De grote dag

Als je uitkijkt naar en je verheugt op een aanstaande gebeurtenis kan het op die langverwachte dag wel eens tegenvallen. Het is minder bijzonder, leuk of spannend dan je je had voorgesteld. Achteraf constateer je dan dat de voorpret het allerleukste was. Voorpret was al in grote mate voorhanden de afgelopen tien maanden, nadat mijn zoon had aangekondigd zijn vriendin ten huwelijk te vragen.
Nadat vele hoofden en handen - en niet in de laatste plaats die van het bruidspaar zelf - alle voorbereidingen hadden getroffen voor een tot in de puntjes verzorgde bruiloft was het vrijdag dan eindelijk zover: de grote dag.
In de week voorafgaand werd mij meermalen gevraagd of ik zenuwachtig was en voorbereid op de komende emoties. Hoewel ik nooit goed weet wat ik moet antwoorden, want nee, op het moment dat de vraag wordt gesteld ben ik niet zenuwachtig en tja, emoties komen altijd onverwacht uit de lucht vallen, kon ik het niet laten het bruidspaar met dezelfde vragen te bestoken. Ook mijn zoon en zijn aanstaande vonden het moeilijk ze te beantwoorden, maar ze waren op alles voorbereid. Laat ik het voor mezelf zo zeggen: ik had een pakje zakdoeken in mijn envelop-tasje en de make-up die 's morgens op mijn gezicht werd aangebracht was volkomen tranen bestendig. Verder had ik me voorgenomen vooral heel erg te genieten van alles wat de dag zou brengen.


Vanaf het moment dat de trouwauto arriveerde bij het huis van mijn zoon ging het raderwerk, dat een bruiloft is, lopen. (Het aankleden, kappen, opmaken en dergelijke vallen nog onder de voorbereidingen). Dat raderwerk liep gesmeerd en de dag ontvouwde zich als een sprookje. Een sprookje dat waarheid werd. Twee jonge mensen, een schitterende bruid en een stralende bruidegom, die beide al het nodige hebben meegemaakt, beloven elkaar eeuwige trouw. Trotse ouders en grootouders, een hardwerkende ceremoniemeester en zijn charmante en zorgzame assistente, de getuigen, familie en vrienden waren er bij aanwezig, bij het stadhuis, de balkonscène, in de kerk, en in de feestlocatie op het strand. Zij hoorden toespraken, gedichten, overdenkingen, mooie liederen, fluitspel en heel veel goede wensen. En er waren cupcakes, bubbels, eten en drinken in overvloed, mooie woorden, cadeaus, grappige stukjes en.....muziek en dans.

 

Natuurlijk zijn er emoties langs gekomen gedurende de dag: vreugde, ontroering, heimwee en ook verdriet. Er waren dan ook genoeg momenten waarop bij mij de tranen hadden kunnen vloeien, maar dat gebeurde toch nog onverwacht. 's Avonds tijdens het vrolijke, uitgelaten feest nam de vader van de bruid zijn dochter in de armen om te dansen. Na een paar minuten gaf hij zijn dochter voor de tweede keer die dag weg aan de bruidegom, die de dans overnam. Ik voelde uit mijn ooghoek iets naar beneden glijden.

Het was een fantastische, feestelijke, blije dag, van 's morgens vroeg tot middernacht.
De voorpret was leuk, maar het echhie was het allermooiste. Het was heerlijk om er bij te zijn.