Lusthof

Portugal, Monte Saraz, mei 2015

Op de laatste dag van onze vakantie in Portugal nemen we 's morgens afscheid van onze gastheer Marc. Hij is eigenaar van de Bed & Breakfest waar we vijf dagen verbleven.





"Hebben jullie nog in het gastenboek geschreven?" vraagt hij. Oeps, bijna vergeten. En deze schitterende locatie verdient juist een hommage, want Bed & Breakfest is een veel te magere omschrijving voor het landgoed waar we met spijt afscheid van nemen.



De betiteling 'Romeinse lusthof' kwam in mij op toen we op onze eerste dag hier door een vriendelijke dame werden rondgeleid die, hoewel ze geen woord Engels sprak en wij geen Portugees beheersen, ons toch goed wegwijs kon maken in het kruip-door-sluip-door complex.

De eeuwenoude boerderij wordt omringd door een olijfgaard en een grote tuin, met overal zitjes,

hoekjes en nissen met stoelen en bankjes.

Stenen muur die gedeeltelijk stamt uit de Romeinse tijd

En een zwembad uiteraard, dat in vroeger tijden dienst heeft gedaan als bassin voor de olijfolie.

Naast het hoofdgebouw met daarin kamers voor de gasten staan op het landgoed ook nog een aantal vrijstaande huizen, gebouwd in dezelfde landelijke stijl. Dit alles ligt ongeveer 800 meter van de geasfalteerde weg naar het dorp, zodat het heerlijk rustig is. Nou ja, afgezien van het luide gekwaak van de kikkers in de vijver -geheel gevuld met waterlelies - en overdag het onophoudelijke gekwetter van spreeuwen, zwaluwen en vele andere vogels.

Uiteraard ontbreekt op dit Elysium ook een elegante huiskat niet, die zich niet alleen vorstelijk neervlijt op de ligstoel bij het zwembad, maar ook tijdens het ontbijt rondhangt om op een onbewaakt ogenblik gezellig bij je op de stoel te springen. Kortom, we voelden ons hier erg thuis.    

Het uitzicht op het hoger gelegen dorp Monsaraz, een paar kilometer verderop, is zowel overdag als
's avonds betoverend, net als het dorpje zelf waar we alle avonden hebben gegeten met een schitterende zonsondergang als toetje.

De smaakpapillen kwamen in deze paradijselijke omgeving dus ook niets tekort en dat begon al bij het ontbijt aan een grote gemeenschappelijke tafel, waar soms wel vijf talen werden gesproken. 

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de omgeving, die ons ook in meerdere opzichten verraste. Maar daarover een andere keer. 

Ontdekking

Opnieuw stop ik de cd in de speler, voorlopig kan ik nog niet genoeg krijgen van deze muziek. De enigszins doordringende, bijna hypnotiserende stem van de jonge Ierse singer-songwriter klinkt volwassen, doorleefd. De nummers op zijn debuutalbum zijn afwisselend, qua tempo en genre. Folk, blues, soul, een vleugje gospel, hij combineert en beheerst het allemaal. Bij één nummer doet hij me zelfs aan Jim Morrison van The Doors denken. Behalve gitaar, slagwerk en piano (keyboard) is er ook een rol weggelegd voor de cello, een instrument dat je niet zo vaak hoort in popmuziek, en het klinkt fantastisch en creëert een bepaalde zwaarmoedige sfeer. Het album is voor een groot deel opgenomen op de zolder van de artiest, niet een perfecte studio en daarom klinkt het af en toe wat 'gruizig'. Geen gelikte productie dus.



Hozier is de artiestennaam van Andrew Hozier-Byrne, 24 jaar en al vanaf zijn vijftiende met muziek bezig. Vorig jaar had hij zijn eerste hit in Ierland en de VS met 'Take me to church', het openingsnummer van het album. Deze indringende song met dito tekst zet direct de toon voor de rest van het werk op de cd. De teksten van Hozier zijn niet alledaags, maar gaan ergens over en dat is voor mij een extra reden voor enthousiasme.
Het is lang geleden dat ik zo gegrepen werd door nieuwe muziek. Als je jong bent gebeurt dat sneller is mijn ervaring. Had ik een nieuwe lp en later cd, dan draaide ik die grijs.Met dit album heb ik die neiging ook en dat betekent dat er een snaar geraakt is. Een mooie ontdekking.

