Binnen probeer ik met floxen en monnikskap de zomer nog krampachtig vast te houden.
Buiten vecht het laatste blaadje aan de toverhazelaar voor zijn leven.
Hoewel het nog niet koud is, warm zelfs voor de tijd van het jaar, is het onmiskenbaar herfst. Dat ruik ik en dat zie ik aan wat er op de grond ligt, onder het open slaapkamerraam.
Het is onafwendbaar, ik wil er alleen nog niet aan.
Eindelijk was het er van gekomen om de vakantiefoto's uit te wisselen. Correctie, mijn schoondochter had drie weken geleden al haar foto's van onze gezamenlijke vakantie in september doorgestuurd. Afgelopen weekend kon ik mijn belofte om de onze te sturen, ook inlossen.
Behalve dat het heel gezellig is om na jaren weer eens met je kinderen op vakantie te gaan levert het ook leuke portretten op die je niet zo makkelijk maakt als je met z'n tweeën op pad bent.
Als je in Normandië bent ontkom je niet aan de herinnering aan D-Day, 6 juni 1944, de landing van de geallieerde troepen op de Normandische stranden. Operation Overlord, zoals de codenaam luidde voor de invasie, was het begin van de bevrijding door de geallieerden van het door Duitsland bezette West-Europa. Films als 'The Longest Day', 'Saving Private Ryan' en 'Band of Brothers' hebben er mede voor gezorgd dat dit stuk oorlogsgeschiedenis bij een groot publiek bekend is.
Onderdeel van de Mulberryhaven in Arromanches
Pegasusbridge bij Ouistreham
De invasiestranden, de overblijfselen uit de strijd, talloze monumenten, musea en erebegraafplaatsen zijn een ware toeristische trekker in deze streek van Frankrijk. Met name Engelsen en Amerikanen kom je in grote getale tegen bij de diverse 'attracties'. Als ergens de herinnering aan en de dankbaarheid voor de bevrijding zichtbaar is en de noodzaak van vrede wordt uitgedragen is het wel hier, waar iedere gemeente een partner-gemeente heeft in Engeland en/of Duitsland.
Wat vooral indruk maakt is het contrast tussen het vredige lieflijke landschap - met uitzicht op zee -op een zomerse dag, en de voorstelling die je je kunt maken (en die je ook ter plekke kunt zien op foto's en films in de musea) van de chaos, de puinhopen en het verderf dat oorlogsgeweld met zich meebrengt.
Duitse bunkers
uitzicht vanuit de bunker
De met militaire precisie onderhouden Amerikaanse erebegraafplaats in Colleville-sur-Mer is zo'n plek waar de tegenstelling tussen het leed dat oorlog heet en de onschuld van het landschap je bij de kladden grijpt. Elk kruis vertegenwoordigt het onpeilbare verdriet van de achterblijvers om het verlies van een zoon, broer, echtgenoot of vader. En op de achtergrond de blauwe zee.
Hoewel hier de overwinnaars (terecht) geëerd worden, dringt de gedachte zich op aan al die slachtoffers van alle oorlogen die gevoerd zijn en gevoerd worden.
Volgend jaar is het 70 jaar geleden dat de invasie plaatsvond. Die herdenking werpt zijn schaduw al vooruit in de vorm van folders waarin je wordt aangespoord om alvast je vakantie naar Normandië te boeken. Herdenken en het verhaal doorvertellen aan latere generaties is goed. Met de commerciële uitbating blijf ik moeite houden, zolang het verschijnsel oorlog nog niet is gereduceerd tot een computergame.
Van 24 augustus t/m 7 september hebben we, de laatst tien dagen in gezelschap van onze oudste zoon en schoondochter, van een heerlijke nazomervakantie genoten in Normandië. Ons huisje had geen wifi, of andere internetverbinding en zodoende waren we twee weken verstoken van invloeden uit de 'buitenwereld'. Daarom nu de berichten na thuiskomst.
Het landschap in de Calvados streek is niet
spectaculair. Geen bergtoppen en geen diepe dalen, bijzondere bloemen of
planten tref je niet aan. Het is voornamelijk een landbouwgebied bestaande
uit uitgestrekte velden, waar diverse granen worden verbouwd en sappige groene
weiden, waar koeien en paarden grazen. Daartussenin de typische Franse dorpjes
en gehuchten waar al het leven lijkt te zijn verdwenen. Je ziet bijna geen
mensen op straat, de weinige winkels die er ooit waren zijn al lang gesloten,
er is hooguit nog een bakker over. Wat is gebleven zijn de Mairie - gevolg van
de nauwelijks te bevatten Franse bestuurlijke indeling van het land -, een
gedenkmonument voor de gevallenen in ‘la grande guerre’ en een (meestal
Romaanse) kerk.
