Laat ik voorop stellen dat ik niets tegen mensen heb. Ze zijn alleen zo nieuwsgierig. We zijn hier in de waterleidingduinen met zeer velen inmiddels, de mensen struikelen haast over ons en nog staan ze ons aan te staren en slaan ze kreten van verrukking en verbazing. Of ze gaan ineens heel zachtjes tegen elkaar praten, alsof wij ze niet allang van meters ver hebben horen aankomen. Een beetje privacy is er niet meer bij tegenwoordig. Zelfs in deze akelige positie, met een tak verstrikt in mijn gewei, gunnen ze me geen rust, er moet weer een foto gemaakt worden.
Als wij het eens wagen de rollen om te draaien, door in de tuinen van de mensen op zoek te gaan naar frisse groene blaadjes, dan zijn ze ineens niet zo blij meer om ons te zien. Rare jongens, die mensen! Kom, ik ga nog maar eens proberen die tak kwijt te raken, in deze tijd van het jaar moet ik tenslotte mijn mannelijkheid tonen en met dit uiterlijk sla ik een modderfiguur in de roedel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten