Circus Zen

Als ik op vakantie ga neem ik altijd mijn yogamatje mee. Niet omdat ik een fanatieke yogi ben, maar omdat het zo heerlijk is om in de buitenlucht wat yogahoudingen te doen. En dat lukt doorgaans alleen maar in de vakantie. Buiten mijn wekelijkse yogales komt het er eigenlijk niet van om de mat uit te rollen en al helemaal niet in de buitenlucht. Tijdens onze vakantie, zeker als die zich afspeelt in een mediterrane landstreek, grijp ik de gelegenheid om in de ochtenduren, als de zon nog genadig is, wat te
rekken en strekken in de tuin of op het terras van 
ons vakantiehuis of -appartement. Zo de dag te kunnen beginnen geeft een vrij en ontspannen gevoel.





Mijn yogalerares is vanaf 1 april begonnen met een extra les op vrijdagochtend, buiten, als het weer het toelaat. De locatie die ze hiervoor heeft uitgezocht is een openbaar grasveldje op een rustige plek in ons dorp, aan de rand van het bos. Vorige week vrijdag was ik in de gelegenheid een keer mee te doen. De mat op het gras, ruisende bomen, fluitende vogels, een mild zonnetje en fijne oefeningen, dat alles zorgde voor een bijzonder prettige ervaring, die naar meer smaakte.

Met opnieuw een vrije vrijdag meld ik me deze morgen weer op de afgesproken plek. Hoewel de omstandigheden wat betreft het weer uitstekend zijn, is er een onvoorziene factor die onze les enigszins in de weg zit. Op het veldje is een circus neergestreken. Diverse auto's, kampeerwagens en caravans staan opgesteld. Er heerst nog relatieve rust bij de start van de les, maar na een minuut of vijf verschijnt er een vrachtauto die lange tijd de motor stationair laat draaien. Ik lig met mijn rug naar het gebeuren en probeer het geraas van de auto te negeren. Het valt nog niet mee hier 'Zen' mee om te gaan. Na een kwartier is de auto weg, of in ieder geval is de motor uit. Het circuskamp komt geleidelijk aan tot leven en dat bevordert de rust niet. Een Jack Russell wordt losgelaten en neemt een spurt onze kant op. Hij geniet van zijn vrijheid zoals honden dat gewoon zijn, door zijn behoefte te doen en gaten te graven, gelukkig wel langs de rand van het veldje.

Dat zeven jaar yoga-lessen volgen zijn vruchten afwerpt - met dank aan Sandra-, merk ik als we aan het eind van de les de gebruikelijke ontspanning doen. Het hele circus is geen punt meer, onder de zon en met de begeleidende woorden van de lerares laat ik het vanzelf los.

Daarom gaat die mat weer mee, straks.