Toch is het aantrekkelijk om hier te wandelen. Het lopen van dorpje naar gehuchtje krijgt iets meditatiefs, je wordt niet afgeleid door grootse elementen die om aandacht vragen. De aanwezigheid van veel holle wegen, onderdeel van het zogenaamde bocagelandschap bevestigt dit gevoel van contemplatie. Je verdwijnt op zo’n pad in het landschap, je gaat er in op.
We wonen tijdelijk in de ‘vallée de la seulles’,
onderdeel van de Bessin, de streek rondom Bayeux. Ieder riviertje hier, hoe
smal en onbetekenend ook, wordt beloond met een eigen vallei. En als je door
het landschap wandelt zie je de lichte glooiingen van de dalletjes beter dan
vanuit de auto en je voelt ze in je kuitspieren als je stijgt en daalt. Al
wandelend volgen we deze stroompjes, zoals la Seulles, la Drôme, la Mue,
l’Aure, of steken ze over via houten, ijzeren of stenen bruggetjes.
Ook dik gezaaid en een leuke verrassing tijdens de
wandeling, zijn de ‘chateaux’. Her en der kom je ze tegen, de manoirs,
de herenhuizen en echte kastelen. Een huis van 150 jaar of ouder met meer
vertrekken dan een gewoon woonhuis heet al snel chateau. Sommige zijn in
gebruik als restaurant, hotel of chambres d’hotes, andere kunnen bezichtigd
worden, maar de meeste zijn nog als woonhuis in gebruik en als zodanig niet te
bezoeken.
En dan zijn er nog de talloze kerken, klein en
groot, mooi gerestaureerd, of tot ruïne vervallen en altijd voorzien van een
kerkhof waar de zerken soms zo oud zijn dat de namen van de overledenen zijn
vervaagd.
Deze omgeving zou je in een aantal opzichten saai
kunnen noemen. Het is een saaiheid die we nu voor een tijdje heel prettig vinden. Even terug naar eenvoudig, alleen maar lopen
en daarvan genieten en van wat je onderweg ook maar tegenkomt.
Dat het hier vanuit een ander, historisch,
perspectief verre van saai is, wordt in de vervolgdelen van deze groeten uit Normandië nog wel duidelijk.
Het Openluchttheater Caprera ligt er idyllisch bij tussen het groen in het bos- en duingebied van Zuid-Kennemerland. Vlakbij het kopje van Bloemendaal, één van de hoogste duinen van Nederland - en de schrik van menig wielrenner in de regio -, is dit theater 65 jaar geleden verrezen. Dankzij 90 Bloemendalers die in 1948 ieder 1.000 gulden gaven, kon het theater worden gebouwd in een grote kuil die vlak na de oorlog was ontstaan nadat het zand uit het duin was afgegraven voor uitbreidingen van Amsterdam, Haarlem en Bloemendaal.
Het is deze donderdag een perfecte avond voor een openluchtconcert. Na een regenachtig begin van de dag is het droog, er staat weinig wind en de temperatuur is aangenaam. De fietstocht van mijn huis naar Overveen waar ik mijn mede-concertganger ophaal bij het station, is al een feest. Hoewel ik de weg al vele malen heb gefietst blijft het een heerlijk ritje tussen al het groen en de villa's van Aerdenhout en Bloemendaal.
Het concert bezoek ik samen met een vriend, hij bracht me een paar jaar geleden op het spoor van de optredende band, Calexico. Deze Amerikaanse muziekgroep uit Tucson (Arizona) heeft een eigen eclectische sound, een mix van Americana en verschillende soorten Midden- en Zuid-Amerikaanse muziek. Muziek die gemaakt lijkt voor een zomeravond onder de sterren.
Om verzekerd te zijn van een mooi plaatsje in het amfitheater zijn we een uur voor aanvang bij de ingang en kunnen we na de kaartcontrole plaatsnemen op de tamelijk harde banken middenvoor het podium, waar we een prima zicht hebben op de bühne en op het publiek dat gestaag binnenstroomt.
We hebben nog ruimschoots de tijd om koffie te drinken, bij te praten en vakantiefoto's te bekijken. Er hangt een gemoedelijke, relaxte sfeer in het door bomen omsloten theater. Het publiek is zeer gemêleerd van jong tot ouder, vooral onze eigen generatie lijkt goed vertegenwoordigd.
Om half negen begint de voorstelling met een voorprogramma van een Spaanstalige zanger die niet veel indruk maakt. Het klinkt aardig, daar niet van, maar zijn optreden boeit niet echt. Het wachten is op het echte werk en dat komt zodra de zon is ondergegaan.
