Milieuheilige

Bij de drogist is een oude dame voor mij aan de beurt. Ze staat op het punt het product dat ze heeft uitgezocht af te rekenen als de verkoopster een verpakte zeepdispenser te voorschijn haalt. "De eerste 50 klanten van vandaag mag ik dit cadeau geven" zegt de vrouw achter de toonbank blijmoedig. "Het is een zeephouder met een batterijtje en u hoeft alleen maar uw handen eronder te houden, dan komt er vanzelf precies voldoende zeep uit om de handen te wassen". "Dat is dus zeer handig en hygiënisch" voegt ze er wervend aan toe. De oude dame kijkt eens naar de gulle gift, maar besluit hem niet aan te nemen. "Weet u", zegt ze vriendelijk maar beslist, "ik heb er geen plaats voor, ik hoef hem niet". "Jammer, nou dan wil die mevrouw achter u hem vast wel hebben" antwoordt de verkoopster monter en ze maakt een beweging met haar hoofd in mijn richting. Intussen wordt ik al geholpen door haar collega die juist het door mij bestelde artikel onder de toonbank vandaan haalt. Bij het afrekenen herhaalt zich het ritueel van even daarvoor en wordt mij het geschenk in het vooruitzicht gesteld. Helaas voor deze verkoopster zal ook ik het nutteloze voorwerp niet in ontvangst nemen. Ik leg haar uit dat ik er op tegen ben om apparaten op batterijen te gebruiken, die wat mij betreft overbodig zijn. Een zeepdispenser met een drukpompje voldoet prima en is net zo makkelijk en hygiënisch als een die door een milieubelastende batterij wordt aangedreven. De jonge verkoopster kijkt me niet begrijpend aan. Zou ze weten wat het gebruik van batterijen en milieuvervuiling met elkaar te maken hebben vraag ik met licht verontrust af. Om niet ondankbaar over te komen zeg ik haar dat ik het leuk vind om als klant een cadeautje te krijgen, maar dat ik niet begrijp waarom voor dit soort nutteloze producten wordt gekozen. "Tsja", zegt het meisje enigszins uit het veld geslagen,"daar kan ik ook niets aan doen". Nu ik toch al niet meer in aanmerking kom voor het etiket 'leukste klant van de ochtend', besluit ik mijn punt volledig af te ronden. Ik opper dat ze mijn bezwaar misschien kan doorgeven aan de verantwoordelijken. De verkoopster geeft geen sjoege meer op mijn laatste opmerking en is al bezig de artikelen in een plastic draagtasje te stoppen. Nu ga ik alweer haar goede bedoelingen dwarsbomen, want dat tasje wil ik ook al niet, ik heb immers een fietstas bij me.
Als ik de winkel uitloop vraag ik me af of ik nu een milieufanaticus ben. Nee, dat ben ik niet, volgens mij. Ik gebruik heus wel batterijen, ik rijd auto, over een paar dagen stap ik (voor het eerst sinds 12 jaar) weer in een vliegtuig en 's winters zet ik de verwarming een half graadje hoger als ik het koud heb. Maar ik erger me aan zogenaamd leuk bedoelde acties van reclame- en marketingjongens en -meisjes die proberen een product 'in de markt te zetten' waar de consument niet om gevraagd heeft. En als dat dan ook nog onnodig veel milieuschade veroorzaakt vind ik het nog irritanter.
Een ander voorbeeld hiervan kreeg ik een paar maanden geleden in de brievenbus. Een kartonnen kaart op A-4 formaat met een plastic hoesje er omheen. Op de kaart staat: 'Een kaartje van Unox omdat je het zo druk hebt'. Vouw je de kaart open dan krijg je de schrik van je leven, want er begint ineens een reclamedeuntje te spelen. Vervolgens vertelt een stem je dat je ondanks een druk leven toch een gezonde maaltijd (met groenten!) in een handomdraai op tafel kunt zetten dankzij Unox. Als aanmoediging zit er een coupon bij waarmee je 50 % korting krijgt op een Unox Soep in Zak.
Achterop de kaart vermeldt Unilever Nederland het volgende: 'Dit product bevat een batterij. Graag dit product bij gescheiden afval deponeren'. Aan alles is gedacht: de milieuorganisaties kunnen niet bij Unielever klagen over onzorgvuldigheid. Maar ik zit als goedwillende afvalscheider met een probleem. De kaart kan niet bij het oud papier en hij past ook niet in de batterijenbak.
Wat een verspilling voor 50 % korting.
Ik heb de kaart nog steeds liggen, omdat ik er nog niet toe ben gekomen hem bij de milieustraat te brengen. In hoeveel huishoudens zal hij tussen het normale afval terecht gekomen zijn?