Langs de lijn

Van jongs af aan stond voor onze beide zonen vast dat voetbal een belangrijk onderdeel zou worden van hun leven. Niet dat wij ze bewust die kant op dreven. M. noch ik hebben deze sport zelf beoefend, maar wel kijken we beide graag naar een goede voetbalwedstrijd en delen we de liefde voor dezelfde club. Een voorteken was wellicht de tijd waarin ik M. heb leren kennen. Juni 1974, voor voetballiefhebbers hoef ik nu niets meer uit te leggen, voor de niet-wetenden: Oranje deed destijds ook mee met het Wereldkampioenschap voetbal in Duitsland en veroorzaakte een voor velen levenslang trauma door in de finale te verliezen van Duitsland.
Tien jaar later werd de oudste zoon, Daniël, geboren, ook in juni, je zou er bijna opzet in gaan zien. Hij keek vanaf een jaar of drie af en toe mee naar het voetbal op tv en werd ook enthousiast voor het spel. Het was dan ook voetbal dat door de zesjarige Daniël gekozen werd als sportbeoefening nadat eerst de door ons vereiste zwemdiploma's waren gehaald. Het kleine broertje Robert, geboren in 1986, ging natuurlijk mee naar de trainingen en de wedstrijden en het werd al snel duidelijk dat hij niet kon wachten om ook mee te mogen doen. Met zijn broer voetbalde Robert al veel op het veldje in de buurt waar door de mannetjes uitgesproken teksten als: 'Ik ben Ajax en jij bent Van Bastos' konden worden gehoord. Voor ons braken jaren aan waarin de zaterdag steevast begon met twee voetbalwedstrijden uit of thuis voor de roemruchte club in ons dorp die ooit een grootheid als Neeskens heeft voorgebracht. Weer of geen weer M. was altijd aanwezig bij de wedstrijden en ik heb zelf ook ontelbare keren tot genoegen langs de lijn gestaan. Hoewel winnen heel belangrijk is, Robert heeft het genoegen gekend drie maal kampioen te worden in de F-en E- jeugd, stond toch altijd het plezier in het spelen voorop. Ook nu nog. De jongens zijn volwassen mannen inmiddels, maar nog steeds spelen ze het geliefde spel, sinds een paar jaar samen in een seniorenteam op zondag. En wij gaan nog steeds kijken want het blijft leuk om je eigen kinderen in hun element in actie te zien. Ook al is het niet altijd even comfortabel, zoals vandaag, het regende twee keer drie kwartier pijpenstelen bij een temperatuur van acht graden, waardoor ik thuis uren nodig had om op te warmen. Het was geen goede wedstrijd, aan onze jongens lag het niet (natuurlijk). Na een voorzet van Robert werd het weliswaar 1-0 en bij de stand 1-1 benutte hij ook een strafschop, maar helaas hebben ze verloren met 2-3.
Jammer, maar winst of verlies is natuurlijk niet het belangrijkste in het leven, al krijg je door berichtgeving in de pers wel eens het idee dat velen het daar niet mee eens zijn. Ik weet wel beter. Daniël heeft vanwege een nare ziekte een aantal jaren niet gevoetbald. Dat wij nu kunnen genieten van onze beide voetballende zoons is van onschatbare waarde. Daar kan zelfs de net niet behaalde landstitel voor Ajax niets aan af doen.