Zeven man sterk vult het podium en zet een geweldig optreden neer met veel (verschillende) gitaren, koper, toetsinstrumenten, slagwerk en zang, niet te vergeten. Het plezier van de bandleden is zichtbaar en hoorbaar. Oude en nieuwe nummers worden afgewisseld, het klinkt allemaal even fijn en ook de lichtshow is in orde, niet spectaculair, wel passend. Een trompetsolo aan het eind van een gevoelig gezongen Spaanstalig nummer bezorgt me kippenvel. Als ik vervolgens omhoog kijk, zie ik de eerste sterren tussen de wolken door piepen.
Na anderhalf uur min of meer non-stop spelen wordt het laatste lied aangekondigd, maar natuurlijk volgt er een toegift en dat is het sein voor het publiek om eindelijk van de banken af te komen en, voor zover dat lukt tussen de smalle rijen, mee te swingen. Zelfs een tweede toegift wordt ons gegund en zo eindigt het optreden na bijna twee uur. Het is allemaal precies goed, niet groots en meeslepend, maar intiem, huiselijk bijna. Een show die gesmeerd verloopt en er simpel uitziet doordat de muzikanten zeer goed op elkaar ingespeeld zijn en met gemak steeds wisselen van instrument. Een lust om naar te kijken en mee te maken.
Als we de zwoele avondlucht in fietsen op weg naar het station doemt een grote halve maan op aan de hemel. Zo'n avond was het dus.
Vorige week zondag gingen we een dagje naar het strand. Het was lang geleden dat we dat als gezin hadden gedaan, maar nu kwam het er weer eens van. Toen de kinderen veel jonger waren gingen we zomers regelmatig naar het strand. Voorzien van boeken, schepjes, emmers, ballen en allerhande speelgoed voor in het water vermaakten we ons prima. Toen de jongens ouder werden gingen ze meer en meer hun eigen gang en kwam het nog maar zelden voor dat we met z'n vieren het strand bezochten.
Het werd een heerlijk dagje die zondag. Veel was als vanouds:
- er gingen twee parasols mee, vastgebonden aan de stang van M's fiets;
- het oude beachbalsetje ging mee in de tas;
- we deden een loopje langs de waterkant;
- de jongens voetbalden op het drooggevallen harde zand;
- M. lag de hele tijd in de schaduw - oké, het was heet en we vluchtten allemaal onder de parasol;
Maar er waren ook verschillen met 'vroeger':
- we waren nu met z'n vijven, namelijk een schoondochter rijker;
- er werd geen ijs gehaald bij de strandtent, maar bier. Dat de jongste zoon in slaap viel zal daar vast niets mee te maken hebben gehad.
- hij wilde na het ontwaken dan wel weer mee wandelen (!) langs de vloedlijn;
- niemand wilde de zee in. - er was een kwal gesignaleerd -, maar ik heb lekker gezwommen;
- het dagje strand duurde van drie uur 's middags tot half tien 's avonds.
Tot besluit hebben we heerlijk gegeten bij de 'godin van de zee' Thalassa , het beste strandpaviljoen van Noord-Holland, maar die kwalificatie zag ik pas later. Goddelijk was het, dit dagje aan zee, om in te lijsten.
Drie jaar geleden overleed onze kat. Soms werd mij nadien gevraagd of we weer een nieuwe poes zouden nemen. "Voorlopig niet" is altijd mijn vaste antwoord. Daar kun je nog alle kanten mee op. Want ja ik ben een kattenliefhebber en ik mis af en toe de aaibaarheid, eigenzinnigheid en gezelligheid van zo'n sierlijk beestje. Aan de andere kant scheelt het een hoop haren in huis, is er geen kattenbak die gereinigd moet worden en blijven de meubels heel.
De oplossing voor dit dilemma heeft zich inmiddels aangediend. Sinds kort heeft een buurtkat van onze tuin (en die van de buren) zijn domicilie gemaakt. Waar hij thuishoort weten we niet, maar bij ons voelt hij zich behoorlijk thuis.
Buiten vecht het laatste blaadje aan de toverhazelaar voor zijn leven. 
Bij het bekijken van al die foto's valt me op dat het fotograferen van de fotograaf een terugkerend item was in onze vakantie.
Zeven man sterk vult het podium en zet een geweldig optreden neer met veel (verschillende) gitaren, koper, toetsinstrumenten, slagwerk en zang, niet te vergeten. Het plezier van de bandleden is zichtbaar en hoorbaar. Oude en nieuwe nummers worden afgewisseld, het klinkt allemaal even fijn en ook de lichtshow is in orde, niet spectaculair, wel passend. Een trompetsolo aan het eind van een gevoelig gezongen Spaanstalig nummer bezorgt me kippenvel. Als ik vervolgens omhoog kijk, zie ik de eerste sterren tussen de wolken door piepen. 
De oplossing voor dit dilemma heeft zich inmiddels aangediend. Sinds kort heeft een buurtkat van onze tuin (en die van de buren) zijn domicilie gemaakt. Waar hij thuishoort weten we niet, maar bij ons voelt hij zich behoorlijk thuis.