 

   
.

Alternatief

Na anderhalf uur lopen in de stromende regen sopt het in mijn schoenen net zo als daarbuiten. Bovendien begint mijn al geblesseerde rechtervoet steeds meer pijn te doen en M. klaagt over een oude beenkwetsuur die nog steeds niet over is. Maar we zijn op weg naar het einde en natuurlijk zetten we door. Nog zo'n zeven kilometer en dan zijn we in Usselo. Waar? Usselo, een stipje vlak onder Enschede. Het eindpunt van het Trekvogelpad, dat 400 km westwaarts start in Bergen aan Zee. December 2007 zijn we begonnen aan dit wonderschone natuurpad dwars door Nederland en nu zes en half jaar later, lopen we de laatste etappe.
Aanvankelijk waren we iets anders van plan voor dit vakantieweekje. Een rondje IJsselmeer fietsen  zou het worden, maar de weersverwachting voor dat gebied gooide roet in het eten. Plan B trad in werking: de laatste etappes lopen van 'onze' Lange Afstands Wandeling (LAW). Nog snel een Bed & Breakfest geregeld in de buurt van Neede (Achterhoek) van waaruit we konden opereren.

 

Het lopen van de LAW heeft in ons geval altijd meer weg van een biatlon, we lopen niet alleen, we fietsen dezelfde afstand ook nog een keer. Dat gaat zo. Eerst rijden we met de auto -fietsen achterop- naar het eindpunt van de te lopen etappe. Daar parkeren we de auto en laden de fietsen af. We fietsen vervolgens naar het beginpunt van de etappe, daar waar we de vorige keer zijn gestopt. We zetten de fietsen goed verankerd neer en lopen de etappe tot de auto. Met de auto halen we de fietsen op. Klinkt ingewikkeld, maar loopt gesmeerd als je het een paar maal hebt gedaan. En het is een prettige afwisseling van beweging.

Dit laatste gedeelte, van Ruurlo naar Usselo, is wat ons betreft wel één van de mooiste stukken van de gehele route. Het voert ons langs bloeiende heide, 

 lieflijk slingerende beken

en staat garant voor ontmoetingen met

schaapskudden, kalfjes, een zilverreiger (!) en.....

   
muggen.
In dit werkelijk schitterende hoogveengebied stikt het in juli en augustus van de muggen. Net op de warmste dag van de week liepen we daar in korte broek doorheen. Geen goed idee als je, zoals ik, een beetje allergisch bent voor deze kleine sluipmoordenaars. Binnen enkele minuten leken mijn benen die van een waterpokkenpatiënt en ontstond de onvermijdelijke jeuk. M. deed manmoedige pogingen mijn belagers weg te jagen, dan wel dood te slaan, maar het waren er teveel.

 .

Ondanks die kleine ongemakken is het een voorrecht om zo door de mooiste delen van ons eigen land te mogen struinen, soms met regen, vaak met zon. We hebben er van genoten.
De eindstreep hebben we geheel volgens de laatste mode vastgelegd, bij gebrek aan ontvangstcomité

Kleine dingen

"Heb je zin in een fietstochtje?" Als die vraag mij gesteld wordt zit ik bij wijze van spreken al op het zadel. Dus zo snel als ik gelegenheid had beantwoordde ik de vraag die via mail binnenkwam van vriendin M. bevestigend. Geluk zit in kleine dingen en dat geldt voor mij zeker als het om fietsen gaat. Sinds ik het als klein meisje leerde ervaar ik nog iedere keer wanneer ik fiets iets van dat gevoel van vrijheid dat me toe al overkwam. Degene die het fietsen heeft 'uitgevonden' verdient een groot standbeeld.

Deze zomer hebben we veel prachtige dagen en afgelopen vrijdag was er één van. Perfect weer voor een tochtje naar Noordwijk. Eerst door het groen van Leyduin richting Zandvoort. Op de boulevard zochten we een bankje voor een koffiestop . De door mijn vriendin meegenomen koffie uit de thermoskan smaakte uitstekend zo met uitzicht op zee.

Op het fietspad door de duinen richting het zuiden kwamen we, behalve veel andere fietsers, ook een slimme gast tegen die, anders dan veel van zijn soortgenoten, bepaald niet schuw was. Het leek er meer op dat deze Lowieke uit was op een gratis maaltje.


