen. Door de rechte wegen die elkaar kruisen in een geometrisch patroon, worden polders vaak saai genoemd en dat zijn ze soms ook, vooral op winderige koude dagen. Maar nu geniet ik van de weidsheid en de sappige weilanden met koeien, kalveren en paarden, zelfs als op de achtergrond de vliegtuigen opstijgen vanaf de polderbaan. Al fietsend kom ik langs namen van wegen die me doen denken aan mijn middelbare schooltijd. Klasgenoten uit Hoofddorp en wijde omgeving hadden het over de IJweg en de Spieringweg. Ik kwam als brugger nog niet de ringvaart over en had zodoende geen idee hoe beroerd het was om dagelijks tegen de wind in deze polderwegen te moeten trotseren op weg naar school. Geen wonder dat dit deel van mijn klasgenoten massaal aan de brommer ging na de zestiende verjaardag. Zelf taalde ik in het geheel niet naar zo'n herriemakend en stinkend vervoermiddel, niet in de laatste plaats omdat ik niet ver van school woonde, maar ook omdat fietsen me altijd een vrij gevoel heeft gegeven. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik mijn eerste echte fiets. Vanaf die dag was het echt mogelijk om zelfstandig op pad te gaan. Ik weet niet meer of dat ook direct mocht van mijn ouders, maar fietsen was vanaf dat moment wel een van de dingen die ik het liefste deed. Er was een bepaald traject rondom onze flat in Amsterdam, van hooguit anderhalve kilometer dat ik fietste, telkens weer hetzelfde rondje. Maar dat kon me niet schelen, in mijn fantasie ging ik op reis naar verre oorden of deed ik mee aan een wedstrijd. En bij ieder rondje was er steeds het gevoel van totale vrijheid. Met het polderrondje van deze Pinkstermiddag was ik weer even terug bij het gevoel van zoveel jaar geleden.