Verhuizen

Een paar honderd meter bij ons huis vandaan staat een buitenplaats te koop. Het is een aardig optrekje met een meer dan flinke lap grond eromheen. Aan de weg staat een klein bordje met de naam van het landgoed. Die naam kenden we al uit een hele andere omgeving. De tegenstelling tussen de buitenplaats Gliphoeve en die andere Gliphoeve in de Amsterdamse Bijlmermeer kan bijna niet groter. Eind jaren zeventig kregen M. en ik als pas getrouwd stel een driekamerflat in de Bijlmermeer. We waren er heel blij mee, het was een prettige, ruime flat op acht hoog met mooi uitzicht, vooral aan de huiskamerkant. Vanuit de keuken aan de voorkant hadden we zicht op de parkeergarage van onze flat en op die van de flat aan de overkant een eindje verderop, genaamd Gliphoeve. Het was een gevreesde plek, Gliphoeve stond begin jaren tachtig symbool voor alles wat er mis was gegaan met de nieuwbouwwijk in Amsterdam zuidoost. Het was er smerig, bewoners gooiden het huisvuil over de reling van de galerij en de criminaliteit tierde welig, in de parkeergarage werd gedealed.

uitzicht op de parkeergarage Gliphoeve, met beschildering

De wijk Bijlmermeer, een stadsuitbreiding aan de zuid-oost kant van Amsterdam, was eind jaren zestig, begin jaren zeventig opgezet met de beste bedoelingen. Het zou een kindvriendelijke, groene en autoluwe wijk worden met mooie grote flats voor gezinnen in de middenklasse. De flats die werden gebouwd kregen namen van buitenplaatsen in Nederland, in een kennelijke poging de ideale woonsituatie op een landgoed in naam over te brengen op de nieuwbouwwijk. Niet de straten, maar de flats hadden namen en die klonken soms best deftig: Hoogoord, Groeneveen, Gooioord, of grappig: Grunder, Kikkenstein. De wijk was onderverdeeld in buurten, alle flats waarvan de naam met een H begon vormden de H-buurt, die met een E, de E-buurt en wij woonden in de G-buurt.
Alle goede bedoelingen ten spijt pakte de realiteit van de Bijlmermeer geheel anders uit. Het werd geen wijk voor de middenklasse, hoewel die er zeker in de beginjaren nog wel woonde, maar door demografische omstandigheden werd Amsterdam zuidoost een verzamelplek van allerlei mensen waarvoor elders geen plaats was. Een groot deel van de bevolking kwam rechtstreeks uit andere delen van de wereld in Nederland terecht en vonden een plek in deze wijk. De enorme verzameling flats met weinig laagbouw bevorderde niet de sociale controle en ook het aantal voorzieningen voor de bewoners, die veelal van een minimum moesten rondkopmen, was ruim onvoldoende. Dit alles had consequenties voor de leefbaarheid van de gehele wijk die er niet op vooruit ging.
Ondanks deze minpunten hebben we er toch heel prettig gewoond, de flat was heel ruim en goed gebouwd, de metro bracht ons binnen 20 minuten in het centrum van de stad en de omgeving was behoorlijk groen (in 1982 werd de Floriade zelfs in Amsterdam zuidoost gehouden).
Vanwege de komst van het eerste kind zijn we toch maar verhuisd. Lang nadat we weg waren zijn er een heleboel flats afgebroken en is de Bijlmermeer weer opnieuw ingericht, waarbij geleerd is van de fouten uit het verleden. Gliphoeve was een van de eerste flats die is afgebroken.
De andere Gliphoeve uit de 17de eeuw staat er nog puik bij en moet 3,45 miljoen opbrengen.