Rond 12.00 uur kwamen we aan in Noordwijk, waar we een strandtent uitzochten voor de lunch. Een prima gelegenheid om niet alleen een aantal zaken door te nemen die ons persoonlijk bezig houden, maar ook de actuele problemen op wereldschaal die ons raken. Oppervlakkige praatjes zijn nu eenmaal niet aan ons besteed.
Voor de terugreis kozen we een iets andere route die ons via Langevelderslag langs het zweefvliegveld bracht waar we uitzicht hadden op een grote groep grazende herten.

Gezeten tussen de konijnenkeutels nog even een selfie, inmiddels al niet modern meer, maar wel leuk.  

Het was geen spectaculaire tocht, gewoon vanaf huis samen een eindje peddelen en ondertussen lekker bijpraten. Maar wel errug lekkuh, zoals mijn vriendin de volgende dag memoreerde. Groots en meeslepend: nodeloos ingewikkeld.

Catalunya

Pacs del Penedès, 11 juni 2014

"You're in Catalunya, not Spain" voegt de beeldschone Spaanse ons half geamuseerd en half serieus toe. M. heeft de jonge vrouw, Vanessa heet ze, zojuist toevertrouwd dat hij voor het eerst in Spanje is.
We krijgen een rondleiding op het eeuwenoude wijngoed - sinds 1790 - Parés Baltà in de wijnstreek Penedès, tussen Barcelona en Tarragona. Vanessa geeft in uitstekend Engels uitleg. Ze vertelt gloedvol, met veel handgebaren en gezichtsuitdrukkingen over hoe het familiebedrijf op biologische en duurzame wijze wijn, cava en olijfolie produceert. We krijgen alle aandacht, want we zijn de enige gasten en dat geeft ons de gelegenheid veel vragen te stellen en komen we ook te spreken over andere onderwerpen dan het maken van wijn alleen. En dan blijkt dat onze Vanessa een warm pleitbezorgster is van de Catalaanse onafhankelijkheid. Of de Catalanen veel baat hebben bij een eventuele onafhankelijkheid is de vraag, maar zover komt onze conversatie niet, want de rondleiding is ten einde en wordt afgesloten met een proeverij. Er moeten tenslotte ook zaken gedaan worden.

 

De Cava, witte en rode wijn, het is allemaal even lekker en ook de olijfolie van het huis is heerlijk. We houden ons in, veel ruimte hebben we tenslotte niet over in de auto, en rekenen een paar flessen wit en rood en een fles 'extra vergine' af. Maar niet nadat Vanessa een fotootje heeft gemaakt van de bladzijde uit mijn reisgids waarin het wijngoed wordt vermeld. Op haar vraag hoe wij bij Parés Baltà terecht waren gekomen had ik onze gastvrouw namelijk verteld dat het bedrijf genoemd wordt in het boekje dat ik bij me heb over deze streek. Als echte bibliothecaris heb ik haar de betreffende bladzijde laten zien en de Nederlandse tekst een beetje vertaald. De titel moet haar aangesproken hebben: '100% Catalonië en Barcelona'.

  

  

Barcelona

Canyelles, 10 juni 2014

Drie dagen geleden zijn we vanuit de Languedoc vertrokken richting Spanje voor het tweede deel van onze vakantie. We hebben voor een week een huis gehuurd, 45 km ten zuiden van Barcelona, 6 km landinwaarts en met uitzicht op zee.

Het is 32 graden als we aankomen. De eerste dagen blijft het zo warm en daarom doen we rustig aan. Vandaag is het minder heet en we besluiten een bezoek te brengen aan Barcelona. Dat kan heel goed met de trein, vanuit Vilanova i la Geltrú, de badplaats waar we min of meer op uitkijken vanaf het terras. De treinreis duurt ongeveer 45 minuten en dan ben je in het centrum van Barcelona. Handig, geen gedoe met parkeren in zo'n drukke stad. De treinreis verloopt voorspoedig totdat de trein vlak voor Barcelona tot stilstand komt en geruime tijd blijft staan. Na een kwartiertje worden de meeste passagiers ongeduldig en begint men onderling te overleggen wat er aan de hand kan zijn. Veel wijzer worden we er niet van want ons Spaans is uitermate belabberd. Wanneer er eindelijk iets omgeroepen wordt vraag ik aan een student die vlak bij ons zit of hij Engels spreekt. Trots knikt hij en daardoor uitgenodigd vraag ik hem wat er aan de hand is. Er blijkt op het eerste station van Barcelona een kapotte trein te staan en we moeten terug naar het station waar we net vandaan komen. Ik vraag of dit vaker voorkomt, maar dat blijkt niet het geval, volgens de student is dit nog nooit gebeurd. Kwestie van slechte timing onzerzijds, maar we hebben vakantie en dus de tijd. Drie kwartier later dan gepland zijn we in de stad.
We zijn allebei voor het eerst in Barcelona en beschouwen deze trip als een eerste vluchtige kennismaking.

