Abrikozen

Op de kleine weekmarkt in St. Gervais d'Auvergne wordt voornamelijk fruit en kaas verkocht. Precies wat ik hoopte aan te treffen. We lopen eerst langs de kraampjes om te kijken wat er zoal wordt aangeboden, zodat we doelgericht een paar aankopen kunnen doen. De eerste kraam met kazen uit de streek bevalt me en we stoppen om een stukje Saint-Nectaire te kopen, een rauwmelkse boerenkaas die we al geproefd hebben tijdens het diner bij onze gastvrouw. Maar ik ben ook nog op zoek naar geitenkaas en die vinden we twee stalletjes verderop. Er liggen drie rijen kleine kaasjes in het gelid, die wat vorm en omvang betreft gelijk zijn, maar de kleur is anders. De eerste rij is wit, de tweede rij heeft een licht gelige zachte korst en de derde rij heeft een nog wat dikkere korst die grijs-bruin getint is. Als ik aan de beurt ben vraag ik de verkoopster wat het verschil tussen de drie is en ze legt uit wat we al vermoeden, dat het dezelfde kaas is van heel jong tot belegen. Ik koop een kaasje van de middelste leeftijd.
Nu alleen nog wat fruit. We lopen terug naar de allereerste kraam waar voornamelijk abrikozen, kersen, meloenen en aardbeien liggen. De aardbeien zien er zeer appetijtelijk uit en hoewel ze niet echt goedkoop zijn kies ik een doosje uit. De marktkoopman krijgt ons in het vizier als we daarna onze blik op de abrikozen richten. Hij biedt ons er eentje aan om te proeven, het zijn van die grote sappige abrikozen, die je in Nederland eigenlijk nooit ziet. We proeven en ja, de smaak en 'bite' zijn voortreffelijk. "Très bon" beantwoorden we de vragende blik van de man. Daar wil ik er wel een paar van hebben. "Deux kilo?" vraagt de verkoper bloedserieus. Ik begin een beetje te lachen en schud mijn hoofd. Nee, geen twee kilo, een pond wil ik, dat lijkt me al meer dan genoeg voor ons tweeen. Maar daar is de man het niet mee eens. Een 'livre' schampert hij, die staan in de bibliotheek moppert hij in het Frans, alsof hij aan mijn neus kan zien wat mijn professie is. Voor de zekerheid zeg ik nogmaals dat ik een "demi kilo" wil hebben, misschien is het woord livre ouderwets en begrijpt hij me niet goed. Maar dat is het niet, hij maakt ons duidelijk dat hij niet minder dan een kilo wil verkopen. Voor de derde keer laat ik blijken dat ik echt niet van plan ben een kilo abrikozen in te slaan, maar de man geeft geen duimbreed toe. Hij vertikt het me een pond abrikozen te verkopen. Mijn geduld raakt op en ik geef de man het geld voor de aardbeien en verbijsterd over zo'n weinig klantgerichte houding verlaten we de markt.

Gedurende de rest van de dag vragen we ons een paar keer af wat de reden kan zijn om zo je klanten van je weg de supermarkt in te jagen. We komen er niet uit, maar ik moet wel steeds denken aan dat gebaar dat die ene stripfiguur van Franse origine vaak maakt als hij andere culturen niet begrijpt.