We bekijken de Sagrada Familia -alleen van buiten-, lopen een stukje over de Ramblas, zien Columbus vanaf zijn hoge positie wijzen naar Genua (waar hij vandaan kwam),

laten de Kathedraal links liggen, maar staan wel even stil bij het intieme plein waaraan het gebouw staat dat een afdeling van de Inquisitie herbergde.

 

En aan het eind van de dag zoeven met de Funicular en de Télèpheric naar de Mont Juic om de stad en de haven van bovenaf te bekijken.

Een indruk hebben we gekregen: een drukke, moderne stad met veel historie en kunst, van Oudheid tot heden. Wat ons van deze dag vooral zal bijblijven zijn twee rustmomenten in de drukte. Een smakelijke lunch in een klein zaakje vlak bij de Sagrada Familia waar we de enige gasten zijn. In het piepkleine winkeltje annex proeflokaal bestierd door een charmante moeder en dochter eten we, geheel tegen de Spaanse regels in, om twee uur 's middags een heerlijke tapasmaaltijd. En evenmin strokend met de plaatselijke gewoonte nuttigen we om half acht 's avonds een paella in een minder toeristisch buurtje aan de voet van de Mont Juic. Een buurtje waar zowel Spanjaarden als 'allochtonen' naast elkaar wonen en werken. Van de islamitische slager tot de Chinees die onze paella bereidt.
De terugreis verloopt volgens het spoorboekje en dus voorspoedig.

Keukengeluk

Hameau de Barres, Quarante  4 juni 2014

De eerste avond van ons verblijf in de Languedoc staan er heerlijke koude gerechten voor ons klaar.

De dagen daarna moet ik zelf aan de slag. Dat is niet erg want ik kook graag, ook in de vakantie.

Maar het is behelpen in de minikeuken van ons vakantieappartement. Je kunt er eten klaarmaken, niet koken. In dit keukentje waar van alles te weinig is – ruimte, pannen, bestek – word je vanuit culinair oogpunt terug geworpen op no-nonsense maaltijden waarvoor weinig eisen gesteld worden aan de minimale uitzet.

In tegenstelling tot de bescheiden afmeting van het appartement is het terras dat bij de woning hoort erg groot.

Op zich een logische zet in een streek waar het leven zich een groot deel van het jaar buiten afspeelt. Het terras herbergt ook een gemetselde barbecue en dat verklaart wellicht de keuze voor de poppenkeuken in huis. Op vakantie hoor je blijkbaar te barbecueën en niet in pannen te roeren. Maar voor twee personen barbecueën, dat werkt niet. Bovendien is dat carnivorenvoer niet ons lievelingseten.

Voor vandaag staat er een eenvoudige ratatouille, een Mediterraan groentegerecht, op het menu. De boodschappen hiervoor hebben we gisteren al gedaan. Tijdens een wandeling vanmiddag op La Clape, een kalkmassief tussen de stad Narbonne en de kust, klimmen we langs de rotsige helling naar boven. Er stijgt uit de kleine struikjes waartussen we onze voeten zetten een kruidige geur op en als ik ze van dichterbij bekijk, zie ik dat het wilde tijm en rozemarijn is. Precies wat ik nog nodig heb voor de finishing touch van de ratatouille. En zo verdwijnt even later een handje verse kruiden in de koelbox die in de auto onze meegebrachte lunch fris houdt.

Goede apparatuur is belangrijk in de keuken, maar voor een lekkere maaltijd heb je toch voornamelijk de juiste ingrediënten nodig.